ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

สายฝนเริ่มโปรยลงมาในจังหวะที่พวกเขาเพิ่งก้าวพ้นแนวต้นไม้ริมตลิ่งเข้าไปในป่าลึกตอนแรกมันเป็นเพียงละอองบางเบาที่ตกกระทบผิวเหมือนคำเตือน แต่เพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ท้องฟ้าก็เหมือนคลุ้มคลั่ง สายฝนกระหน่ำเทลงมาเหมือนฟ้ารั่วคิมหันต์ไม่ชะลอฝีเท้า เขายังคงประคองพิงค์ พาเธอวิ่งลัดเลาะไปตามทางดินแคบๆ ที่แทบมองไม่เห็น กิ่งไม้ข้างทางเกี่ยวเสื้อผ้าจนเกิดเสียงแควกเบาๆ ทุกย่างก้าวมีโคลนกระเด็นขึ้นมาติดตามขา ทำให้เท้าหนักอึ้งและง่ายต่อการลื่นไถลเสียงกลุ่มคนด้านหลังยังไม่หายไป บางครั้งเป็นเสียงตะโกน บางครั้งเป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่แทรกมากับเสียงฝน และบางจังหวะ มีแสงไฟฉายวาบผ่านกลุ่มต้นไม้ไกลๆ เหมือนเงาที่ตามไล่ล่าหลอกหลอนพิงค์เริ่มหอบ ลมหายใจของเธอสั้นลง หน้าอกกระเพื่อมแรงจนเจ็บแปลบ รองเท้าที่เปียกน้ำและหุ้มไว้ด้วยโคลน ทำให้ทุกการก้าวขายิ่งกว่าต้องฝืนทน“คุณคิมหันต์…” เสียงเธอเริ่มขาดห้วง “…คุณไปเถอะ…พิงค์ไปต่อไม่ไหวแล้ว…” ถ้าเขาทิ้งเธอไว้ตรงนี้ เธอคงตายแน่ แต่เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเขาขาที่พาเธอก้าวไปข้างหน้าชะลอลงเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาไม่ยอมหยุด และไม่ปล่อยมือจากเธอ“อดทนอีกนิด” เสียงของเขาต่ำ

ฝนยังคงตกไม่หยุด เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีของกระท่อมดัง แปะ แปะ แปะ แปะ เป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในกระท่อมมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากฟ้าแลบด้านนอกต่อให้ตอนนี้จะหนาวแค่ไหน คิมหันต์ก็ไม่กล้าจุดไฟ เขากังวลว่าจะมีใครในกลุ่มพวกมันเห็นแสงไฟแล้วไล่ตามมาถึงอย่างนั้น พิงค์ก็ยังสังเกตเห็นว่ามีเลือดไหลซึมออกมาจากแขนเสื้อของเขา“คุณคิมหันต์!” เธอรีบขยับเข้าไปหาเขา “คุณโดนยิงเหรอคะ”คิมหันต์มองลงไปที่แขนตัวเองเหมือนเพิ่งนึกออก“อ้อ...แค่เฉี่ยวๆ” เขาพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญแต่พิงค์ไม่เชื่อ เธอดึงแขนเขามาดูพอลองได้มาดูใกล้ๆ แบบนี้แล้ว เธอถึงได้เห็นว่าเนื้อผ้าตรงแขนเสื้อเปียกเลือดชุ่มโชกไปหมดนี่มัน...“แค่เฉี่ยวๆ อะไร เลือดออกเยอะขนาดนี้!”แต่ตอนนี้เธอไม่มีอะไรติดตัวมาเลยสักอย่าง นอกจากเสื้อที่สวมอยู่พิงค์ใช้เวลาคิดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนถอดเสื้อนอกของตัวเองออกมา พยายามออกแรงฉีกอย่างยากลำบากคิมหันต์อดอมยิ้มไม่ได้เพราะท่าทางนั้น เขาปั้นหน้าเงียบขรึม ก่อนบอกเสียงเบา “ใช้มีดสิ ฉันมีมีดพก”“จริงสิ!” พิงค์รีบรับมีดพกมาทำความสะอาดและกรีดผ้าให้เป็นรอยแค่พอให้ฉีกง่ายขึ้น“อยู่นิ่งๆ นะคะ” เธอสั่งคิมหั

เปลือกตาของเธอปิดลงโดยไม่รู้ตัวนิ้วของเขายกขึ้น แตะริมฝีปากเธอเบาๆสัมผัสนั้นแผ่วเบา แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกวินาทีนั้นเหมือนยาวนานกว่าปกติแล้วจากนั้น...แปะ!นิ้วของคิมหันต์ดีดหน้าผากเธอเบาๆพิงค์สะดุ้งโหยงทันที “โอ๊ย!”พอเธอลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นคือรอยยิ้มกว้างของผู้ชายตรงหน้า ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความขำ เหมือนเพิ่งได้ดูอะไรที่ตลกที่สุดในชีวิต“เด็กแก่แดด” เขาพูดทีเล่นทีจริงพิงค์อึ้งไปครึ่งวินาที ก่อนที่ความร้อนจะพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้า“คุณคิมหันต์!” เธอเอื้อมมือไปหยิกแขนเขาทันที“โอ๊ย!” เขารีบเอามืออีกข้างกุมแผลพิงค์ชะงัก “อ๊ะ! พิงค์ขอโทษ พิงค์ลืมไป!”คิมหันต์ส่ายหน้าเบาๆ “เธอนี่นะ”“ก็แล้วใครใช้ให้แกล้งพิงค์ล่ะคะ!”ถึงจะเถียง แต่เธอก็รีบขยับเข้าไปหาเขาอีกครั้ง“ขอดูหน่อยค่ะ”ในกระท่อมมืดสลัวจนแทบมองไม่เห็นอะไร เธอเลยต้องก้มลงดูใกล้มาก ใกล้จนเกือบจะชนตัวเขาผมของเธอที่ยังคงเปียกชื้น ตกลงมาปัดแก้มเขาเบาๆคิมหันต์นิ่งไปเสี้ยววินาทีกลิ่นแชมพูจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนและกลิ่นไม้เก่า ทำให้บรรยากาศแปลกประหลาดขึ้นทันตาเขามองร่างเล็กๆ ตรงหน้า ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาดีจริงๆ ที่เธอปลอดภ

