All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 81 - Chapter 90

อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ ห้องทำงานของคิมหันต์ยังคงเปิดไฟสว่างจ้าแสงสีขาวจากโคมเพดานสาดลงบนโต๊ะทำงานไม้สีเข้ม เงาของแฟ้มเอกสารที่ทอดยาวซ้อนกันเป็นชั้นๆ เหมือนภูเขาข้อมูลลูกย่อมๆ หน้าจอแท็บเล็ตสองเครื่องที่วางเรียงกันอยู่ตรงหน้าคิมหันต์ เปิดแผนผังเส้นทางเงินและรายชื่อบริษัทในเครือจำนวนมาก ตัวเลขต่างๆ บนหน้าจอไม่ใช่ตัวเลขตายตัว แต่อัพเดทแบบเรียลไทม์ บ่งบอกได้ถึงการมีทีมงานด้านการเก็บรวบรวมข้อมูล และการ ‘เจาะข้อมูล’ ชั้นยอดอยู่ในมือวีกิจยืนอยู่ตรงหน้าเจ้านายในระยะที่เหมาะสม ทั้งไม่ใกล้เกินไป และไม่ไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงสั่งการแผ่วเบา สายตาเขาจับจ้องไปที่เอกสารในมือ แต่สมาธิทั้งหมดอยู่ที่เจ้านาย“…ทั้งหมดนี้คือข้อมูลเบื้องต้นครับ” เลขาวีพูดทิ้งท้ายหลังจากยืนรายงานอยู่นานด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนวางแฟ้มเอกสารที่สำคัญเป็นพิเศษอีกส่วนหนึ่งลงบนโต๊ะเสียงแฟ้มพลาสติกกระทบไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนมากในความเงียบงันคิมหันต์นั่งพิงผนังเก้าอี้โต๊ะทำงานตัวเขื่อง มือข้างหนึ่งเท้าอยู่บนที่วางแขน อีกข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตเอียงไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงจากหน้าจอสะท้อนขึ้นไปบนใบหน้าเขาเพียงครึ่งเดียว ทิ้งให้อีก

รถซีดานสีดำแล่นเข้าสู่ประตูคฤหาสน์อย่างเงียบงัน ไฟหน้ารถกวาดผ่านสนามหญ้ากว้างขวาง ก่อนจะดับลงช้าๆคิมหันต์ปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอโดยไม่รีบร้อน สายตาเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วที่แตะหัวเข็มขัดนิรภัยค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อย“ลงไปได้แล้ว” เขาบอกเสียงเรียบพิงค์หันมามองตาแป๋ว “คุณคิมหันต์ไม่ลงเหรอคะ”“ฉันมีงานต่อ” คำตอบยังคงสั้นเหมือนเดิมพิงค์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูลงไป แต่ยังไม่ปิดในทันที“ถ้ายุ่งขนาดนี้ จะมารับพิงค์เองทำไมคะ คนขับรถกับบอดี้การ์ดก็มี”คิมหันต์ไม่หันไปมองสักนิด เขาบอก ห้วน สั้น “ทางผ่าน”พิงค์เม้มปากเข้าหากันทันทีโกหกชัดๆแต่เป็นการโกหกที่เธอเคยชินแล้วเธอปิดประตูรถลงในที่สุด ก่อนที่รถจะแล่นออกไปอย่างรวดเร็วคฤหาสน์กว้างขวางแห่งนี้เงียบเกินไปในตอนที่เขาไม่อยู่ พิงค์ตัดสินใจเดินเข้าครัว พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวิดีโอสอนทำอาหารเสียงยูทูบเบอร์ผู้หญิงในยูทูบดังขึ้น“วันนี้เราจะมาทำเค้กช็อกโกแลตแบบง่ายๆ กันนะคะ”พิงค์ตั้งโทรศัพท์ไว้ตรงหน้า แล้วเริ่มทำตามทีละขั้นร่อนแป้ง แยกไข่แดงกับไข่ขาวออกจากกัน ละลายเนย จากนั้นก็ใส่น้ำตาลลงไป...พิงค์ไม่เคยทำเค้กมาก

