All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนนี้ถึงเวลาที่หานเจิ้นตงพักเที่ยง เขาและเพื่อน ๆ ก็มากินข้าวที่ร้านพอดี เมื่อมาถึงก็เห็นว่าภรรยากับน้องชายกำลังเถียงกันอยู่ โดยที่มีลูกค้ามุงดูเต็มไปหมด จึงรีบเข้ามาห้ามทันที“พอเถอะน่า นายกลับบ้านไปได้แล้ว ค่าข้าวของนายเดี๋ยวฉันจะจ่ายให้เอง ต่อไปนี้ก็อย่ามาก่อกวนที่ร้านอีก” หานเจิ้นตงพูดขึ้น เขาเลือกที่จะประนีประนอมทั้งฝ่ายยภรรยาและฝ่ายน้องชายตัวเอง คิดว่าเย็นนี้คงต้องเข้าไปพูดที่บ้านหานสักหน่อยแล้วหานจื่อหรงนอกจากจะไม่สำนึกบุญคุณแล้วยังหันมาต่อว่าหานเจิ้นตงอีกด้วย “นายก็เหมือนกันเจิ้นตง มีชีวิตอยู่สุขสบายแล้วเคยคิดถึงครอบครัวบ้างไหมว่า ที่บ้านตอนนี้ต้องกินอะไรประทังชีวิต ทั้งพ่อ แม่ ฉันแล้วก็น้องแทบจะอดตายกันอยู่แล้ว”“ที่เงินมันไม่พอใช้ และไม่มีเงินกินข้าว นั่นไม่ใช้เพราะว่านายเอาเงินไปถลุงกับการพนันหมดหรอกเหรอ ฉันรู้นะว่านายไปเข้าบ่อน เรื่องนี้จะมาโทษพี่ตงได้ยังไง” เจียงเสวี่อยอิ๋งพูดโพล่งขึ้นมาการเปิดร้านอาหารทำให้เธอได้พบหน้าผู้คนมากหน้าหลายตา แล้วหลายครั้งที่ลูกค้าเข้ามากินอาหารในร้าน และพูดคุยกันเรื่องต่าง ทั้งเรื่องของครอบครัวตัวเอง ครอบครัวคนอื่นแล้วก็เรื่องสัพเพเหระทั่

พ่อค้ากวาดตาดูสินค้าของตัวเองเพื่อกะจำนวนคร่าว ๆ “ทั้งหมดนี้เหรอ คิดให้ร้อยห้าสิบหยวนก็แล้วกัน”“ลดให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมไม่ได้มีเงินทุนมากขนาดนั้น” หานเจิ้นตงถาม สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังส่งถึงเจ้าของสินค้า“แล้วนายไหวที่เท่าไรล่ะ” พ่อค้าถามกลับ“ร้อยยี่สิบได้ไหมครับ ผมเข้าใจว่าพวกเราเพิ่งซื้อขายกันเป็นครั้งแรก แต่ว่าช่วยผมหน่อยนะครับ ถ้าขายดีผมจะมารับเสื้อผ้าจากพี่ตลอดเลย” หานเจิ้นตงพูดขึ้นมา เขามักใช้คำพูดนี้ทุกครั้งที่ซื้อของและส่วนใหญ่ของที่รับไปนั้นจะขายดี และชายหนุ่มก็กลับมาซื้อด้วยตลอดจริง ๆ“ตกลงตามนั้น ยินดีที่ได้ค้าขายร่วมกันนะน้องชาย” พ่อค้าตอบกลับ แม้ว่าจะได้กำไรลดลงแต่เพื่อสร้างฐานลูกค้าจึงยอมลดกำไรลงมา“ยินดีที่ได้ค้าขายร่วมกันครับ” หานเจิ้นตงพูดพร้อมรอยยิ้มหากพ่อค้าซื้อขายง่ายขนาดนี้ เขาต้องกลับมาซื้ออีกแน่นอนแต่เมื่อทำงานหนักเข้าก็ทำให้หานเจิ้นตงฝืนร่างกายมากเกินไป ไม่นานก็ล้มป่วยลง ร่างกายของชายหนุ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะที่ผ่านมาเขาใช้ร่างกายหนักมาเป็นเวลานาน ไม่ว่าจะเคลื่อนไหวไปทางไหนล้วนปวดเมื่อยไปหมด อ่อนเพลียจนแทบจะไม่มีแรงลุกขึ้นจากเตียง มิหนำซ้ำยังมา

