All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 11 - Chapter 20

“ต่อไปนี้ไม่ต้องอดแล้ว และไม่ต้องเก็บไว้ให้พี่กินคนเดียวอีกแล้วนะ พวกเราสองพี่น้องจะกินข้าวด้วยกันแบบนี้ทุกมื้อ ส่วนแม่...พี่จะค่อย ๆ คุยกับแม่เอง”เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เธออยากปลอบโยนให้เจียงเสวี่ยหนิงมีกำลังใจบ้าง ให้รู้ว่าตัวเองมีคุณค่า ไม่ใช่คนที่คอยรับใช้พี่สาวเพียงอย่างเดียว“ขอบคุณค่ะ” เจียงเสี่ยหนิงพูดและพยายามไม่ให้เสียงสั่นหรือว่าน้ำตาไหลออกมา“อ้อ...แล้วนับจากนี้ เสี่ยวหนิงก็เลิกกลัวพี่ได้แล้วนะ พี่สัญญาว่าจะไม่รังแกเธออีก หลังจากนี้สบายใจได้เลย พี่จะไม่แกล้งเธออีกแล้ว” หญิงสาวยืดอดขึ้นพร้อมใช้มือข้างหนึ่งตบที่อกอย่างมั่นใจตัวเองราวกับว่าตัวเองเป็นผู้ชาย“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่” ในที่สุดเจียงเสวี่ยหนิงก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มของเธอบ่งบอกว่าเธอมีความสุขมากจากนั้นสองพี่น้องจึงนั่งกินข้าวกันไปพูดคุยกันไปอย่างออกรส ก่อนที่เจียงเสวี่ยอิ๋งจะตะล่อมถามถึงเรื่องต่าง ๆ แล้วก็ข่าวสารของยุคนี้เนื่องจากที่ผ่านมาเจ้าของร่างนั้นไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลยนอกจากรูปร่างหน้าตาของตัวเอง แล้วก็เรื่องของผู้ชายที่อยากจะแต่งด้วย เจียงเสวี่ยหนิงเล่าเรื่องราวให้พี่สาวฟังทุกอย่าง

เมื่อได้ยินสิ่งที่น้องสาวพูด เจียงเสวี่ยอิ๋งจึงพุดต่อเพราะไม่เห็นด้วยกับคนยุคนี้ “แล้วพวกเราจะสนใจไปทำไมล่ะ คนที่ดูถูกเราก็ใช่ว่าจะมาเป็นลูกค้าเราเสียหน่อย ไม่ว่าคนเราจะทำอาชีพไหนก็ไม่ควรจะมาดูถูกกัน”หลังจากได้ยินพี่สาวอธิบาย เจียงเสวี่ยหนิงจึงพยักหน้าหงึก ๆ “ก็จริงอย่างที่พี่พูดนะ ถ้าหากพวกเรามัวแต่สนใจขี้ปากคนอื่น ก็คงไม่ได้ทำอะไรกันพอดี”เมื่อชาติที่แล้วหญิงสาวได้เรียนวิชาประวัติศาสตร์และก็จำได้ว่าช่วงยุค 80 ของจีนนั้นเป็นช่วงที่ผู้คนกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว พวกธุรกิจใหญ่ก็เติบโตมาจากในยุคนี้ทั้งนั้นหลายคนเริ่มสร้างจากธุรกิจเล็ก ๆ จนร่ำรวยระดับประเทศ เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นเศรษฐีพันล้านอย่างคนอื่น เธอหวังแค่เพียงอยากมีกิจการเป็นของตัวเอง แม้ว่ายุคนี้การค้าขายจะถูกมองในแง่ลบก็ตามคิดได้อย่างนั้น เจียงเสวี่ยอิ๋งดันหลังน้องสาวให้เข้าห้องไปทันทีเพื่อให้อีกฝ่ายได้แต่งตัว“เอาละ ไปเตรียมตัวกันเถอะ แล้วเราสองพี่น้องออกไปสำรวจโลกกว้างกัน” เธอพูดติดตลกเล็กน้อยเพราะไม่ต้องการให้น้องสาวคนนี้คิดมากไม่นานทั้งสองก็ออกมาจากห้อง โดยที่เจียงเสวี่ยอิ๋งอยู่ในชุดกระโปรงสีส้มลายดอกไม้สีขาว และเมื่อ

