ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

มือใหญ่ลูบศีรษะเธอหนึ่งครั้งแล้วนิ่งค้างอยู่แบบนั้น“ต่อไปนี้” เขาพูดเสียงเบา “เธอจะมีทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวคอยตามติดตลอดเวลา”พิงค์ชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ตลอดเวลาเลยเหรอคะ”“ใช่”เมื่อก่อนเขาแอบทำ แต่ตอนนี้บอกว่าจะทำตรงๆ แสดงว่าหลังจากนี้คนที่คอยติดตามอารักขาเธอจะต้องมีมากขึ้นแน่ๆมากขึ้นแค่ไหน?ไม่สิ!“ป๊าต่างหาก ที่ต้องเพิ่มบอดี้การ์ด!”“ฉันมีพอแล้ว ของเธอยัง”เขาตอบห้วน สั้น ไม่เปิดช่องว่างให้ต่อรองตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของคิมหันต์ก็สั่นเขาหยิบโทรศัพท์มาดูแค่เห็นชื่อบนหน้าจอ สายตาเขาเย็นเยียบลงเฉียบพลันคิมหันต์กดรับสายเสียงหัวเราะเบาๆ จากปลายทางดังลอดออกมาทันที “ผมเพิ่งได้ข่าวว่าคุณเกิดเรื่อง...หึหึ”คิมหันต์กำมือถือแน่นปลายสายบอกเสียงเย็น “รอดอีกแล้วนะ...คุณคิมหันต์”พิงค์เองก็ได้ยินเสียงที่ลอดออกมาจากโทรศัพท์เหมือนกัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากคิมหันต์มองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนตอบกลับช้าๆ“ผมดวงดีครับ...คราวหน้า ถ้าคุณเกิดเรื่องบ้าง...ผมหวังว่าคุณจะโชคดีเหมือนกัน”เสียงหัวเราะเบาๆ จากปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนสายจะถูกตัดพิงค์น้ำตาไหลอีกหนเธอเห็นบางอย่าง

คิมหันต์ดันเธอออกจากอ้อมอกช้าๆ สีหน้าเคร่งขรึมกลับมาแทนที่ความอ่อนโยน ถึงอย่างนั้นความเป็นห่วงก็ห้ามกันไม่ได้เขาพูดเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เธอห้ามออกไปไหนคนเดียว เดทเดิทอะไร ยกเลิกให้หมด”พิงค์ที่ยังมีน้ำตาคลอเคล้าอยู่เต็มเบ้าช้อนตาขึ้นสบตาเขา “ใช้สิทธิ์อะไรคะ”คิมหันต์ตอบทันที “สิทธิ์ของผู้ปกครอง”คำว่า ‘ผู้ปกครอง’ ทำให้บางอย่างในอกเธอขาดผึง“แต่พิงค์บรรลุนิติภาวะแล้วนะคะ” เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ไม่สั่น “อีกอย่าง...คนที่ตกอยู่ในอันตรายน่ะ ป๊ามากกว่า”“เธอคิดว่าหลังจากวันนี้ไปพวกมันจะไม่ทำอะไรเธอรึไง”“พิงค์มีบอดี้การ์ดค่ะ ทีมรักษาความปลอดภัยไงคะ ป๊าจะเพิ่มให้อีกไม่ใช่เหรอคะ”“หยุดดื้อ”“จะดื้อค่ะ” เธอสวนทันที “คนวัยพิงค์เขามีแฟนกันทั้งนั้น มีแค่พิงค์นี่แหละ ที่ไม่มี!”“พิงค์”“คะ ป๊า?”“หยุดล้อเล่นแบบนี้ได้แล้ว”“พิงค์ไม่ได้ล้อเล่นนะคะ” เธอจ้องลึกลงในตาเขา บอกชัดถ้อยชัดคำ “ถ้าป๊าไม่รักพิงค์ จะมาคอยกีดกันไม่ให้พิงค์มีแฟนไม่ได้”เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบด้านไม่มีใครกล้าขยับ แม้แต่บอดี้การ์ดที่นั่งรถมาด้วยกันและคนขับ ยังเผลอสบตากันอย่างตื่นตระหนก บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณตึงเครียดขึ้น

อีกฝั่งหนึ่งของคฤหาสน์พิงค์ปิดประตูห้องตัวเองเบาๆ ก่อนทรุดลงนั่งข้างม้านั่งปลายเตียง ม้านั่งตัวนี้ถูกออกแบบให้ดูคล้ายหีบสมบัติ...มันเป็นหนึ่งในเฟอร์นิเจอร์ชุด ‘ปราสาทเจ้าหญิง’ ที่คิมหันต์ตั้งใจสั่งตรงจากอิตาลีมาให้เธอ เพราะคิดเองเออเองว่าเธอคงจะอยากอยู่ในห้องที่ตกแต่งเหมือนปราสาทเจ้าหญิงเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ทั่วๆ ไปพิงค์ยิ้มขื่นให้กับความคิดนั้นจริงสิ...ตั้งแต่แรก...เขาก็มองเธอเป็นแค่ ‘เด็กผู้หญิง’ ไม่ใช่ ‘ผู้หญิงคนหนึ่ง’พิงค์ยกเบาะรองนั่งออก แล้วเปิดหีบ หยิบอัลบั้มภาพเก่าเก็บออกมาภาพที่ถูกเก็บไว้ในนั้น ภาพแรก เป็นภาพเด็กผู้หญิงผมยาวอายุ 15 ยืนข้างชายหนุ่มในชุดสูท มือเขาวางบนศีรษะเธออย่างอ่อนโยน...นั่นเป็นภาพแรกที่เขาและเธอถ่ายคู่กันภาพแรก...ที่ถ่ายในวันที่เธอเรียกเขาว่าป๊าถนัดปากคำว่า ‘ป๊า’ เคยเป็นคำที่อบอุ่น แต่ในตอนนี้ มันกลับเหมือนคมมีดที่กรีดย้ำลงบนผิวเนื้อ ทำให้รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่พูดออกมาเธอเปิดดูอัลบัมต่อไปด้วยความเสียใจ ในอัลบัมนี้มีภาพตอนที่เขาพาเธอไปดูแสงเหนือ ภาพงานเลี้ยงวันเกิดของเธอในแต่ละปี ภาพถ่ายในวันแรกที่เขามารับเธอที่โรงเรียนด้วยตัวเอง ภาพที่เธอยืน

