บททั้งหมดของ ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: บทที่ 51 - บทที่ 60

“กลุ่มหกขึ้นเรือลำนี้นะครับ!” เสียงทีมงานตะโกนเรียกจากท่าน้ำใบเฟิร์นรีบก้าวขึ้นเรือก่อนใครทันที เธอจับขอบเรือไว้แล้วหันกลับมาหาคนอื่นพร้อมรอยยิ้มสดใส“ทุกคนระวังหน่อยนะคะ อย่ารีบ เดี๋ยวตกน้ำแล้วจะหมดอารมณ์ชมโบราณสถานเก็บแรงบันดาลใจมาเขียนงานกันพอดี”เสียงหัวเราะดังขึ้นจากลูกค่ายนิสิตหลายคนทยอยก้าวลงเรือทีละคน เสียงไม้กระทบกับตัวเรือดังกรอบแกรบเบาๆ ตามจังหวะการขึ้นคิมหันต์เป็นคนสุดท้ายที่ก้าวลงมาเขาเหยียบพื้นเรืออย่างมั่นคงก่อนจะเดินไปนั่งตรงท้ายเรือ ท่าทางสบายๆ แขนข้างหนึ่งพาดกับขอบเรือเหมือนคนที่ไม่รีบร้อนอะไรกับการเดินทางครั้งนี้ใบเฟิร์นขยับเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามเขาทันที“คุณเคยมาล่องเรือแบบนี้ไหมคะ”คิมหันต์ตอบเบาๆ “นานมากแล้ว”“ดีเลยค่ะ” ใบเฟิร์นยิ้มกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่ “วันนี้คุณจะได้แรงบันดาลใจเขียนเรื่องรักแน่นอน”ลูกค่ายในกลุ่มหัวเราะทันที“พี่ใบเฟิร์นจะเป็นแรงบันดาลใจให้เองใช่ไหม!”“เฮ้ย ระวังนะ สปอนเซอร์อาจจะเขียนเรื่องอกหัก!”ใบเฟิร์นหัวเราะก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ล้อๆ “พูดกับสปอนเซอร์แบบนั้นไม่ได้นะคะ ขอโทษแทนน้องๆ ด้วยนะคะ คุณคิมหันต์

ยามเย็นของอยุธยามีเสน่ห์บางอย่างที่เมืองหลวงไม่มี แสงอาทิตย์สีทองที่ทอดยาวเหนือผิวน้ำ เสียงระฆังของวัดที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ความเงียบสงบ กลิ่นดิน กลิ่นต้นไม้ และกลิ่นหญ้าที่เพิ่งถูกตัดของรีสอร์ต ผสมกันจนกลายเป็นบรรยากาศที่เหมือนหลุดออกมาจากสารคดีท่องเที่ยวที่ชวนฝันเรือนไทยริมแม่น้ำที่ใช้เป็นสถานที่จัดค่ายวรรณศิลป์ยังคงคึกคัก รอบๆ มีกลุ่มนิสิตกำลังนั่งล้อมวงกันบนลานไม้ บางคนอ่านกลอน บางคนถกเถียงกันเรื่องวิธีการแต่งเรื่องสั้น บางคนแค่หัวเราะและนั่งคุยเล่นเหมือนมาออกทริปท่องเที่ยวมากกว่าค่ายวรรณศิลป์ที่จริงจังไม่มีใครรู้เลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่จากอีกฟากของแม่น้ำที่ห้องบนชั้นสองของอาคารเก่าริมน้ำซึ่งถูกทิ้งร้างมาหลายปีจนฝุ่นและหยากไย่เกาะหนาเตอะ หน้าต่างไม้บางบานผุพังจนเปิดอ้า ลมแม่น้ำพัดผ้าม่านเก่าๆ ให้กระพือเบาๆชายสองคนยืนอยู่ในเงามืดของห้องชั้นสอง คนหนึ่งยกกล้องซูมกำลังสูงขึ้นแนบตา เลนส์สีดำสะท้อนภาพเรือนไทยฝั่งตรงข้ามเสียงหัวเราะของนิสิตค่ายวรรณศิลป์สัญจรแทบจะได้ยินมาถึงที่นี่เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ “เด็กมหาลัยนี่โลกสวยดีนะ”ชายอีกคนที่ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่พ่นค

