ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

หลังจานหลักถูกเก็บออกไป เสียงพูดคุยบนโต๊ะค่อยๆ เงียบลงตามลำดับ แต่หัวใจของพิงค์กลับไม่ยอมสงบลงตามบรรยากาศ เธอได้แต้มจากเกมหมากวันนี้ก็จริง ทว่าลึกลงไป เธอยังอยากได้มากกว่านั้นคิมหันต์เป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อน“ไป”“ไปไหนคะ” เธอถามใบหน้าเปื้อนยิ้ม พยายามซ่อนความคาดหวังในแววตา“ของหวาน”“ของหวาน...?” เธอแกล้งบ่น “ก็กินที่นี่ก็ได้นี่คะ”“เลขาวีบอกว่ามีร้านดีๆ ที่คนรุ่นเธอชอบกัน ตั้งอยู่ด้านล่าง”เพียงประโยคเดียว พิงค์ก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกตามใจอีกครั้งลิฟต์แก้วพาเขาและเธอลงมายังโซนที่เต็มไปด้วยวัยรุ่นของห้าง GS เสียงดนตรีป๊อปจังหวะสดใสดังขึ้นแทนดนตรีแจ๊ส กลิ่นชานม กลิ่นช็อกโกแลต กลิ่นกาแฟ กลิ่นขนมหอมๆ กับคาราเมล ลอยคลุ้งมาตามทางเดินร้านที่เขาพาเธอมา เป็นร้านขนมชื่อดังที่วัยรุ่นต่อคิวกันยาวเหยียดทุกเย็น กระจกใสเผยให้เห็นครัวเปิดที่กำลังอบโทสต์ก้อนหนาจนผิวนอกกรอบและเปลี่ยนเป็นสีทอง ไอควันสีขาวบางๆ ลอยขึ้นจากกระทะร้อนที่ใช้ย่างบรียอช เสียงปั่นเครื่องดื่ม เสียงช้อนกระทบถ้วยเซรามิกดังกรุ๊งกริ๊ง และเสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นไม่ขาดสายแน่นอนว่าวีกิจให้คนมากดบัตรคิวและนั่งจองโต๊ะไว้ให้ก่อนแล้วพิงค์เหลื

เธอหันขวับทันที “พี่ก้อง!”ก้องไกรส่งยิ้มให้เธอเขากำลังจะเดินเข้ามาหา แต่ต้องชะงักค้างกลางทาง เพราะสายตาที่เย็นเยียบของคิมหันต์ก้องไกรรีบยกมือไหว้แทบจะทันที ก่อนค่อยๆ ถอยออกไปอย่างเงียบงันเขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่สัญชาตญาณจากเบื้องลึกมันร้องบอกให้ถอยพิงค์แกล้งพูดน้ำเสียงหงุดหงิด “นั่นรุ่นพี่พิงค์นะคะ ไม่ใช่คนอื่นคนไกล”“คนอื่นคนไกล” เขาตอบเสียงเรียบสำหรับเขา ผู้ชายทั้งโลกสมควรเป็นคนอื่นคนไกลของพิงค์พิงค์ยังคงแกล้งหงุดหงิด เธอลุกจากโต๊ะทันทีเธอรู้ดีว่าพื้นร้านนี้ลื่นกว่าที่คิด เหมาะที่จะ…พลาดพลั้ง“อ๊ะ!”เห็นเธอเสียหลัก คิมหันต์รีบคว้าตัวไว้โดยสัญชาตญาณรอบนี้ไม่ใช่ที่แขนไม่ใช่ที่ไหล่แต่เป็นเอวฝ่ามือของเขาโอบรับส่วนโค้งบางนั้นแนบชิดเกินความจำเป็น ความอุ่นจากร่างกายเธอซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาชัดเจนเอวเธอเล็กกว่าที่คิด และอุ่นนุ่มเกินกว่าที่เขาควรจะได้รับรู้ลมหายใจของเธอแตะไล้ปลายคางเขาเป็นจังหวะสั้นถี่แบบนี้มันใกล้เกินไป...ใกล้จนคำว่า ‘พ่อบุญธรรม’ ดูเป็นเพียงถ้อยคำที่ใช้เพื่อพรางสายตาคนอื่นนี่ไม่ใช่ท่าทางระหว่างพ่อกับลูกเขารู้และเธอก็รู้คิมหันต์ปล่อยมือช้าๆ ความรู้สึ

