บททั้งหมดของ ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: บทที่ 41 - บทที่ 50

ลมจากแม่น้ำพัดเส้นผมของเขาเบาๆ บรรยากาศรอบตัวดูสงบไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเอกสาร ไม่มีท่าทีรีบร้อนแบบคนที่มีตารางงานแน่นตลอดวันเขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งพอๆ กับคนที่กำลังพยายามกดบางอย่างเอาไว้ใต้ผิวน้ำพิงค์ชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัวลมพัดชายเสื้อชมรมของเธอแนบลำตัว เสียงน้ำกระทบตลิ่งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับกำลังนับเวลาเธอก้าวเข้าไปใกล้จนเหลือระยะเพียงช่วงแขน“เบื่อไหมคะ”คิมหันต์ไม่ได้หันมาทันที สายตาเขายังจับอยู่กับกระแสน้ำเบื้องล่าง เหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่างจากเสียงมันผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงตอบ“ไม่”คำตอบสั้น กระชับ ตามนิสัยเขาไม่มีผิดพิงค์เหลือบมองแม่น้ำตามสายตาเขา สายน้ำสีหม่นไหลเชี่ยวผ่านตลิ่ง กระทบเสาเรือนไทยเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“นึกว่าคุณจะเบื่อเสียอีก” เธอว่าเบาๆ “กิจกรรมพวกนี้มันดูเด็กไปหน่อยสำหรับคนที่งานยุ่งขนาดคุณ”คราวนี้เขาหันมามองเธอสายตานั้นนิ่ง แต่ลึกพอจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้ว่าแอบสังเกตเขาอยู่“ฉันเป็นคนเสนอว่าจะมาเอง”พิงค์เลิกคิ้วเล็กน้อยคิมหันต์พูดต่อ น้ำเสียงเรียบ“จำไม่ได้เหรอ เธอเป็นคนไม่ยอมให้บอดี้การ์ดตามมา”พิงค์หลุดยิ้มออกมา“ก็ไม่คิดว่าคุณจะว่างม

กิจกรรมของวันแรกผ่านไปเร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้ และราบรื่นเกินกว่าที่พิงค์เตรียมใจรับมือต่างจังหวัดค่ำลงเร็วกว่ากรุงเทพ เมฆดำก้อนใหญ่เคลื่อนเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ฟ้าร้องดังครืนอยู่ไกลๆ ก่อนที่สายฝนจะเทลงมาอย่างหนักเม็ดฝนกระแทกหลังคาไม้ดังระรัว จนทั้งเรือนไทยสั่นสะเทือนเบาๆเสียงร้องตกใจของลูกค่ายดังขึ้นทันที“ฝนมาแล้ว!”“เฮ้ย วิ่ง!”เด็กปีหนึ่งวิ่งหาที่หลบกันชุลมุน เสียงฝีเท้าดังแข่งกับเสียงฝนที่ซัดกระหน่ำไฟในเรือนไทยกะพริบสองครั้งแล้วก็ดับ ความมืดกลืนทุกอย่างในพริบตา เหลือเพียงแสงฉุกเฉินสีส้มสลัวตรงปลายทางเดิน“น้องๆ อย่าวิ่งค่ะ!” พิงค์ตะโกนฝ่าเสียงฝน “พื้นมันลื่น...อ๊ะ!”คำเตือนช้าเกินไปสำหรับตัวเธอเองรองเท้าผ้าใบที่เปียกน้ำลื่นไถล โลกทั้งใบเอียงวูบทันทีคราวนี้เขาอยู่ใกล้พอแขนแข็งแรงรั้งเธอกลับมาเต็มแรงไม่ใช่แค่จับ ไม่ใช่แค่พยุง เขาดึงเธอเข้าหาอก แรงเกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญฝนยังซัดกระหน่ำจากด้านข้าง ละอองน้ำกระเซ็นมาเกาะปลายผมเธอ กลิ่นฝน กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของทั้งเขาและเธอผสมปนเปจนแทบจะแยกไม่ออก ว่ากลิ่นอะไรเป็นกลิ่นอะไรมือเขาไม่ได้วางไว้แค่ที่แขน มันเลื่อนลง