“อร่อยมากเลยค่ะ ฉันเพิ่งเคยได้กินขนมข้าวเหนียวเป็นครั้งแรก” เจียงเสวี่ยอิ๋งตอบ เธอไม่โกหกเลย เพราะที่ผ่านมานั้นเธอแทบจะไม่เคยได้กินขนมเลย ต่อให้จะมาตลาดบ่อยครั้งแต่ก็มาซื้อแค่วัตถุดิบในการทำอาหารเท่านั้น“ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ นะ” หญิงสาวยื่นขนมถุงขนมของเธอให้กับน้องสาว“พี่กินอิ่มแล้วเหรอคะ” เด็กสาววถามอย่างเกรงใจ เพราะเห็นว่าพี่ของเธอกินไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเจียงเสวี่ยอิ๋งยิ้มให้อีกครั้ง แล้วตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าชอบก็กินเถอะ ขนมข้าวเหนียวนี่พี่เคยกินหลายครั้งแล้ว เสี่ยวหนิงกิ่นให้อิ่มเถอะ เดี๋ยววันหลังหากพี่หาเงินได้แล้วจะพามาเลี้ยงไอศกรีมดีไหม”เจียงเสวี่ยหนิงน้ำตาคลอเบ้า เด็กสาวซาบซึ่งกับสิ่งที่พี่สาวทำให้มาก เนื่องจากเธอไม่เคยมีคนเอาใจหรือว่าเสียสละให้อย่างนี้มาก่อนเลย เมื่อไดรับการปฏิบัติเช่นนี้ก็ดีใจจนน้ำตาไหล“ขอบคุณนะคะพี่ใหญ่” น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นรู้ได้เลยว่ากำลังสะอื้น“ไม่ต้องร้องไห้นะเด็กดี กินต่อเถอะนะ” หญิงสาวลูบศีรษะอีกฝ่ายเบา ๆก่อนที่สองพี่น้องเดินสำรวจเมืองกันต่อ อีกทั้งยังพูดคุยและออกความเห็นกันว่ามีสิ่งไหนน่าทำบ้าง เจียงเสวี่ยอิ๋งมีความรู้เรื่องการทำธุรกิจอา

“อะไรนะคะ!! แม่ตกงงานเหรอคะ” เจียงเสวี่ยอิ๋งถามด้วยน้ำเสียงตกใจ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องนี้กับครอบครัวตัวเอง แม้จะทำใจไว้บ้างแล้วก็ตาม“ก็ใช่น่ะสิ วันนี้โรงงานเพิ่งประกาศปลดพนักงาน แม่เองก็ถูกปลดด้วย ยังดีหน่อยที่ทางโรงงานให้เงินชดเชยมาหนึ่งร้อยหยวน ยังพอให้ใช้ในครอบครัวสักสองสามเดือน แต่จะไปพอได้ยังไงกันถ้าหากแม่ยังหางานทำไม่ได้” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดอย่างหมดแรง ต่อใด้ได้เงินชดเชยมาหนึ่งร้อยหยวน แต่ก็ทำให้เธอใช้จ่ายในบ้านได้แค่ 3 เดือนเท่านั้น หากไม่รีบหางานทำคงได้อดตายกันแน่เจียงเสี่ยวอิ๋งทำเพียงรับฟังไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนจะหันไปทางน้องสาวแล้วพยักหน้าให้ทีหนึ่ง เจียงเสวี่ยหนิงเองก็เข้าใจว่าพี่สาวให้กลับเข้าห้องไปก่อน จึงได้พยักหน้ารับแล้วรีบเดินจากไปต่อให้ตกใจแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วก็เป็นไปตามที่คาดคิดเอาไว้จริง ๆ เพราะก่อนหน้านี้แม่เคยพูดเรื่องที่โรงงานจะปลดพนักงานให้ฟัง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ความคิดของเธอคิดว่าน่าจะเป็นอีกสองสามเดือนข้างหน้าแต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วคงไม่มีทางอื่นนอกจากยอมรับและคิดหาวิธีเพื่อที่จะให้ครอบครัวมีรายได้ต่อไป“แล้วแม่คิดว่าจะทำยังไงต่อไปค่ะ” เ

สำหรับเซี่ยเป่าเจิ้นแล้วการที่ลูกสาวคนโตของนางประกาศว่าจะไม่เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยนั้น เป็นเหมือนการทำลายความฝันและความคาดหวังทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่ออนาคตของลูก แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อก็รู้อยู่แล้วว่า หากลูกสาวคนนี้คิดจะทำอะไรขึ้นมาก็ไม่มีใครสามารถขัดใจได้ทั้งนั้น“ฉันตัดสินใจแล้วจริง ๆ ค่ะแม่ ว่าจะไม่เรียนต่อแล้ว แต่จะให้น้องเรียนต่อแทน” เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดย้ำอีกครั้งเพื่อทำลายความเงียบทั้งหมดทว่าคำพูดของหญิงสาวในครั้งนี้ ทำเอาผู้เป็นแม่อย่างเซี่ยเป่าเจิ้นถึงกับประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้ง เนื่องจากที่ผ่านมาลูกสาวคนนี้ไม่เคยเสียสละอะไรให้น้องเลยสักอย่าง แต่มาวันนี้กลับยอมให้น้องเรียนต่อแทนตัวเองแต่ถึงอย่างไรก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้ลูกสาวคนเล็กเรียนต่อชั้นมัธยมปลาย จบแค่ชั้นมัธยมต้นก็พอแล้ว จึงพูดเหมือนเดิม“จะให้เสี่ยวหนิงเรียนไปทำไมกัน ไม่มีประโยชน์หรอก จบมัธยมต้นก็พอแล้ว”“จะไม่มีประโยชน์ได้ยังไงล่ะแม่ เมื่อกี้ฉันก็อธิบายไปแล้วว่าหากเสี่ยวหนิงได้เรียนต่อ น้องน่าจะมีโอกาสได้ทำงานที่ดีกว่าฉันแน่นอน บางทีน้องอาจจะสอบเข้าทำงานราชการก็ได้นะแม่ น้องเรียนเก่งออกขนาดนั้น” เจียวเสวี่ยอิ