All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 61 - Chapter 70

ความในใจเมื่อร้านบ้านเจียงเปิด ก็มีทั้งลูกค้าเก่าลูกค้าใหม่มาอุดหนุนกันอย่างล้นหลาม พอย้ายร้านมาอยู่ที่นี่เธอจึงมีสถานที่สำหรับทำอาหาร และสามารถปรุงอาหารสดใหม่ได้ทั้งวันไม่ว่าจะอาหารหม้อไหนหมด เมื่อมีลูกค้าเธอก็สามารถทำมันได้อย่างทันที ไม่ต้องปฎิเสธลูกค้าที่มารอว่าหมดแล้วอีกทั้งร้านใหม่นี้ยังทำอาหารได้หลายหม้อมากกว่าเมื่อก่อน เลยทำให้ลูกค้าได้กินอาหารที่หลากหลายมากขึ้น และก็เป็นอย่างที่หานเจิ้นตงพูดก่อนหน้านี้ว่า ต่อให้เจียงเสวี่ยอิ๋งจะทำอาหารออกมาหลายหม้อยังไงก็ขายหมดอยู่ดี เพราะลูกค้าต่างก็ติดใจในรสชาติที่อร่อยของร้านอาหารบ้านเจียงกันทั้งนั้นซึ่งแขกประจำของร้านที่มาทุกวันเลยก็คือหานเจิ้นตง ช่วงแรกเขามาช่วยดูแลความเรียบร้อยและช่วยงานต่าง ๆ เท่าที่ช่วยได้เหมือนตอนที่ยังเป็นแผงลอย เนื่องจากบ้านเจียงมีเพียงแค่เจียงเสวี่ยอิ๋งกับแม่แค่สองคนเท่านั้น ส่วนเจียงเสวี่ยหนิงนั้นต้องไปโรงเรียน การที่มีเขามาช่วยก็ทำให้สองแม่ลูกเบาแรงไปมากแต่ทว่านานวันเข้าชายหนุ่มก็มาบ่อยขึ้น จากที่มาตอนเช้าก็มาทั้งเช้าทั้งยังเย็น บางครั้งก็ตกปลาตกกุ้งมาฝากให้ เพื่อหญิงสาวทำเป็นอาหาร บางครั้งถึงกับมีอาหารทะเลสด

ผมจะแต่งงานครับ“ครับแม่ นี่กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นมือของแม่กำลังวุ่นอยู่กับการถักอะไรบางอย่าง“แม่กำลังถักเสื้อให้ลูกอยู่ไง เดี๋ยวอีกไม่กี่เดือนอากาศก็หนาวแล้ว” ถางเล่อถงตอบ นางหยิบเสื้อที่กำลังถักขึ้นมาทาบเข้ากับตัวลูกชาย พร้อมกับพูดด้วยรอยิมอีกครั้ง “แม่กะขนาดไว้ไม่ผิด น่าจะใส่แล้วพอดีตัว”“แล้ววันนี้พ่อกับน้องไม่อยู่เหรอครับ บ้านเงียบจัง” หานเจิ้นตงถาม สายตาของชายหนุ่มก็กวาดมองดูว่า นอกจากแม่ของตัวเองแล้วยังมีใครอยู่ที่บ้านอีกหรือไม่“พ่อไม่อยู่หรอก ออกไปกินเหล้ากับเพื่อนเขาน่ะ ส่วนน้อง ๆ ก็คงออกไปเที่ยวเล่นอีกตามเคย”เมื่อคิดถึงสามีที่เอาแต่ดื่มเหล้ากับลูกชายทั้งสองที่ไม่ทำงานทำการแล้วนางก็อดที่จะถอนใจออกมาไม่ได้“ไม่เป็นไรนะครับแม่” ชายหนุ่มปลอบ ก่อนจะพูดเข้าเรื่องที่ต้องการ “วันนี้ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องพูดกับแม่น่ะครับ เรื่องสำคัญของชีวิตผมเลย”“เรื่องอะไรเหรอ ทีท่าเรือเขาเลื่อนตำแหน่งให้อีกแล้วหรือไง”ขณะที่ถามแววตาของนางดูมีความหวังขึ้นมาเพราะถ้าหากลูกชายได้เลื่อนตำแหน่งอีกครั้ง ก็หมายความว่าครอบครัวจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นกว่าที่เป็น“ไม่ใช่หรอก

