All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 31 - Chapter 40

ได้หน้าร้านขายของแล้วเจียงเสวี่ยอิ๋งกับเซี่ยเป่าเจิ้นรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นป้าเสิ่นเดินออกมา ทั้งสองก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ในใจก็ภาวนาขอให้ได้เช่าพื้นที่ตรงนี้ด้วยเถิดป้าเสิ่นเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม นี่จึงทำให้สองแม่ลูกใจชื้นขึ้นมา จากนั้นจึงรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ“เอาล่ะ ให้พวกเธอมาเช่าพื้นที่ได้ แต่ว่าเป็นด้านข้างตรงที่หันหน้าไปทางท่าเรือนะ แล้วก็ตั้งแผงได้ในตอนเช้าและตอนเย็นต้องเก็บแล้วทำความสะอาดให้หมด อย่าทิ้งอะไรไว้เด็ดขาด เข้าใจไหม” นางพูดออกมาอย่างที่สามีต้องการไม่ผิดแม้แต่คำเดียว“เข้าใจค่ะ พวกเราจะดูแลพื้นที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด ป้าเสิ่นไม่ต้องเป็นห่วง ว่าแต่คิดค่าเช่ายังไงคะ” เจียงเสวี่ยอิ๋งตอบรับอย่างทันทีพร้อมกับถามเรื่องค่าเช่า ในใจค่อนข้างมั่นใจว่ายังไงป้าเสิ่นก็คิดราคากับเธอไม่แพงอย่างแน่นอน“คิดเดือนละสิบหยวนก็แล้วกัน ถือว่าช่วย ๆ กันนะ” ป้าเสิ่นตอบออกมาค่าเช่าเดือนละสิบหยวนถือเป็นอะไรที่ถูกมาก หากเทียบกับที่อื่น และยังถูกกว่าที่เจียงเสวี่ยอิ๋งและแม่คิดไว้เสียอีก ก่อนจะกล่าวขอบคุณป้าเสิ่นครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยซาบซึ้งในบุญคุณครั้งนี้“แล้วจะเริ่มขายวัน

บอกเรื่องมิติกับครอบครัวเจียงเสวี่ยอิ๋งถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วเล่าต่อ “ส่วนเสี่ยวหนิงนั้นไม่ได้เรียนจบสูง ต้องทำงานใช้แรงงานจนป่วยตายเนื่องจากน้องทำงานหนัก ส่วนฉันเองก็ใช้ชีวิติอย่างยากลำบาก เพราะเป็นลูกจ้างในร้านอาหารเงินก็น้อยงานก็หนัก แต่นั่นก็ทำให้ฉันทำอาหารเป็น หลังจากนั้นฉันก็ล้มป่วยเพราะทำงานหนักเหมือนกัน พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็กลับมาบ้านเราเหมือนเดิมแล้ว”ผู้เป็นแม่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง แต่เมื่อลองคิดดูแล้วเรื่องที่ลูกเล่าให้ฟังมันก็เป็นไปได้ หากเจียงเสวี่ยอิ๋งไม่ห้าม เธอคงให้เจียงเสวี่ยหนิงออกจากโรงเรียนเมื่อเรียนจบชั้นมัธยมต้นแล้วไปทำงานใช้แรงงาน และเจียงเสวี่ยอิ๋งที่เรียนไม่เก่งก็คงไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้“เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะเมื่อเช้าแม่เห็นลูกทำอาหาร ลูกทำได้อย่างคล่องมือแล้วก็ทำอาหารออกมาอร่อยมาก” เซี่ยเป่าเจิ้นพยักหน้าและทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น“ใช่แล้วค่ะแม่ นั่นเป็นความสามารถที่ฉันได้มาจากการทำงานในร้านอาหาร แล้วก็ยังมีความสามารถอย่างอื่นอีกนะคะที่ฉันได้เรียนรู้มา มีทั้งเรื่องการขาย การทำบัญชี รับรองว่าพวกเราเปิดร้านขายอาหารครั้งนี้ต้

ค้าขายวันแรกพอรับปิ่นโตมาแล้วเปิดดูถึงกับต้องยิ้มออกมาด้วยความชื่นใจเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นของต้มปลาผักกาดดอง ก่อนจะพูดออกมาว่า “กลิ่นหอมดีนี่ หน้าตาก็น่ากินดูแล้วน่าจะอร่อยอยู่นะ”“ป้าชิมเลยได้ไหมคะ ฉันอยากรู้” หญิงสาวคะยั้นคะยอด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เพราะอยากรู้จากปากคนนอกที่ไม่ใช่คนในครอบครัวตัวเองจากนั้นป้าเสิ่นจึงได้ตักนำแกงขึ้นมาชิม เมื่อลิ้นรับรสอาหารก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจพร้อมกับยิ้มให้เจียงเสวี่ยอิ๋งอย่างชื่นชม จากนั้นจึงตักชิ้นปลาขึ้นมาลองชิมดูบ้าง“นี่ปลาอะไรเหรอ ป้าไม่เคยกินมาก่อนเลยเนื้อนุ่มละมุนลิ้นดีนะ” ป้าเสิ่นถามด้วยความสงสัย เหมือนว่าปลาชนิดนี้เธอไม่เคยกินมาก่อนหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าปลากะพงเป็นปลาที่มีอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่าจึงไม่กล้าบอกไปตามตรง“ฉันก็จำชื่อไม่ได้เหมือนกันค่ะ ไม่รู้ว่าปลาอะไร พวกชาวประมงเอามาขาย เขาบอกว่าปลาชนิดนี้ถ้าเอามาต้มแล้วจะอร่อยมากน่ะค่ะ ฉันเลยซื้อมา”“ยอมรับเลยว่าปลาชนิดนี้อร่อยมากจริง ๆ” ป้าเสิ่นพยักหน้าเห็นด้วยเพราะได้ชิมแล้ว ก่อนจะพูดต่อ “ฝีมือการทำอาหารของเสวี่ยอิ๋งก็ใช่ย่อยเหมือนนะ ต้มปลาอร่อยไม่คาวเลย น้ำแกงกลมกล่อม