“อย่างพิงค์ยังต้องให้เธอเลี้ยงข้าวอีกเหรอ” ใครคนหนึ่งพูดขึ้นใครอีกคนสำทับ “ซื้อตัวลูกสาวเค้าถูกไปนะเฮ้ย! นั่นเศรษฐีหมื่นล้านเลยนะ!”เสียงแซว เสียงหัวเราะ ซ้อนทับกันวุ่นวายพิงค์ยังคงยิ้มอยู่ รอยยิ้มของเธอสวยหวานเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วกำสายกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย เล็บที่ทาเคลือบใสกดลงบนสายหนังของกระเป๋าจนเป็นรอย“คุณคิมหันต์เข้าถึงยากนะ” เธอพูดเสียงเบา แต่ชัด “ดุมากด้วย”“โอ๊ย ผู้ชายดุ ๆ นี่แหละน่าสนใจ!” ใบเฟิร์นยิ้มกว้าง นัยน์ตาเป็นประกาย “ยิ่งแบบไม่ค่อยพูดแบบนี้ ยิ่งมีเสน่ห์!”“ระวังโดนสายตาดุๆ นั่นจ้องนะ ฉันเห็นแล้วยังขนลุก” เมย์เตือนใบเฟิร์นหัวเราะร่วน “ยอมค่ะ ถ้าเขามองแบบนั้นใส่ฉันนะ ฉันจะยืนให้มองทั้งวันเลย”เมย์กลอกตามองท้องฟ้าหนึ่งที “จ้า ยอมก็ยอม แต่ก่อนจะยอม ต้องถามคุณคิมหันต์ด้วยนะ ว่าเขาจะวอนท์เธอไหม”เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งพิงค์หัวเราะตามเบาๆ แต่ดวงตาเสมองไปทางเวทีโดยไม่รู้ตัวคิมหันต์กำลังฟังอธิการบดีพูด สีหน้าเขาเรียบสนิท ไม่ยิ้ม ไม่แสดงอารมณ์ เหมือนอยู่คนละโลกกับเสียงแซวพวกนี้แต่จู่ ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาคมกริบกวาดผ่านกลุ่มนิสิต ก่อนจะหยุดที่เธอหัวใจพิงค์เต้น

ก้องไกรมองเห็นทุกอย่าง โดยเฉพาะสายตาของคิมหันต์เขาตัดสินใจพูดขึ้นมา“พิงค์ พี่ขอคุยด้วยหน่อย”“คะ?”“เรื่องส่วนตัว” เขาตอบสั้นกระชับ เพื่อกันเพื่อนอีกสองคนออกไปในตัวพิงค์พยักหน้า ก่อนเดินตามก้องไกรออกไปยังระเบียงด้านข้างอาคารลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย เสียงกิจกรรมเบื้องหลังกลายเป็นเพียงเสียงพูดคุยที่ฟังไม่ชัดก้องไกรมองเธอตรงๆ“พิงค์อึดอัดไหม”“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องเขา” เขาไม่อ้อมค้อม “พิงค์ไม่รู้สึกเหรอ ว่าเขาหวงพิงค์เกินกว่าที่พ่อจะหวงลูก”หมายถึงคิมหันต์?เธอเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาหลุบต่ำ ก่อนเงยขึ้นช้า ๆ“บางที…พิงค์ก็ไม่แน่ใจ”คำตอบนั้นทำให้ก้องไกรขยับเข้าใกล้“ถ้าพิงค์อยากออกมาจากจุดนั้น พี่ช่วยได้”เธอมองเขา แววตาสงบนิ่งจนยากจะคาดเดา“ช่วยยังไงคะ”ก้องไกรสูดลมหายใจเข้าลึก “ถ้าพิงค์หมั้นกับพี่ เขาจะไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับพิงค์อีก”คำว่า ‘หมั้น’ ทำให้อากาศรอบตัวหนักขึ้นทันที พิงค์เงียบไปนานกว่าที่ควรจะเป็น นานพอให้คำว่าหมั้นฝังลึกลงในอากาศไม่ไกลจากจุดนั้น คิมหันต์หยุดก้าวขาเขาไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่ประโยคนี้ดังชัดเกินไปพิงค์ไม่ตอบทันที เธอเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย“พี่ก้องแน่ใจเหรอคะ” เสี

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ทุกคนแนะนำตัวกันหน่อยค่ะ เริ่มจากพี่ก่อนนะคะ” พิงค์บอกเสียงดังฟังชัด “พี่ชื่อพิงค์ มาจากคณะนิเทศศาสตร์ ปัจจุบันนี้เป็นประธานชมรมวรรณศิลป์ อายุ 20 ปี แฮชแท็กประจำตัวคือ โสด ใจดี ร้องเพลงเพราะ เวลาเครียดๆ ชอบทำท่า อย่างงี้ๆ” เธอทำท่าซารังเฮโยพลางทำปากจู๋เหมือนปลาหมึกเสียงปรบมือเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบทิศทันที“พี่ค่ายคนต่อไปเชิญค่ะ ขอท่าคูลๆ กว่านี้!” พิงค์ส่งไมค์ให้รุ่นน้องปีสองของชมรม รายที่ขี้อายที่สุดรุ่นน้องรับไมค์ไป ก่อนแนะนำตัวตามแพทเทิร์นที่พิงค์ทำเป็นตัวอย่างด้วยใบหน้าแดงก่ำ “พี่ชื่อแตงโม มาจากคณะนิเทศศาสตร์เหมือนกันค่ะ ปัจจุบันนี้อยู่ปีสอง เป็นเลขาของพี่พิงค์ อายุ 19 ปี แฮชแท็กประจำตัวคือ สวย ขี้อาย ใจดี เวลาเครียดๆ ชอบทำท่า อย่างงี้ๆ” เธอเอามือเท้าเอว กระพือปีกเหมือนลูกเป็ด“อ๊อดๆ” พิงค์แย่งไมค์กลับมาถือทันที “แฮชแท็กซ้ำไม่ได้นะคะ เราจะมาใจดีเหมือนกันไม่ได้”เสียงแซวดังขึ้นทันที“ประธานโหดดด”“พี่พิงค์ใจดีตรงไหนค้า”แตงโม เลขาชมรม รับไมค์ไปแนะนำตัวใหม่อีกหน คราวนี้เธอเขินจนเผลอตะโกนเสียงดัง “พี่ชื่อแตงโม มาจากคณะนิเทศศาสตร์เหมือนกันค่า ปัจจุบันนี้อยู่ปีสอง เป