แสงสีขาวนวลจากโคมเพดานส่องลงมาทั่วทั้งห้อง พิงค์ยืนอยู่กลางห้องนิรภัยนิ่งงัน ดวงตากวาดมองไปรอบๆ อย่างช้าๆโซฟาหนังนุ่มตัวใหญ่ทีวีจอยักษ์เตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆตู้เย็นชั้นวางอาหารตู้แช่เครื่องดื่มที่มีตั้งแต่น้ำแร่ไปจนถึงตู้แช่ไวน์เรียงรายอย่างเป็นระเบียบทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ...สมบูรณ์แบบจนเกินไปเธอเดินไปที่ประตู ยกมือขึ้นแตะ ลองกด ลองผลัก แต่ประตูไม่ขยับเลยสักนิด ต่อให้เธอจะออกแรงมากขึ้นแค่ไหน ก็ยังไม่มีอะไรขยับความจริงค่อยๆ ซึมเข้ามาในหัวสมองเธออย่างช้าๆ“…ออกไปไม่ได้...” เสียงเธอเบาจนแทบจะเป็นกระซิบพิงค์ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว“ดีนะ…” เสียงหัวเราะนั้นแห้งและสั่น “กรงของคุณสวยดีนี่”เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ในห้องที่ไม่มีนาฬิกา ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีเสียงจากโลกภายนอก พิงค์นั่งอยู่บนโซฟนิ่ง ไม่เปิดทีวี ไม่แตะต้องคอมพิวเตอร์เธอก็แค่รอ รอจนกระทั่งเสียงระบบล็อกที่ประตูดังขึ้นแกร๊กเธอเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อประตูหนาเปิดออก คิมหันต์ก็เดินเข้ามาเขายังอยู่ในชุดเดิม สีหน้

ตึกคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นในช่วงสายยังคงเต็มไปด้วยความเป็นระเบียบ กระทั่งลิฟต์ก็ยังเปิดปิดอย่างเป็นระบบ ทุกอย่างดูอยู่ในการควบคุมจนกระทั่งชายชาวยุโรปคนหนึ่งเดินเข้ามา“Who owns this place?” เสียงภาษาอังกฤษที่ไม่คิดจะปรับให้ฟังง่ายลงเลยสักนิดดังขึ้นกลางล็อบบี้ชายร่างสูงในสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้นผมสีบลอนด์เข้มของเขาถูกเซ็ตอย่างไม่ตั้งใจนัก ดวงตาสีเทาเย็นเฉียบกวาดมองรอบตัวเหมือนกำลังประเมินพื้นที่ มากกว่าชื่นชมมันเจ้าหน้าที่ต้อนรับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบตอบด้วยความสุภาพ“ท่านประธานอยู่ชั้น 48 ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีนัด—”เขาพูดแทรก “Tell him Andrew is here.”น้ำเสียงเขาราบเรียบนี่ไม่ใช่การขอให้ช่วย มันคือคำสั่งไม่ถึงห้านาที ลิฟต์ส่วนตัวที่ตรงมายังชั้นที่ 48 ก็เปิดออกวีกิจยืนรออยู่หน้าลิฟต์ สีหน้ายังคงสงบ แต่แววตาระแวดระวังมากขึ้นเล็กน้อย“คุณโวลคอฟ เชิญครับ”แอนดรูวยิ้มบาง “Long time no see, Vee.”วีกิจไม่ได้ตอบรับความสนิทสนมนั้น เขาเพียงผายมือไปทางห้องทำงานด้านในเมื่อประตูเปิดออก แขกไม่ได้รับเชิญก็เห็นคิมหันต์นั่งอยู่หลังโต๊ะ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดยืนคุมเชิงอยู่เงียบๆคิมหันต์ไม่ได้ลุกขึ้

แม้ประตูลิฟต์จะปิดลงแล้ว แต่บรรยากาศในชั้น 48 ไม่ได้กลับมาเหมือนเดิมเอวารินทร์ยังยืนอยู่ที่เดิม สองมือกำกล่องสร้อยเพชรแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนปลายนิ้วเริ่มซีดเธอไม่ได้สนใจของขวัญในมือเลย ประโยคเดียวที่วนอยู่ในหัวคือประโยคที่ว่า “Then I can be your son-in-law.”“เด็กคนนั้น…” เธอพึมพำเบาๆคิมหันต์ปรายตามองเขาเตือนเสียงเรียบ “อย่ายุ่งเรื่องของฉัน”เอวารินทร์หัวเราะเบาๆ ถามอย่างรู้ทัน “ของพี่งั้นเหรอคะ”คำว่า ‘ของ’ ถูกเน้นชัดคิมหันต์ไม่ตอบ แต่สายตาเย็นเยียบลงเล็กน้อย และนั่นยิ่งทำให้เอวารินทร์มั่นใจมันไม่ปกติทุกอย่างมันไม่ปกติเธอได้ข่าวมาว่าพี่ชายเธอถึงขั้นเป็นสปอนเซอร์ให้ค่ายกิ๊กก๊อกของเด็กมหาลัยที่พิงค์จัด แล้วยังตามไปค่ายด้วยคนอย่าง คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง นักธุรกิจที่มีเชื้อสายมาเฟียยุโรป ไม่ ‘เล่น’ อะไรเป็นเด็กแบบนี้แบบนี้มันผิดปกติมากๆคืนนั้น เอวารินทร์นั่งอยู่ในเพนต์เฮาส์ของตัวเอง วิวเมืองด้านล่างสว่างไสว แต่สายตาเธอว่างเปล่า เธอหมุนแก้วไวน์ในมือช้าๆ ก่อนจะวางลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาชื่อหนึ่งปรากฏบนหน้าจอศิรีเธอกดโทรออกทันทีปลายสายรับรวดเร็ว “ว่าไงคะ คุณเพื่อน”