สองสามีสบตากันในความเงียบ แม้จะมีอุปสรรคมากมายรออยู่ข้างหน้า แต่พวกเขาก็พร้อมจะเดินไปด้วยกัน โดยไม่มีความกลัวใด ๆ เลย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะสร้างอนาคตที่มั่นคงไปด้วยกันเท่านั้นแม้ว่าชีวิตของหานเจิ้นตงและเจียงเสวี่ยอิ๋งกำลังดำเนินไปในทางที่ดีขึ้น อีกทั้งธุรกิจที่สร้างก็เริ่มมั่นคงขึ้นทุกวัน แต่ทว่าปัญหากลับมาจากทางครอบครัวหานชายหนุ่มไม่เคยละเลยครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เขาส่งเงินกลับไปให้ทุกเดือน เป็นจำนวนที่มากพอให้ทุกคนในบ้านใช้ชีวิตได้อย่างสบาย ไม่ต้องลำบากเหมือนแต่ก่อนทว่า...ความสะดวกสบายที่ได้รับนั้น กลับทำให้หานจื่อหรงเหลิงไปกับมัน แทนที่จะนำเงินไปใช้จ่ายอย่างเหมาะสม หานจื่อหรงกลับนำไปผลาญกับการพนันวันแรกเริ่มจากเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อได้ลิ้มรสที่เงินเข้ามือมาก ความโลภก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาแพ้หมดตัว ไม่เพียงแต่เงินที่หานเจิ้นตงส่งให้หมดไป แม้แต่เงินที่ยืมจากคนอื่นก็ไม่มีเหลือ เท่านั้นยังไม่พอเขายังกู้เงินจากเจ้าของบ่อนมาเล่นอีกในที่สุดหานจื่อหรงก็ติดหนี้ก้อนใหญ่ จนถูกพวกนักเลงเจ้าของบ่อนจับตัวไว้และเรียกค่าไถ่ หากไม่มีเงินมาไถ่ตัวเขาคงไม่สามารถกลับบ้านได้อย่าง

หัวใจของหานเจิ้นตงเต้นแรง นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้ยินชื่อ ‘เจิ้งซ่านหยวน’ ก่อนหน้านี่เหมือนกับว่าเขาเคยได้ยินชื่อนี้มาแล้ว“คุณยาย ผมคิดว่าคุณยายอาจจะเข้าใจผิดไปจริง ๆ ผมเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าเองนะครับ เป็นลูกของคุณยายไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มพยายามพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและแล้วอยู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้อย่างกระทันหันว่า เมื่อตอนที่แม่เอาสมุดบันทึกกับรูปของพ่อให้เขาดูนั้น แม่บอกว่าพ่อชื่อเจิ้งซ่านหยวน คิดแล้วก็ถึงกับอึ้งไปชั่วครู่แต่หญิงชรากลับจับมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม นางมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน “ลูก…พ่อหนุ่มคือสายเลือดของตระกูลเจิ้งใช่ใหม่”หานเจิ้นตงเงียบไปชั่วขณะ เนื่องจากไม่แน่ใจเหมือนกัน“แม่เคยบอกกับผมว่าพ่อของผมชื่อเจิ้งซ่านหยวน” เขาตอบอย่างระมัดระวัง “แต่ผมไม่เคยพบพ่อ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง “พ่อหนุ่มต้องเป็นลูกชายของซ่านหยวนแน่ ๆ หน้าตาช่างเหมือนกับซ่านหยวนมาก ฉันคือย่าของพ่อหนุ่ม พ่อหนุ่มเป็นหลานของย่าจริง ๆ”หานเจิ้นตงตกตะลึงไปชั่วขณะ หัวใจของเขาสับสน เขาเฝ้ารอวันที่จะกลับบ้านไปพบภรรยาอันเป็นที่รัก แต่ตอนนี้…โชคชะตากลับดึงเขาใ

วันเวลาผ่านไป...วันนี้อากาศดีมากสองสามีภรรยาพาลูกชายตัวน้อยของพวกเขาไปปิกนิกที่สวนสาธารณะกลางเมือง เจิ้งเจียห่าวในวัยเพียงไม่กี่ขวบวิ่งเล่นไปมารอบบริเวณที่พ่อกับแม่นั่งอยู่อย่างสนุสนาน ขณะที่หานเจิ้นตงกำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ส่วนเจียงเสวี่ยอิ๋งก็หยิบเอาอาหารที่เตรียมมาออกมาจากตะกร้าท่ามกลางความเงียบสงบของสวนสาธารณะ พวกเขานั่งบนผ้าปูที่นั่งที่เตรียมมาและเริ่มพูดคุยกันถึงอนาคตของครอบครัวที่พวกเขาฝันไว้ เมื่อพวกเขามองดูลูกชายเจียงเสวี่ยอิ๋งก็เริ่มพูดออกมาอย่างเงียบ ๆ“พี่ตง... ฉันว่าเราควรเริ่มลดบทบาทของเราในธุรกิจแล้วนะ” เจียงเสวี่ยอิ๋งเริ่มต้นด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่มีความมุ่งมั่นอยู่ในนั้นหานเจิ้นตงมองไปที่เธออย่างสนใจแล้วถาม “หมายความว่าไงครับ เราจะให้ใครมาดูแลธุรกิจแทนอย่างนั้นเหรอ”เจียงเสวี่ยอิ๋งยิ้มบางๆ และพยักหน้า “ใช่ค่ะ... เราจะจ้างคนเก่ง ๆ มาทำงานแทนเรา แล้วเราจะได้ทุ่มเทเวลาให้กับครอบครัว อย่างน้อยตอนนี้ธุรกิจของเราเติบโตพอสมควรแล้วนะ ทั้งเราและลูก เราสามคนมีชีวิตที่พอเพียงแล้วนะ”หานเจิ้นตงยังคงฟังเธอด้วยความตั้งใจ เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม แต่เมื่อม