All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

กลางคืนในหน้าหนาวมาถึงเร็วกว่าที่คิดทันทีที่แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงไฟสีอำพันจากโคมระย้าในคฤหาสน์ก็ทอดตัวลงบนโต๊ะอาหารขนาดยาว ขับเน้นให้ผ้าปูโต๊ะสีงาช้างที่ตึงเรียบไร้รอยยับยิ่งดูสวยงาม ชุดช้อนส้อมและมีดหั่นสเต๊กเงินแท้วางเรียงรายเป็นระเบียบสะท้อนแสงไฟวาววับ แก้วไวน์ทรงสูงถูกวางตามจำนวนแขกอย่างเป็นระเบียบ อาหารและเค้กสั่งทำพิเศษเองก็ถูกจัดวางไว้อย่างหรูหราทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจนเหมือนงานเลี้ยงรับรองมากกว่าปาร์ตี้เล็กๆ ภายในครอบครัวแอนดรูว โวลคอฟ มาถึงเป็นคนแรก เขาหมุนแก้วคริสตัลในมือช้าๆ ปล่อยให้เหล้าสีอำพันไหลวนเป็นวงเขาไม่ได้ดื่ม ไม่แม้แต่จะสนใจเครื่องดื่มในมือ สายตาสีเทาเย็นเยียบกวาดผ่านผนัง รูปภาพ เฟอร์นิเจอร์ ไปจนถึงตำแหน่งกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่เงียบๆ“Still the same taste.” เสียงพึมพำต่ำๆ หลุดออกมา ก่อนที่มุมปากแอนดรูวจะยกขึ้นเล็กน้อยเสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นในชั่วอึดใจนั้นเอวารินทร์ปรากฏตัวที่กรอบประตูในชุดเดรสสีดำแนบลำตัว ผมยาวเหยียดถูกม้วนขึ้นและฉีดเปรย์จัดทรงเอาไว้อย่างพิถีพิถัน บนริมฝีปากเธอมีรอยยิ้มจางๆ แต้มอยู่ ดูสวยสง่าสมกับที่เกิดมาก็ได้รับความรักและการเอ

เช้าวันถัดมาตึกในมหาวิทยาลัยทุกตึกยังตั้งตระหง่านอยู่เหมือนเดิม หญ้าในสนามหญ้ายังคงเขียวสด ทั่วบริเวณยังคงมีเหล่านิสิตเดินขวักไขว่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม มีแค่บรรยากาศบางอย่างที่เปลี่ยนไปเสียงกระซิบเริ่มจากกลุ่มเล็กๆ แล้วลุกลามเร็วยิ่งกว่าไฟไหม้ป่าหน้าจอโทรศัพท์ของบรรดานิสิตนักศึกษาแต่ละคนสว่างขึ้นทีละเครื่องภาพพิงค์ยืนอยู่ท่ามกลางผู้ชายหลายคนถูกแชร์ต่อมา ภาพที่สอง ที่เธอเอนตัวเข้าใกล้ผู้ชายที่ถูกเบลอหน้าก็ถูกปล่อยตามมาไม่นานนัก ภาพที่สาม ภาพที่สี่ และภาพที่ห้า ที่เธอกำลังยืนคุยกับผู้ชายคนละคนด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกันก็แพร่กระจายไปทั่วผ่านไปแค่ไม่ถึงสิบนาที ภาพมากมายนับยี่สิบภาพ ระหว่างพิงค์กับผู้ชายหลายคน ที่ดูใกล้ชิดกันเกินกว่าคำว่า ‘เพื่อน’ ก็ถูกโปรยว่อนไปทั่วโซเชี่ยลมีเดียแคปชั่นสั้นๆ ในแต่ละโพสต์ บ่งบอกเจตนาของคนเผยแพร่ภาพเหล่านี้ชัดเจน“คุณหนูผู้แสนใสซื่อ ใช้เงินพ่อบุญธรรมเลี้ยงผู้ชาย”“จริงๆ แล้วเธอแค่พยายามเรียกร้องความสนใจจาก ‘พ่อบุญธรรม’ ของตัวเอง”“หรือความจริงคือ…เธอหลงรักพ่อบุญธรรม?”คำว่า ‘พ่อบุญธรรม’ ถูกย้ำซ้ำแล้วซ้ำอีกผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง มันไม่ใช่แค่ข่าวลือ

