บททั้งหมดของ ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: บทที่ 11 - บทที่ 20

บรรยากาศในห้องวาดภาพของพิงค์สดใส แต่บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก บนหน้าจอขนาดใหญ่ตรงหน้าที่นั่งประธาน มีตัวเลขเต็มไปหมด“ดังนั้นในไตรมาสสาม เราจะ...”“ไม่ผ่าน”ทุกคนในห้องหยุดชะงักผู้จัดการฝ่ายการตลาดรีบพูด “เอ่อ…นี่คือแผนลดต้นทุนครับ ไม่ใช่เพิ่มครับ”คิมหันต์มองสไลด์อีกครั้ง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดสั้นๆ“งั้นทำต่อ”พนักงานต่างแลกเปลี่ยนสายตากันด้วยความงุนงงการพรีเซนต์ดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังคำพูดมากขึ้นแต่ไม่ถึงสิบนาทีถัดมา…“เราควรเพิ่มงบในส่วนของการประชาสัมพันธ์ผ่านพาร์ทเนอร์ในโซเชี่ยลมีเดียแทน แบบนี้สินค้าตัวใหม่จะได้...”“ลด”คนพูดชะงักไปทันที“แต่ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกให้เพิ่มงบส่วนนี้...”คิมหันต์เบนสายตาจ้องหน้าคนพูด“ผมบอกให้ลด”เลขาคนสนิทหลับตาไว้อาลัยให้การประชุมใหญ่ในวันนี้หนึ่งวินาทีเจ้านายอาการแบบนี้ สัญญาณอันตรายชัดเจนทั่วทั้งห้องเงียบกริบ พนักงานทั้งห้องรู้แล้วว่าเจ้านายไม่มีสมาธิเลขาวีเดาได้ไม่ยากว่าเป็นเพราะใคร เขาตัดสินใจเอนตัวเข้าใกล้เจ้านาย กระซิบเบาที่สุด“นายครับ”คิมหันต์ตอบโดยไม่มอง “พูด”“เอ่อ

“เดทจบแล้ว ขึ้นรถ”ไม่มีคำขยายความ ไม่มีการให้เหตุผล ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง เป็นรูปแบบเฉพาะของ ‘คำสั่งจากประธานบริษัท’ ที่ไม่มีเคยใครกล้าขัดใจพิงค์ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ตอบอย่างสุภาพเรียบร้อยที่สุด “ค่ะ”เธอโบกมือให้คู่เดท บอกด้วยรอยยิ้มสดใสน่ารัก “กลับดีๆ นะคะรุ่นพี่”ทีมรักษาความปลอดภัยเปิดประตูให้ ‘คุณหนู’ พร้อมกับโค้งศีรษะให้เธอพร้อมเพรียงกัน ทิ้งให้ก้องไกรที่เพิ่งรู้ตัวว่าเดทของตัวเองถูกรับช่วงต่อโดยบอสใหญ่ที่ทรงอำนาจอิทธิพลอย่างพ่อของเธอ ยืนมองตาละห้อยอยู่ริมทางเมื่อประตูรถปิดลง โลกภายนอกก็ถูกตัดขาดทันที เหลือแค่ความเงียบงัน ความหนาวจากแอร์ และกลิ่นหนังแท้จางๆเห็นพิงค์สวมเสื้อผ้าค่อนข้างบาง คิมหันต์ถอดสูทตัวเองคลุมให้เธอพิงค์เคยชินกับท่าทีแบบนี้ดี เธอนั่งแกว่งขาอย่างสบายใจ ไม่เหมือนคนที่เพิ่งถูกชิงตัวมาระหว่างออกเดทระหว่างปล่อยให้คิมหันต์คลุมเสื้อให้ เธอเหลียวมองใบหน้าเคร่งขรึมของคิมหันต์ ดวงตาเปล่งประกายเหมือนคนเพิ่งได้ดูละครสนุกๆ“ป๊ามาเองเลยเหรอคะ” เธอถามเสียงสดใส“ฉันผ่านมาทางนี้” เขาตอบสั้นๆ“ผ่านมาแบบพาทีมรักษาความปลอดภัยมาทั้งทีม?”เขาไม่ตอบคำถามนั้น สายตายังคงมองตรงไปข้าง

พิงค์เห็นกระจกเลื่อนขึ้นด้วยหางตา เธอลอบยกมุมปากยิ้ม“ป๊า” เธอพูดขึ้นมาโดยไม่ขยับตัวไปไหนเป็นคิมหันต์เองที่รู้ตัว เขาจะขยับออก แต่พิงค์จับมือไว้แน่น“พิงค์ ถอยออกไป”พิงค์ไม่สนใจสักนิด เธอช้อนตาขึ้นสบตาเขาอีกหน ถามเสียงเครือ“ถ้าวันหนึ่งพิงค์ต้องมีแฟนขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงคะ”“ต้อง?”“สมมุติว่าจำเป็น...”คิมหันต์ตัดบทเสียงขุ่น “ไม่มีความจำเป็นต้องมี”“สมมุติว่ามีแล้วล่ะคะ”“เลิกซะ”“ถ้าพิงค์ไม่เลิกล่ะ”“เพราะอะไร”“ก็...เหตุผลเดียวกับตอนมี?”“งั้นแค่จัดการกับ ‘เหตุผล’ นั่นก็พอแล้ว”“แล้วถ้าเหตุผลนั่น เกี่ยวกับคนที่พิงค์เลือก”“เธอชอบมัน?”“อืม...ชอบป๊ามากกว่าค่ะ”คิมหันต์แกล้งไม่ได้ยินคำว่า ‘ชอบป๊า’ เขาบอกเสียงขรึม “ถ้าเธอไม่ชอบมันก็ไม่ต้องฝืนคบ ฉันจัดการเอง”พูดแบบนี้ คิดจะใช้อำนาจจัดการ ‘คน’ ชัดๆ“หือ...น่ากลัวจัง” ปากบอกว่าน่ากลัว แต่แววตาเธอไม่ได้กลัวเลยสักนิด “แล้วถ้าคนที่พิงค์เลือก…ป๊าไม่ชนะล่ะคะ”คิมหันต์นิ่งไปครึ่งจังหวะ ก่อนตอบ ช้า ชัด “ไม่มีใครที่ฉันไม่ชนะ”พิงค์ไล้ปลายนิ้วขึ้นจิ้มแก้มเขา พลางบอกทีละคำตามจังหวะการจิ้ม “ป๊า มั่น ใจ เกิน ไป นะ คะ”“ไม่ใช่ความมั่นใจ ฉันพูดตามข้