กิจการร้านไปได้ด้วยดีธนบัตรและเหรียญ ถูกวางเรียงรายบนโต๊ะไม้เก่าจากการใช้งานมานาน สองแม่ลูกนั่งประจันหน้ากันที่โต๊ะกินข้าวตัวเดิมในครัว มือของเซี่ยเป่าเจิ้นหยิบเหรียญขึ้นมานับทีละเหรียญ ส่วนนิ้วเรียว ๆ ของเจียงเสวี่ยอิ๋งช่วยจัดเรียงธนบัตรให้เป็นระเบียบ ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะเงยหน้ามองลูกสาว โดยยิ้มบาง ๆ ให้ด้วยความอ่อนโยน ขณะที่หญิงสาวหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ เมื่อเห็นตัวเลขเพิ่มขึ้นกว่าที่คาดหวังไว้ก่อนหน้านี้“แม่ไม่คิดเลยนะว่าขายกับข้าวแค่หม้อเดียวจะขายได้เงินเยอะขนาดนี้ นี่มันมากกว่าที่แม่ทำงานที่โรงงานหลายวันเลยนะเนี่ย” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดอย่างไม่เชื่อสายตา อาชีพค้าขายที่เธอไม่เห็นด้วยกับลูกสาวในตอนแรก มาตอนนี้กลับจะกลายเป็นอาชีพที่ทำให้ครอบครัวของเธอลืมตาอ้าปากได้แล้ว“เห็นไหมคะแม่ เหมือนที่ฉันเคยบอกเอาไว้ไหม” เจียงเสวี่ยอิ๋งถามยิ้ม ๆ เธอภูมิใจมากที่ทำการค้าครั้งแรกแล้วผลตอบรับดี“ถ้าแม่รู้แบบนี้ก็คงออกมาทำตั้งนานแล้วล่ะ ไม่ทนอยู่โรงงานจนเขาไล่ออกมาหรอก คิดแล้วก็เสียดายนะ วันเวลาที่ผ่านไป” เซี่ยเป่าเจิ้นตอบ พลางถอนหายใจออกมา เธอเคยมองว่าคนทำการค้าไม่มีเกียรติ แต่ไม่คิดว่ารายได้จะมากมายขนา

คิดเมนูใหม่ชายฉกรรจ์พวกนี้ใช้ชีวิติอยู่บนเรือ ที่ผ่านมาพวกเขาดำรงชีวิตด้วยปลาตลอด แต่ถึงแม้ว่าจะเบื่อปลาสักแค่ไหนแต่ก็ยังตั้งใจซื้อกันคนละถ้วยเพราะอยากอุดหนุนแม่ค้าคนสวยนั่นเองต้มปลาผักกาดดองถ้วยหนึ่งกับข้าวสวยพูน ๆ ถ้วยหนึ่ง ดูแล้วน่ากินกว่าตอนที่อยู่บนเรือมาก และเมื่อได้ชิมรสชาติต้มปลาถ้วยนี้กลับอร่อยมากจนทำให้พวกเขาลืมความสวยแม่ค้าเลยทีเดียว ต่างก็กินกันคนละสองสามถ้วย“ยังมีอีกไหม พี่ยังไม่อิ่มเลย อร่อยมากอยากกินอีกน่ะ” ชายหนุ่มคนหนึ่งยื่นถ้วยต้มปลากับถ้วยข้าวให้กับเจียงเสวี่ยอิ๋งเพื่อขอเติมอีกครั้ง“หมดแล้วค่ะพี่ ข้าวก็หมด ต้มปลาก็หมดเกลี้ยงเลย” เจียงเสวี่ยอิ๋งตอบพร้อมกับทำหน้าเสียดายเหมือนกันเมื่อได้ยินคำตอบจากปากแม่ค้าคนสวยว่าอาหารหมดแล้ว ชายหนุ่มที่ต้องการกินอีกก็ทำตาละห้อยอย่างเสียดาย เพราะคนที่มาทีหลังเพิ่งได้กินไปแค่ถ้วยเดียวเท่านั้น และต่างก็บ่นกันว่าเสียดาย “น้ำแกงก็ไม่เหลือเหรอแม่ค้า” ชายหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้นมา ตอนนี้ขอแค่น้ำแกงก็ได้“ไม่เหลือเลยค่ะ ฉันต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันเพิ่งเปิดร้านใหม่เลยไม่กล้าทำมาเยอะ กลัวว่าจะขายไม่ได้น่ะค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะทำมาเพิ่มแน