ในห้องนิรภัย พิงค์กำลังดูคลิปแถลงข่าวย่อมๆ ของก้องไกร น้ำตาไหลไม่หยุด“ทำไม…” เธอพึมพำเสียงสั่น “ทำไมต้องพูดแบบนี้…”เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู แล้วทุบทันที“เปิด!”ไม่มีเสียงตอบ“คุณคิมหันต์!”เธอตะโกนเสียงดังขึ้น“พิงค์ต้องออกไป! ต้องไปแถลงข่าว!”เธอโทรหาเขาไม่หยุดผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดประตูก็เปิดออกคิมหันต์ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาสงบนิ่งจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ออกเขาบอกเสียงเรียบ “ไม่ต้อง”พิงค์สวนทันที “มันไม่ใช่เรื่องเล็กนะคะ มันทำลายชีวิตเรา!”“ฉันจัดการเอง”“คุณจะจัดการยังไงคะ!” เสียงเธอสูงขึ้น “ยิ่งคุณไม่พูด คนก็จะยิ่งคิดว่าคุณผิดจริง! เรื่องพิงค์น่ะ ไม่เป็นไรหรอก แต่เรื่องคุณ พิงค์ยอมไม่ได้ค่ะ”คิมหันต์เงียบไปชั่วเสี้ยววินาที“แล้วเธอคิดจะออกไปพูดอะไร” เสียงเขาต่ำลงเมื่อพูดประโยคถัดมา “ยอมรับ?”พิงค์ชะงัก“หรือจะบอกว่าเธอไม่ได้ทำแบบนั้น” เขาก้าวเข้ามาใกล้ พูดชัดถ้อยชัดคำ “ทั้งที่เธอทำ”“...พิงค์แค่—”“เธอทำเพื่อยั่วฉัน” เขาพูดออกมาตรงๆ “แล้วตอนนี้ สิ่งที่เธอทำ มันย้อนกลับมาเล่นงานเธอ”“มันทำร้ายคุณด้วยนี่คะ” พิงค์กำหมัดแน่น “พิงค์ต้องแก้ไขเรื่องนี้ค่ะ”“ไม่ต้อง” คิมหันต์บอกเสี

เขาประคองเธอลุกขึ้น “Let’s go.”มือของแอนดรูวยังจับข้อมือพิงค์ไว้แน่น บอกให้เธอรู้ว่าเขาเอาจริง“Don’t think too much.” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบา เหมือนกระซิบอยู่ข้างหู “ถ้าจะหนี ต้องไปเลย”พิงค์ลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะพยักหน้าแอนดรูวไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงดึงให้เธอลุกขึ้นจากโซฟา แล้วพาเดินออกจากห้องรับแขกทันทีพอจะหนีเข้าจริงๆ พิงค์ก็รู้สึกเหมือนโถงทางเดินของคฤหาสน์ยาวและเงียบกว่าปกติ ไฟในคฤหาสน์เองก็ถูกเปิดสว่างกว่าปกติจนไม่มีที่ให้ซ่อน ไม่มีซอกและเงาให้หลบพิงค์รู้สึกได้ตั้งแต่ก้าวแรก ที่นี่ไม่ใช่แค่บ้านอีกแล้ว มันคือพื้นที่ที่ถูกควบคุมเอาไว้อย่างแน่นหนาแอนดรูวไม่ได้เดินตรงไปยังประตูหลัก เขาเลี้ยวซ้ายอย่างมั่นใจ เหมือนจำแผนผังคฤหาสน์ได้ขึ้นใจ ทั้งที่เพิ่งจะมาที่นี่แค่สองครั้ง“คุณรู้ทางได้ยังไงคะ” พิงค์ถามเสียงเบา“ฉันไม่เคยเข้าไปในที่ที่ฉันออกไม่ได้” เขาตอบสั้นๆคำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปทันทีเธอรับรู้ได้โดยที่ไม่มีใครต้องบอก...คุณแอนดรูวคนนี้ เป็นคนที่มาจากโลกเดียวกับคนที่จับเธอขังไว้ทั้งสองคนเดินผ่านทางเดินด้านข้างที่เชื่อมไปยังโถงคนรับใช้ของคฤหาสน์ พื้นหินอ่อนเย็นเฉ

ประตูห้องนิรภัยปิดสนิทตั้งแต่เมื่อคืน และยังไม่เปิดอีกเลยแสงไฟนวลตายังคงสว่างเท่าเดิม อุณหภูมิยังคงคงที่ เหมือนทุกอย่างถูกออกแบบมาให้สมบูรณ์แบบ...สมบูรณ์แบบจนดูไร้ชีวิตพิงค์นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม ในท่าทางเดิม เข่าถูกดึงเข้ามาชิดอก แขนทั้งสองข้างโอบกอดตัวเองแน่น เหมือนถ้าไม่กอดตัวเองไว้แบบนี้ ร่างกายของเธอจะหลุดกระจายแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเธอไม่ได้ร้องไห้แล้ว เพราะน้ำตาหมดไปตั้งแต่เมื่อคืนดวงตาเธอในตอนนี้แดงก่ำและแห้งจนแสบพอไม่ได้เปิดโทรทัศน์ ไม่มีอินเตอร์เน็ตให้เข้าใช้โซเชี่ยลมีเดีย ไม่ได้เปิดเพลงฟัง ห้องๆ นี้ก็เงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเธอเองเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว เพราะไม่มีแก่ใจจะเปิดคอมพิวเตอร์ ไม่มีแก่ใจจะมองนาฬิกาที่เขาเอาเข้ามาติดผนังไว้ให้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ข้างนอกเป็นตอนเช้าหรือเย็น เพราะที่นี่ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแม้กระทั่งช่องรับแสงเล็กๆ เลยสักช่องเมื่อสัญญาณอินเตอร์เน็ตและสัญญาณโทรศัพท์ถูกปิดกั้น ที่นี่ก็ไม่มีโลกภายนอกอีก มีแค่เธอ และการตัดสินใจของเขาท่ามกลางความเงียบงัน เสียงกลไกดังขึ้นเบาๆพิงค์สะดุ้งตัว เงยหน้าขึ้นทันทีประ