ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“ตรงนี้ถ้าลองตัดคำอธิบายออก จะเหลือแค่แอ็กชัน คนอ่านจะอินขึ้นนะครับ” เสียงนักเขียนพี่เลี้ยงดังขึ้นอย่างใจเย็นนิสิตเจ้าของงานพยักหน้ารัวๆ รีบจดโน้ตแทบไม่ทันพิงค์ยืนอยู่ข้างโต๊ะนั้น ไม่ได้พูดแทรก เธอแค่ก้มดูภาพรวมเงียบๆ แล้วเอื้อมมือไปขยับแก้วน้ำที่วางเกะกะออกจากกองกระดาษให้“ถ้าใครต้องการกระดาษเพิ่ม ไปหยิบที่โต๊ะตรงนั้นได้เลยนะคะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเองนักเขียนพี่เลี้ยงหันมาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณพิงค์ยิ้มตอบ ก่อนจะถอยออกมาเธอเดินเลาะแนวเก้าอี้ไปสังเกตการณ์อีกกลุ่มที่กลุ่มนี้ นักเขียนพี่เลี้ยงที่เชิญมาอีกคนกำลังอธิบายเรื่อง ‘โครงเรื่อง’ ด้วยน้ำเสียงจริงจังพิงค์ไม่เข้าไปแทรก ทำแค่ยืนฟัง แล้วหันไปบอกทีมงานค่ายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เบาๆ“กลุ่มนี้น่าจะต้องใช้กระดาษเยอะ ช่วยไปเอามาเพิ่มให้หน่อยนะคะ”“ได้ครับพี่”ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองอย่างแข็งขัน เธอเองก็เหมือนกันพิงค์ขยับตัวจะเดินต่อ แต่ทันทีที่ขยับจากจุดเดิม ภาพตรงหน้าก็ไหววูบเล็กน้อยเธอหยุด ปลายนิ้วแตะพนักเก้าอี้ไว้ครู่หนึ่งลมหายใจเธอขาดห้วงไปแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมา“…สงสัยจะเหนื่อยเกินไป”

ภายในโถงไม้ของเรือนไทยหลังใหญ่ที่ถูกใช้เป็นพื้นที่จัดกิจกรรมหลักของค่ายวรรณศิลป์ มีเสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะหลังจากมื้อเที่ยง ทุกคนก็ถูกเรียกมารวมตัวกันที่นี่เพื่อดำเนินกิจกรรมที่พลาดไปเมื่อเย็นวานเสื่อถูกปูเรียงกันเป็นแถว เหล่าลูกค่ายนั่งล้อมกันเป็นวงกว้าง ด้านหน้ามีโต๊ะยาวที่นักเขียนพี่เลี้ยงและวิทยากรจากสมาคมนักเขียนนั่งเรียงกันอยู่ บรรยากาศไม่ได้เคร่งเครียด แต่ก็ไม่ถึงกับสบายๆ จนปล่อยตัวปล่อยใจได้เต็มที่นี่คือกิจกรรมสุดท้ายของค่าย ‘การอ่านงาน’มันถูกจัดขึ้นแทนกิจกรรมบายศรีที่ลดทอนเหลือเพียงพิธีขอบคุณวิทยากรเท่านั้นพิงค์ยืนอยู่ด้านหน้า มือถือไมค์ สีหน้าเธอสงบนิ่ง ดูเป็นมืออาชีพ“กลุ่มต่อไปนะคะ ใครพร้อมอ่านงาน เชิญออกมาได้เลยค่ะ”นิสิตผู้ชายคนหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้น มือข้างหนึ่งถือปึกกระดาษที่มีรอยยับเล็กน้อยเขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนเริ่มอ่าน“เขาเติบโตขึ้นในยุคที่ทุกอย่างล่มสลาย สิ่งแรกที่ได้สัมผัสไม่ใช่มือของพ่อและแม่ แต่เป็นระบบที่เรียกตัวเองว่า ‘ระบบกู้ชีพ’” การเปิดเรื่องของเขาดึงดูดความสนใจได้จากทุกคนในโถงเรื่องสั้นที่เขาออกมาอ่าน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เกิดใน

บ่ายแก่ของวันสุดท้าย ค่ายวรรณศิลป์สัญจรปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่กิจกรรม แต่เป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน ระหว่างการอยู่ร่วมกัน กับการต้องแยกย้ายลานกว้างหน้าเรือนไทยของรีสอร์ตเต็มไปด้วยความวุ่นวายแบบเฉพาะตัว มีเสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปกับพื้นปูน มีเสียงเรียกชื่อเพื่อนดังแข่งกับเสียงหัวเราะ มีใครหลายคนกำลังถ่ายรูปหมู่ และมีใครอีกหลายคนกอดกันแน่นเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ทั้งที่ในความเป็นจริง พรุ่งนี้ก็ยังต้องเจอกันในมหาวิทยาลัยเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของการ ‘ผ่านอะไรบางอย่างมาด้วยกัน’ มันทำให้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้วรถบัสใหม่เอี่ยมหรูหราสองคันจอดรออยู่ด้านหน้า ทันทีที่ช่องเก็บสัมภาระถูกเปิด กระเป๋าเดินทางก็ถูกยกขึ้นไปอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งส่ง อีกมือรับ ทุกอย่างดูเป็นระบบระเบียบกว่าที่พิงค์คาดการณ์ไว้มากเมย์ที่เพิ่งจะส่งกระเป๋าให้เพื่อนช่วยเอาขึ้นไปวาง หันกลับมามองพิงค์ที่ยืนคุมการเก็บกระเป๋าอยู่เงียบๆ“แกไหวแน่นะ” เมย์ถามด้วยความเป็นห่วงพิงค์ยืนถือเป้ใบเล็ก สีหน้าซีดกว่าปกติเล็กน้อย แต่ยังยิ้มได้เหมือนเดิม“ไหวสิ” เธอตอบเสียงเบา “แค่เหนื่อยนิดหน่อยเอง”เมย์จ้องหน้าเธออ