หัวใจพิงค์เต้นแรงจนแทบจะทะลุจากอกความกลัวทำให้เธอเริ่มหายใจผิดจังหวะ คงเพราะแบบนี้ หลังจากวิ่งตามเขาได้แค่ครู่เดียว เธอถึงได้เริ่มหอบหนัก ลมหายใจก็เริ่มจะขาดเป็นช่วงๆ“พิงค์…พิงค์ไม่ไหว…”คิมหันต์ดึงพิงค์เข้าหลบหลังต้นไม้ใหญ่ในชั่วเสี้ยววินาทีเขาเลื่อนมือขึ้นจับไหล่เธอไว้แน่น“ฟังฉัน” เขาจ้องลึกลงในตาเธอ ดวงตาคมเข้มของเขายังคงสงบนิ่ง และมั่นคง “เธอต้องอดทน ‘อีกแค่นิดเดียว’ ท่องไว้”เสียงไล่ล่าดังใกล้เข้ามาพิงค์กัดฟัน พยักหน้า “อีกแค่นิดเดียว...”คิมหันต์พาเธอวิ่งต่อทันทีแต่จังหวะนั้น เธอกลับสะดุดบางอย่างที่ทั้งใหญ่และหยุ่นนุ่ม ครั้งนี้คิมหันต์ทำเธอหลุดมือ ร่างอ้อนแอ้นล้มลงกระแทกพื้นโคลนอย่างรุนแรง“อึก...” พิงค์พยายามปิดปาก ฝืนไม่ส่งเสียงร้องออกมาพอเงยหน้าขึ้น สายตาเธอก็เห็นงูตัวใหญ่เลื้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้าเมื่อครู่นี้เธอสะดุดงู! งูตัวใหญ่!“มันไม่มีพิษ ลุก” คิมหันต์พยายามปลอบพลางช่วยดึงเธอลุกขึ้นพิงค์กลัวงูอยู่เป็นทุน สัมผัสนุ่มหยุ่นเมื่อครู่ทำให้เธอขนลุกเกรียวไปทั้งตัวไม่ทันจะหายขวัญผวา แสงไฟสีขาวสว่างจ้าก็สาดผ่านความมืดมิดพุ่งตรงมาถึงแสงนั้นจะทำให้ตาพร่า แต่เสียงเครื่องยน

เช้าวันนี้ แม่น้ำที่ขุ่นอยู่แล้วถึงขั้นขุ่นคล้ำ กระแสน้ำเชี่ยวขึ้นกว่าปกติ พื้นดินทั่วค่ายชื้นแฉะ กลิ่นโคลนกับใบไม้เปียกลอยคลุ้งปะปนอยู่ในอากาศแสงแรกของวันยังมาไม่ถึงดีนัก ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น ราวกับยังลังเลว่าจะยอมสว่าง หรือจะยื้อความมืดเอาไว้อีกสักหน่อยค่ายวรรณศิลป์ที่ควรเงียบสงบในยามเช้า กลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบนิสิตหลายคนยังไม่ได้นอน บางคนนั่งห่มผ้ากอดเข่าอยู่บนชานเรือนไทย บางคนรวมกลุ่มกันใต้ศาลา บางคนถือแก้วกาแฟสำเร็จรูปที่เย็นชืดไปนานแล้วบทสนทนาเรื่องเมื่อคืนยังไม่จบ“สรุปว่าพี่พิงค์ตกน้ำจริงเหรอ”“อืม เห็นว่าโดนสารภาพรักแบบจู่โจมเลยตกใจ”“พี่เขาเกือบจมน้ำเลยนะ”“แล้วคุณคิมหันต์ก็กระโดดลงไปช่วย โคตรเท่เลยแก”“ฉันเห็นตอนกลับมา พี่พิงค์ยังตัวสั่นอยู่เลย”“แล้วแบบนี้…เขาสองคน...”“เฮ้ย! อย่ามโนดิ เขาเป็นพ่อลูกกันนะ!”“ก็แค่พ่อบุญธรรมปะ…ไม่ใช่พ่อแท้ๆ”“แกนี่มันจริงๆ เลย!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังแทรกขึ้น ครึ่งจริง ครึ่งเล่นข่าวลือแตกแขนงไปคนละทิศคนละทาง แต่ไม่มีใครเข้าใกล้ ‘ความจริง’ เลยแม้แต่น้อยทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คิมหันต์ต้องการให้เป็นพิงค์ก้าวลงจากเรือนไทยในตอนที่ฟ้า