ด้านบนของเรือลมแรงกว่าด้านล่างเล็กน้อยใบเฟิร์นยืนพิงราวเรือ ปล่อยให้ลมพัดผมยาวของเธอปลิวไสว“สวยใช่ไหมคะ” เธอพูดขึ้นคิมหันต์มองไปยังเส้นขอบฟ้า ไม่ได้สนใจจะมองคนถามสักนิด“ครับ” คำตอบเขายังคงห้วนสั้นตามนิสัยใบเฟิร์นเอียงคอมองเขา “คุณคิมหันต์ไม่ค่อยพูดเลยนะคะ ปกติเป็นคนเงียบแบบนี้เหรอคะ”“ประมาณนั้น” เขาตอบใบเฟิร์นหัวเราะเบาๆ “ผู้ชายเงียบๆ นี่น่าสนใจดีนะคะ”เธอขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ใกล้พอที่ใครมองจากด้านล่างจะเข้าใจผิดได้ทันที ว่าพวกเขาสนิทกันมากคิมหันต์ไม่ได้สนใจเลยสักนิด สายตาเขายังคงมองทอดไปยังแม่น้ำ หรืออะไรบางอย่างที่ไกลกว่านั้นพอไม่เห็นสปอนเซอร์รายใหญ่ในสายตาแล้ว พิงค์ก็แทบไม่มีสมาธิ เธอพยายามฟังเพื่อนๆ คุย แต่แทบจะจับประเด็นไม่ได้เลยสักอย่าง สายตาเธอเลื่อนไปทางทิศที่คิมหันต์และใบเฟิร์นเดินไปหลายครั้งในที่สุดเธอก็ลุกขึ้น“เดี๋ยวมานะ” เธอบอกเพื่อนๆ สั้นๆ ก่อนจะเดินแยกออกไปยิ่งเย็นลง กระแสลมบนชั้นดาดฟ้าของเรือก็ยิ่งพัดแรงขึ้นมาก พิงค์กวาดสายตามองหาคนที่ทำให้เธอสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่นานก็เห็นคิมหันต์และใบเฟิร์นที่ยืนคุยอะไรสักอย่างอยู่ข้างเคียงกันใบเฟิร์นในตอนนี้ ยืนหันห

เมื่อเรือรับประทานอาหารสุดหรูแล่นกลับมาที่ท่าเรือของที่พัก ทุกคนต่างแปลกใจ เมื่อพบว่ามีโคมไฟกระดาษหลายสิบดวงถูกแขวนเรียงรายตามแนวต้นไม้ แสงสีส้มอุ่นละมุนที่ส่องลงมาบนพื้นไม้ ทำให้บรรยากาศที่รีสอร์ทเหมือนมีงานเลี้ยงเล็กๆ มากกว่ากิจกรรมค่ายเสียงดนตรีอะคูสติกเบาๆ ดังมาจากลำโพงตัวเล็กที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เมื่อเรือเทียบท่าดีแล้ว นิสิตหลายคนก็เริ่มทยอยเดินลงจากเรือมาถ่ายรูป และหาที่นั่งพัก ในมือบางคนยังถือแก้วน้ำ บางคนหยิบขนมติดมือมากิน แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังคงเพลิดเพลินกับอาหารมื้อเย็นบนเรือสุดหรูพิงค์เองก็เป็นคนหนึ่งที่ยังไม่ได้ลงจากเรือ เธออยากจะรอให้ทุกคนลงจากเรือเรียบร้อยแล้วถึงค่อยลงตามไป“คืนนี้บรรยากาศดีจัง” นิสิตที่กำลังลงจากเรือพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“เหมือนมีงานปาร์ตี้เลย”“นี่กิจกรรมอะไรเนี่ย”เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วทั้งบนพื้นดินและบนเรือพิงค์เองก็สงสัยเหมือนกัน เพราะกิจกรรมนี้ไม่ได้อยู่ในแผนงาน ไม่ทันที่เธอจะได้สืบสาวราวเรื่อง เสียงก้องไกรที่ไม่รู้ว่าเดินลงจากเรือไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ดังขึ้นจากกลางลาน“ทุกคนครับ”เขายืนอยู่ใกล้โต๊ะไม้ตัวหนึ่ง มือถือไมโครโฟนเล็กๆเสียงพูดคุยค

ตู้ม!!!เมื่อเสียงตูมดังขึ้น ฝูงชนก็แตกฮือในพริบตา เสียงเชียร์ที่เมื่อครู่ยังดังสนั่น กลายเป็นเสียงฮือฮาสับสนแทบจะทันที“เฮ้ย ไฟดับ!”“ใครสะดุดสายไฟหรือเปล่า!”“เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!”“ใครเซอร์ไพรส์ซ้อนเซอร์ไพรส์อะไรรึเปล่า”นิสิตหลายคนหันมองไปรอบๆ บางคนหัวเราะเหมือนคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของเซอร์ไพรส์ แต่บรรยากาศบางอย่างในความมืดทำให้หลายคนเริ่มไม่แน่ใจพิงค์ยังยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือแหวนในมือก้องไกรยังคงสะท้อนแสงจันทร์บนฟ้าเธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหายไปเสียงรอบข้างกลายเป็นเพียงเสียงเบลอๆ ที่ฟังไม่รู้เรื่องหัวใจเธอยังเต้นแรงจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นการคุกเข่าแหวนเสียงเชียร์แรงกดดันจากสายตาหลายสิบคู่เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึก แต่เหมือนมันจะยังไม่พอ เธอต้องการอากาศมากกว่านี้พิงค์พยายามจะตอบคำถามก้องไกรอย่างรักษาน้ำใจ เพราะเธอเป็นคนเริ่มต้นเรื่องเดทขึ้นมา แต่เธอคิดคำดีๆ ไม่ออก ที่เธอคิดได้แค่อย่างเดียวในตอนนี้ มีแค่ประโยคนี้เท่านั้น‘ก่อนอื่น...ต้องไปจากตรงนี้’ด้านหลังฝูงชนที่สับสนวุ่นวาย คิมหันต์ยืนนิ่ง แต่สายตาของเขาทำงานเร็วกว่าใครเขารับรู้ได้ในทันทีพวกนั้นมาแล้วพวกมันจงใจเลือกเวลา