รถบัสยังคงวิ่งต่อไปบนถนนลาดยางที่ราบเรียบในตอนนี้แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนลงมากแล้ว มันส่องเฉียงเข้ามาผ่านกระจก ย้อมทุกอย่างในรถให้เป็นสีโทนอบอุ่นด้านหลังรถยังมีเสียงหัวเราะแผ่วๆ ใครบางคนเปิดเพลงจากมือถือเบาๆ ใครหลายคนหลับคอพับไปพร้อมๆ กับเพื่อนในกลุ่มโลกทั้งใบดูปกติ...แต่พอรถบัสเคลื่อนเข้าสู่โค้งถัดไป รถเก๋งสีเทาคันหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เร็วเกินกว่าระดับที่เขียนอยู่บนป้ายจำกัดความเร็วของถนนเส้นนี้มันกินเลนเข้ามานิดหนึ่ง แค่ ‘นิดเดียว’ ที่คนทั่วไปอาจมองว่าเป็นแค่การขับรถพลาดคนขับรถบัสแตะเบรกเบาๆ ปลายเท้ากดลงแค่พอให้ความเร็วตกลงเล็กน้อย“เฮ้ย…” เสียงนิสิตที่นั่งอยู่ในแถวหน้าคนหนึ่งหลุดออกมาเหมือนแค่ตกใจตามสัญชาตญาณคิมหันต์เหลียวมองนิสิตคนนั้นตาดุ พลางชี้ไปที่พิงค์ที่ยังคงหลับสนิท ทำให้นิสิตคนนั้นต้องหุบปากฉับพลันไม่ทันที่ใครจะได้สงสัยอะไร รถที่ขับแปลกๆ อีกคันก็แล่นตามมาจู่ๆ รถกระบะสีดำคันหนึ่งก็พุ่งแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง จังหวะพอดิบพอดีกับช่องว่างที่เพิ่งเปิดมันเบียดเข้ามาเหมือนตั้งใจและในวินาทีนั้นเอง รถอีกคันที่เหมือนจอดหลบอยู่ไหล่ทาง ก็สตาร์ตตัวพุ่งออกมา ตั

รถบัสแล่นเข้าสู่กรุงเทพในตอนย่ำค่ำแสงไฟสีส้มจากเสาไฟเรียงตัวเป็นเส้นยาว สะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างเป็นเงาพาดผ่านใบหน้าของผู้โดยสารทีละคน ตึกสูงค่อยๆ ปรากฏขึ้นแทนที่ทุ่งนา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์หลายๆ เครื่องค่อยๆ ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ“ถึงแล้วๆ!”“แสงเมืองสวยว่ะ ถ่ายดิ๊!”“เดี๋ยวลงแล้วแท็กฉันด้วยนะ!”“ไอ้พวกบ้า! พวกแกลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นคนกรุงเทพ!”“ฉันเรียนกรุงเทพ แต่เป็นเด็กต่างจังหวัดย่ะ!”มือถือหลายเครื่องถูกยกขึ้นถ่าย สตอรี่ของลูกค่ายและนิสิตพี่เลี้ยงถูกอัปรัวๆ ด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ สามวันสองคืนที่เหมือนหลุดไปอยู่ในโลกอีกใบกำลังถูกพับเก็บลง กลายเป็นแค่ความทรงจำสำหรับคนส่วนใหญ่ มันคือการจบลงของการผจญภัยแต่สำหรับบางคน มันเพิ่งเริ่มต้นรถบัสค่อยๆ ชะลอ ก่อนจอดสนิทหน้าตึกกิจกรรมนิสิตเมื่อเกิดเสียงเปิดประตูดังฟืด สายลมอุ่นๆ ของกรุงเทพก็พัดเข้ามาแทนที่อากาศเย็นฉ่ำภายในรถทันทีด้านล่างรถบัสสับสนวุ่นวายในชั่วอึดใจ เพราะผู้ปกครองหลายคนที่มายืนรอรับลูก ต่างส่งเสียงเรียกชื่อแข่งกัน ไหนจะยังมีเสียงลากกระเป๋ากระทบพื้น กับเสียงสตารท์เครื่องยนต์ที่ติดๆ ดับๆ“พิงค์” คิมหันต์เรียกเสียงเบา