เช้าวันต่อมา อากาศรอบๆ บ้านเรือนไทยสดชื่น แสงแดดอ่อนๆ ของยามเช้าส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลำ ดูสวยงามสดใสถึงขั้นหากฝนที่ตกหนักเมื่อคืนไม่ทิ้งหยดน้ำเกาะพราวตามใบไม้และกรอบหน้าต่างรอบๆ เรือนไทย ก็คงยากจะเชื่อว่าที่นี่เคยมีพายุลูกใหญ่พัดผ่าน ท่ามกลางเสียงนกและเสียงแมลง เสียงหัวเราะของลูกค่ายที่เริ่มทยอยออกมาจากห้องพักค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ นิสิตเหล่านี้บางคนถือแก้วกาแฟ บางคนยืดเส้นยืดสาย บางคนโบกไม้โบกมือเรียกเพื่อน หลายคนเริ่มจับกลุ่มคุยกัน บรรยากาศในค่ายค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งทุกอย่างดูปกติ...ปกติจนเหมือนเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยพิงค์ยืนพิงราวระเบียงไม้ สายลมอ่อนๆ ของยามเช้าพัดปลายผมยาวเหยียดของเธอไหวเบาๆ สภาพท้องฟ้าอากาศตอนนี้ดูสงบ แต่ความคิดในหัวเธอกลับไม่สงบลงเหมือนท้องฟ้าและอากาศ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังติดแน่นอยู่ในความทรงจำมือของคิมหันต์ที่โอบเอวเธอ...ระยะห่างที่ใกล้เกินไป...และสายตาคู่นั้น...สายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนแค่เผลอคิดถึงมัน หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นพิงค์ถอนหายใจเบาๆ พยายามไล่ภาพที่ฉายซ้ำไม่หยุดออกจากหัว“ตื่นเช้าจังนะครับ”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

ก้องไกรพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ชัดถ้อยชัดคำ “ทีมงานบางคนยังไม่มีกลุ่มครับ ถ้าแยกพวกเขาไปช่วยแต่ละทีม น่าจะทำให้อะไรหลายๆ อย่างสะดวกขึ้น”เขายื่นกระดาษรายชื่ออีกแผ่นให้เธอพิงค์รับมา ยังไม่ทันได้ดู ในหมู่นิสิตพี่เลี้ยงก็เริ่มมีเสียงพึมพำ“จริงนะ”“เรือมันหลายลำ”“ต้องมีคนช่วยกันคุม”เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นทันที“เอาตามนี้เลยพี่พิงค์!”พวกที่แต่เดิมไม่ได้มีหน้าที่อะไรในกิจกรรมของเช้าวันนี้พยักหน้าหงึกหงักพิงค์คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“โอเค งั้นเราจะให้พี่พี่ชมรมวรรณศิลป์กระจายไปช่วยดูแลแต่ละกลุ่มเพิ่มนะคะ”เสียงเฮเบาๆ ดังขึ้นเธอก้มมองรายชื่ออีกครั้ง“งั้นจะเริ่มประกาศรายชื่อสมาชิกแต่ละกลุ่มนะคะ”บรรยากาศบนโถงเงียบลงทันที“กลุ่มแรก…”รายชื่อถูกอ่านไปเรื่อยๆแต่ละกลุ่มมีเสียงแซวบ้าง โห่บ้าง โดยเฉพาะกลุ่มที่สี่“เฮ้ย ทำไมฉันอยู่กับแกอีกแล้ว!” ลูกค่ายกลุ่มที่สี่บ่นแกมหยอกลูกค่ายอีกคนหัวเราะ “ดีแล้วไง แกจะได้มีคนแบก!”ลูกค่ายคนอื่นๆ พร้อมใจกันหัวเราะทันทีก้องไกรยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง สายตาของเขาเลื่อนตามรายชื่อในมือพิงค์อย่างเงียบๆ จนกระทั่งชื่อหนึ่งถูกอ่านออกมา“ชมพู… กลุ่มที่ห้า”เสี

ท่าน้ำของรีสอร์ตอยู่ไม่ไกลจากเรือนไทยนักนิสิตแต่ละกลุ่มทยอยเดินตามกันไปตามทางดินแคบๆ ที่ทอดยาวผ่านสวนไม้เขียวชอุ่ม สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ยังชุ่มน้ำฝนจากเมื่อคืน กลิ่นดินชื้นลอยปะปนมากับกลิ่นดอกไม้และกลิ่นหญ้าเมื่อเดินพ้นแนวต้นไม้หนาทึบออกมา ภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นที่ด้านหน้านี้มีแม่น้ำกว้างใหญ่ทอดยาว แสงแดดยามเช้าส่องกระทบสายน้ำไหลเอื่อยเป็นประกายระยิบระยับ ตามแนวท่าน้ำมีเรือหางยาวทาสีคล้ายทำจากไม้แท้ๆ หลายลำจอดรออยู่ทันทีที่เห็นเรือ ลูกค่ายหลายคนก็ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น“โอ๊ย สวยอะ”“เหมือนฉากในละครย้อนยุคเลย!”“เดี๋ยวฉันจะเขียนเรื่องผี”“อย่าเขียนเรื่องเรือล่มก็พอ!”เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีบางคนรีบเดินลงไปสูดอากาศระคนชมวิวที่ท่าน้ำ บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปแม่น้ำกับเรือหางยาวรัวๆ เหมือนกลัวว่าภาพตรงหน้าจะหายไปในอีกไม่กี่อึดใจพิงค์ยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มดูรายชื่อในมือเธอกำลังจะเดินไปเช็กจำนวนคนในกลุ่มของตัวเอง แต่ก้องไกรก็เดินเข้ามาหยุดยืนข้างเธอพอดี“วันนี้ประธานค่ายงานยุ่งอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย”พิงค์ถอนหายใจให้กับท่าทีสบายอารมณ์ของก้องไกร “ใครเป็น