“ไม่รู้สิ” เขาตอบง่ายๆคุยกันได้ไม่ทันจะจบ เสื้อผ้าคอลเลกชั่นใหม่ก็ถูกเข็นเข้ามาตั้งเรียงรายในห้องผู้จัดการอธิบายด้วยรอยยิ้ม “ชุดพวกนี้ทุกชุด เป็นไฮไลต์ของฤดูกาลนี้ค่ะ”สไตลิสต์ผายมือไปทางเดรสผ้าไหมฝรั่งเศสสีไวน์เข้ม ประดับชายลูกไม้ปักมือจากอิตาลี“ลองชุดนี้ก่อนดีไหมคะ” สไตลิสต์เสนอพิงค์รับชุดมา ก่อนจะปรายตามองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาคิมหันต์ปลดกระดุมสูทหนึ่งเม็ด ท่าทางผ่อนคลาย แต่สายตาไม่เคยละไปจากเธอก็คือ...จะให้ลองชุดราคาแพงพวกนี้จริงๆ ใช่ไหม?ภาพตอนที่เขาสั่งให้ห้องเสื้อชั้นนำทั่วทั้งกรุงเทพคัดเลือกชุดที่ดีที่สุดมาให้เธอลองสวมที่บ้าน เพื่อหาชุดเตรียมไว้สำหรับงานวันเกิดอายุครบ 20 ปี ผุดขึ้นมาในหัวอย่างช่วยไม่ได้ตอนนั้นเธอลองชุดจนเหนื่อย...เหนื่อยมากจริงๆ นะเห็นเขาไม่พูดอะไร พิงค์ตัดสินใจเดินตามสไตลิสต์เข้าไปในห้องลองชุดม่านกำมะหยี่ถูกเปิดออกในอีกไม่กี่นาทีต่อมาตอนนี้พิงค์อยู่ในชุดเดรสสีไวน์แดงขับผิวที่แนบสนิทกับรูปร่าง ปากคอชุดที่กว้างเผยให้เห็นเส้นไหปลาร้าและไหล่ที่สง่างาม ชายกระโปรงลูกไม้ซีทรูเนื้อดีพริ้วยาวลงมาจรดข้อเท้า รับกันกับรองเท้าส้นสูงกำมะหยี่สีดำที่สวมใส่ ทำให้ดูสูงส่

เห็นพิงค์ลองชุดจนเหนื่อย คิมหันต์จึงพาเธอขึ้นไปเติมพลังลิฟต์กระจกเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนสุดของห้าง GS อย่างเงียบเชียบ เสียงดนตรีแจ๊สลอยแผ่วมาให้ได้ยินตั้งแต่ประตูลิฟต์ยังเปิดไม่สุดดีทันทีที่บานประตูเลื่อนออก พิงค์ก็ต้องชะงักเพราะภาพที่เห็นตรงหน้าที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ คือโถงเงียบสงบ ที่ปูด้วยพรมหนานุ่มสีเทาเงิน ตัดกับผนังหินอ่อนขาวสะอาดตา โลโก้ตัวอักษรสีทองของร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์สะท้อนแสงแชนเดอเลียร์ระยิบระยับเหนือศีรษะ กลิ่นเนย ไวน์ และทรัฟเฟิลอ่อนๆ ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ บอกให้รู้ทันทีว่าที่นี่จริงจังกับอาหารแค่ไหนพนักงานต้อนรับในชุดสูทกับกางเกงขายาวที่ผ่านการรีดจนเรียบกริบ โค้งคำนับทันทีที่เห็นคิมหันต์“ยินดีต้อนรับครับ คุณคิมหันต์ ทางร้านเตรียมโต๊ะริมกระจกไว้เรียบร้อยแล้วครับ”เป็นอีกครั้งที่พิงค์ต้องเหลือบตามองเขาเขา ‘เตรียมไว้’ อีกแล้ว“คุณเคยคิดจะขึ้นเงินเดือนให้เลขาวีบ้างไหมคะ?” เธอมั่นใจว่าเลขาวีที่มักจะคอยจัดการเรื่องทุกอย่างให้เจ้านาย จะต้องทำงานหนักมากแน่ๆคิมหันต์ไม่สนใจคำถามทีเล่นทีจริงนั้น เขาโอบหลังเธอหลวมๆ ดันให้เดินตามบริกรไปเงียบๆยิ่งเดินเข้ามาข้าง