Lahat ng Kabanata ng Behind the CEO’s Scandalous Marriage : Kabanata 21 - Kabanata 30

Matapos ang ilang linggo, palagi kong sinasamahan si Amira para magpa-check up. Normal naman ang dinadala ni Amira at nalaman naming more than three weeks na siyang buntis. Kita ko naman na kahit malungkot siya ay may saya pa ring nakikita sa kapatid ko. Hindi ako makatulog kinagabihan. Panay ang ikot ko sa aking kama, pabaling-baling sa iba’t-ibang pwesto pero hindi ako makatulog. Maraming tumatakbo sa aking isipan. Hindi pa rin ako mapanatag.Bumaba ako. Pumunta ako sa kusina para uminom ng gatas. “Can’t sleep?” Kaagad kong nilingon ang nagsalita, si Anderson.“Marami lang sigurong iniisip.”Lumapit siya sa akin. Nag-iwas ako ng tingin dahil hindi ko matagalan ang titig niya gayong wala siyang suot na damit ngayon at tanging shorts lang. Sa edad niya talaga, hindi siya halatang nasa forty na. Damn, ang hot ni Anderson. Hinawakan ni Anderson ang aking bewan. “Gusto mong tulungan kitang makatulog?”Ngumisi ako. “Alam na alam mo ba ang katawan ko?” Tumaas ang kanyang kilay, may

“Huwag kang pupunta. Pumayag ka sa kondisyon ko na titingnan mo na lamang siya at hindi na kayo mag-uusap pa, Althea.”Hindi sigaw ang boses ni Anderson.Mas masama.Mahina at kontrolado.Pero puno ng babala.Totoo ang sinabi niya. Pumayag ako dahil iyon lamang ang paraan para makapunta ako dito. “Pupunta ako. Nandito na rin naman. Saglit lang ‘to,” sagot ko.Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin. Hindi ko tinitingnan ang sarili ko. Tinitingnan ko ang babaeng kailangan kong maging.“Wala kang mapapala doon,” dagdag niya.“Hindi ito tungkol sa kung may mapapala ako o wala. Gusto ko lang makausap ang babaeng sumira sa buhay ko… sa buhay mo.”“Althea-”“Isang beses lang,” putol ko. “Kailangan kong marinig mula sa kanya. Promise.”Tahimik siya sandali.Nararamdaman ko ang tensyon sa likod ko.Hindi siya pumipigil dahil gusto niya akong kontrolin.Pinipigilan niya ako dahil alam niyang sasaktan ako.“Hindi kita kayang protektahan doon,” sabi niya.“Hindi ko kailangan ng proteksyon doon

“WAAAHH!!!”Parang pumutok ang mundo.Lahat kami ay nataranta. Agad kaming nagpanic at tumakbo kung saan galing ang boses na iyon.“Ate, hindi ko na kaya!” halos isigaw na ni Amira.Nasa hagdan siya, nakahawak sa railings, namumutla, pawis na pawis.At sa pagitan ng kanyang mga paa, basa ang sahig dahil sa tumutulong tubig sa kanyang binti.Nanlaki ang mata ko.Pumutok na ang panubigan niya.“A-amira…” nanginginig ang boses ko.“Masakit… Ate…” napahawak siya sa tiyan niya at napangiwi sa sobrang sakit.Naramdaman ko ang takot na gumapang sa likod ko.“Anderson! Mateo!” sigaw ko habang inaalalayan ang aking kapatid palabas ng bahay.Mabilis na lumapit sa amin si Mateo at agad niyang binuhat si Amira. Kita ang matinding sakit na kanyang nilalabanan. “Drive!” utos niya kay Anderson.Nandoon na si Anderson sa driver’s seat bago pa man tuluyang maisara ang pinto.Sumakay ako sa likod, hawak-hawak ang kamay ni Amira.Nanginginig siya at mas lalo akong natatakot. Bago sa akin itong lahat at

Agad kaming nagrequest na iuwi ang aking kapatid sa mansyon ni Anderson. Kasama naming umuwi si Mateo at halos napapalibutan kami ng maraming sasakyan - mga tauhan ni Anderson para bantayan kami. Nasa ambulansya naman si Amira ang kanyang anak kasama ang doctor na pinagkakatiwalaan ni Anderson. Nasa iisang sasakyan kami ngayon ni Anderson. “Anong iniisip mo?” tanong sa akin ni Anderson. Habang deresto ang tingin sa kalsada. “Hindi ko alam. Masyado lang akong natatakot knowing na buhay si Adrian. All this time, tama si Victoria. Pero bakit ngayon lang siya nagparamdam ‘di ba? ” takang tanong ko sa kanya. Malakas siyang bumuntong hininga. “Maybe he wanted to scare us by getting closer to the baby and Amira.” I gritted my teeth. “Kaya niya bang idamay ang sarili niyang anak?”“Hindi natin alam kung gaano siya kadesperado gumanti.”“Si Mateo ang picture na sinend ni Adrian, isa lang ibig sabihin nun si Mateo ang target niya? Pero bakit?” takang tanong ko. “Hindi pa malinaw pero mal

“Anderson!”  Matinis na boses ang sumalubong sa aming nang pagbaba namin ng hagdan. Mabilis na lumipad ang mga braso ni Mara para yakapin si Anderson. Pinilit kong hindi magulat pero mukhang bigo ako dahil napairap ako sa hangin.  Umatras ako at binigyan sila ng space.  Kita ko ang pagsulyap sa akin ni Anderson. Tinapik niya lamang sa balikat si Mara at tumikhim. Nakipaghiwalay agad siya sa kaniyang pagkakayap.  “Grabe, na-miss kita,” nakangiting sabi ni Mara.  Hindi ko dapat iyon pansinin dahil matagal na silang magkaibigan. Pero maganda si Mara at may humour pa.