ฉันจะไม่แต่งงานกับลูกชายรองของคุณหานจื่อหรงไปกินข้าวที่ร้านของเจียงเสวี่ยอิ๋งทุกวันและยังคงเทียวไล้เที่ยวขื่อเธอทุกวันเช่นกัน นานวันเข้าก็เปลี่ยนเป็นเข้ามาใกล้ชิดและพยายามที่จะจับเนื้อต้องตัว จนในที่สุดเจียงเสวี่ยอิ๋งก็เริ่มรำคาญและทนไม่ไหว เพราะรู้จุดประสงค์ของเขาแล้วว่าเขาไม่ได้มาเพื่อกินข้าวดังนั้นจึงให้แม่ของเธอมาไล่เขาไป พอถูกไล่หานจื่อหรงก็โวยวายว่าร้านนี้นิสัยไม่ดีไล่ลูกค้าออกจากร้าน ทั้งที่ตัวเองนั้นไม่ได้ตั้งใจมากินข้าวเพียงอย่างเดียวจนวันหนึ่งเพื่อนร่วมงานของหานเจิ้นตงมาเห็นเข้า จึงรีบบอกกับหญิงสาวว่า นั่นคือน้องชายของหานเจิ้นตง ทำให้เจียงเสวี่ยอิ๋งนำเรื่องนี้ไปบอกกับคนรัก เมื่อได้พูดคุยเรื่องนี้กับคนรัก หานเจิ้นตงก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย นั่นเป็นเพราะเขารู้จักนิสัยของน้องชายตัวเองดีหานจื่อหรงนั้นเป็นคนประเภทที่ว่าหากอยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้ ดังนั้นจึงตัดสินใจเข้าไปคุยกับผู้เป็นพ่อเรื่องที่เขาจะแต่งงานกับเจียงเสวี่ยอิ๋ง ในเมื่อพ่อของเขารับปากแล้วย่อมปฏิเสธไม่ได้และหานจื่อหรงจะต้องหมดหนทางในที่สุด“พ่อครับ ผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะขอกับพ่อ” หานเจิ้นตงข้าไ

ความจริงถูกเปิดเผยเมื่อได้ยินสามีพูดอย่างนี้ ถางเล่อถงก็ถึงกับหน้าชาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่คิดว่าเพื่อเรื่องนี้แล้วสามีถึงกับต้องขุดเรื่องอดีตที่ผ่านมาเพื่อสร้างความขายหน้าของเธอเพื่อกดดันว่าที่ลูกสะใภ้แต่คนที่อึ้งยิ่งกว่าเห็นจะเป็นหานเจิ้นตง วันนี้ชายหนุ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมที่ผ่านมาพ่อถึงไม่รักเขาเหมือนกับที่รักน้อง ๆ เลย ไม่เคยทำกับเขาเหมือนว่าเป็นลูกชายคนโตที่จะต้องสืบสกุลหานเลยสักนิด แต่กลับให้ความรักความอบอุ่นแก่น้องชายทั้งสองคนแทนความจริงที่เคยติดค้างในใจเขามาตลอดหลายสิบปีก็คือ เขาไม่ใช่ลูกชายของพ่อนั่นเอง!!“ความจริงแล้วหานเจิ้นตงไม่มีสิทธิ์ที่จะใช้สกุลหานด้วยซ้ำ นั่นเพราะเขาเป็นลูกติดท้องของแม่เขามาอย่างไรล่ะ เล่อถงตั้งท้องกับคนเมืองหลวงที่ย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านเมื่อนานมาแล้ว พวกเขาพบกันแล้วก็ตกหลุมรักกันจนพลาดมีความสัมพันธ์น่ารังเกียจหลังจากนั้นไม่นานพ่อของเขาก็หนีหายไปแล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย ซึ่งถงเล่อกำลังท้องเจิ้นตง ส่วนฉันต้องเข้ามาเป็นคนรับผิดชอบแต่งงานเพื่อกู้หน้าให้เธออย่างไรล่ะ”ถางเล่อถงถูกสามีทำให้ขายหน้าต่อหน้าครอบครัวของว่าที่ลูกสะใภ้ก็อับอายจนถึงกับร้องไห้ออกมา

หาค่าสินสอดครบแล้วหลังจากที่หานเจิ้นตงกลับไปบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือเขารีบตรงไปหาแม่ของตัวเองเพื่อถามเรื่องพ่อที่แท้จริง ถางเล่อถงจึงเล่าทั้งน้ำตา เธอทั้งรู้สึกคิดถึง รู้สึกเสียใจและรู้สึกคับแค้นใจไปด้วยกัน“แม่กับพ่อของลูกเจอกันในปีนั้น เขาเข้ามาอยู่ที่หมู่บ้านด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างซึ่งเขาก็ไม่ได้บอกแม่ บอกเพียงแค่ว่าถ้าแม่รู้แม่จะเป็นอันตราย พวกเราก็เลยแอบคบกันอย่างลับ ๆ น่ะลูก”“แล้วทำไมตอนนั้นพ่อถึงจากไปละครับ” หานเจิ้นตงถามเพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมพ่อถึงจากไปแบบนั้น แล้วไม่รู้เลยหรือไงวว่าแม่กำลังท้องตนเองอยู่“พ่อของลูกบอกกับแม่ว่ามีความจำเป็นจะต้องไปจริง ๆ แต่ก่อนไปก็สัญญากับแม่ว่าหากยังมีชีวิตอยู่ยังไงก็จะกลับมาหาแม่อย่างแน่นนอน แล้วตอนนั้นแม่ยังไม่รู้ตัวว่าท้อง มารู้อีกทีก็ตอนที่พ่อของลูกจากไปได้เดือนกว่าแล้ว แต่ว่าแม่ยังคงรอเขาอยู่ตลอดเวลา รอจนถึงทุกวันนี้” ถางเล่อถงพูดไปน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง และไม่มีสักวันที่เธอจะลืมเขา“แล้วตอนนี้แม่คิดว่าพ่อยังอยู่ไหมครับ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เพราะถ้าหากพ่อยังมีชีวิตอยู่คงต้องกลับมาตามสัญญา เว้นแต่ว่า...“เรื่อ