ในเช้าวันใหม่ที่เงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางลงมากระทบโต๊ะอาหารขนาดยาวที่ตกแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นกาแฟร้อนลอยคลุ้งเคล้ากลิ่นขนมปังอบใหม่ ชวนให้นึกถึงบ้านที่อบอุ่นในอุดมคติพิงค์เดินลงบันไดมาในชุดนิสิตเข้ารูป สวมทับด้วยคาร์ดิแกนสีชมพูอ่อนพอดีตัว ผมยาวเหยียดถูกดัดเป็นคลื่นแล้วรวบขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างเอาใจใส่ บนนั้นยังติดกิ๊บติดผมรูปโบว์สีดำประดับดอกคาเมเลียสีขาวของชาแนลไว้ด้วย กระเป๋าและรองเท้าหนังสีดำ รวมถึงต่างหู สร้อยข้อมือ นาฬิกาข้อมือ และสร้อยคอคอลเลคชั่นดอกคาเมเลียฝังเพชรของแบรนด์เดียวกัน ช่วยขับให้ลุควันนี้ดูหรูหราแต่น่ารักน่าทะนุถนอมพิงค์ชอบดอกคาเมเลียมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เพราะแบบนี้ ทุกครั้งที่ชาแนลปล่อยเครื่องประดับ รวมถึงกระเป๋าและรองเท้าที่เกี่ยวข้องกับดอกคาเมเลียออกมา คิมหันต์จะสั่งให้ร้านขายของแบรนด์เนมในเครือคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นส่งข้าวของพวกนั้นมาให้พิงค์ทุกชิ้นและก็เหมือนทุกครั้ง ของพวกนี้ที่เธอเอาออกมาใช้ ถูกส่งถึงเธอก่อนจะวางขายในร้านด้วยซ้ำพิงค์ตั้งใจแต่งมาให้เขาดู แต่คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่เงยหน้ามองสีหน้าคิมหันต์เรียบเฉย เขาพลิกหน้าหนังสือพิมพ์อย่า

ในรถตอนนี้เงียบกว่าปกติพิงค์นั่งชิดประตูฝั่งขวา มือประสานกันบนตัก ตอนนี้เธอไม่คิดจะยั่วเขาเพิ่มอีก เพราะแค่บรรยากาศตั้งแต่ตอนที่ออกมาจากมหาวิทยาลัยก็ตึงพอแล้วคนที่นั่งข้างเธอเองก็นิ่งมาก นิ่งแบบที่แม้แต่ลมหายใจก็เหมือนถูกควบคุมจังหวะไว้ในความเงียบงัน คิมหันต์เอนหลังเล็กน้อย สายตามองออกไปนอกรถแต่ไม่ได้โฟกัสที่วิวข้างทาง เขาดูคล้ายกำลังคิด คำนวณ และประเมินอะไรบางอย่างมากกว่าเพราะในห้องโดยสารเงียบกว่าทุกวัน เสียงวิทยุสื่อสารเบาๆ จากด้านหน้าจึงดังชัด“ตีรถล้อมอัลฟ่าแล้ว ทุกอย่างปกติดี”คนขับรถรายงานสั้นๆ “อีกสิบห้านาทีถึงครับนาย”“อืม” คิมหันต์ตอบ สั้น กระชับพิงค์แอบถอนหายใจโล่งอกอย่างน้อยเขาก็ยังตอบคนอื่น ไม่ได้หนีทุกคนเข้าโลกส่วนตัวไปแล้วเอ๊ะ เดี๋ยวนะ?จนถึงตอนนี้พิงค์ถึงเพิ่งได้สังเกตว่ารอบๆ รถ มีรถของทีมรักษาความปลอดภัยวิ่งประกบหน้า หลัง เยอะกว่าครั้งก่อนๆ เสียอีกป๊าเล่นใหญ่อะไรอีกแล้วเนี่ย?ดีนะที่ตอนเข้าไปในมหาวิทยาลัย ไม่ได้แห่ตามกันไปทั้งหมดนี่พิงค์ได้แต่ทอดถอนใจขบวนรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลักจังหวะนั้นเอง รถตู้สีเทาคันหนึ่งพุ่งแทรกจากเลนซ้าย ตัดหน้ารถนำขบวนอย่างรวดเร็ว!