Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

“สิ่งนี้คือเครื่องบอกเวลาขอรับ อาศัยหลักของการแกว่ง เมื่อลูกตุ้มแกว่ง จะเกิดแรงสะสมผลักให้เกิดการดึงและผลัก เมื่อเชื่อมเข้ากับชุดเฟือง กลไกนี้จะคอยควบคุมให้เข็มขยับตามจังหวะที่แน่นอน เมื่อเข็มไม้เดินครบหนึ่งรอบ นั่นหมายถึงครบหนึ่งชั่วยาม เข็มสั้นก็จะเดินไปหยุดที่ช่องเวลาตามตัวอักษรขอรับ” เอ้อร์กัวอธิบาย“..อัศจรรย์ยิ่งนัก” บัณฑิตหลินพึมพำ “...” นายอำเภอเองก็ตะลึงงันจนไม่อาจกล่าววาจาใด แม้เขาจะเป็นขุนนางกังฉิน รับเงินจากวาณิชซ่ง แต่ในฐานะบัณฑิตผู้หนึ่ง เขาย่อมยกย่องความรู้และสติปัญญาเหนือสิ่งอื่นใด เครื่องบอกเวลาตรงหน้านี้ ไม่ว่ามองจากมุมใดก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าบัณฑิตหลี่เป็นผู้เปี่ยมด้วยความสามารถอย่างแท้จริง บุรุษเช่นนี้ ไยต้องลดตัวไปขโมยแบบแปลนเครื่องปลูกข้าวของผู้อื่น หากจะกล่าวว่าเขาคิดค้นกลไกซับซ้อนด้วยตนเอง ผู้ใดจะกล้ากังขา นอกโถงศาล ชาวบ้านต่างจ้องมองเครื่องบอกเวลาที่ลูกตุ้มแกว่งไปมาอย่างตกตะลึง ไม่อาจละสายตาได้ หัวใจทุกดวงเต้นระทึก ไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรงเสียด้วยซ้ำ หากมีผู้กล่าวว่าสิ่งนี้เป็นของวิเศษที่เทพเซียนประทานลงมา เกรงว่าทุกคนคงเชื่อโดยไร้ข้อกังขา แม้แต่เถี่ยซาน ผู้เ

ผู้คนที่เคยดูแคลนอาวุธชิ้นเล็กของบัณฑิตหนุ่มเริ่มมองมันด้วยสายตาเปลี่ยนไป หลายคนยังคงตะลึง ขณะที่แม่ทัพหลินเซียวกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง เขาเป็นแม่ทัพ ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน และสิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจก็คือ อาวุธนี้อาจจะสามารถเปลี่ยนโฉมหน้าของสนามรบได้!“เพราะอะไร” หลินเซียวถามอย่างเหม่อลอย“เพราะรอกที่ปีกขอรับ ทำให้ยิงได้แรงขึ้น” เอ้อร์กัวอธิบาย“เจ้า...คิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร” เขาถาม น้ำเสียงกดดัน“เพื่อท่าน” “...อะไรนะ” “เพื่อให้ท่านไม่ต้องก้มหัวให้ผู้ใดอีก” “เจ้า...” เขากระซิบแผ่วเบา ความตะลึงยังคงอยู่เต็มดวงตา หัวใจของหลินเซียวเต้นกระหน่ำ นัยน์ตาฉายแววซับซ้อน เขากำหมัดแน่น ก่อนจะเหลือบมองอาวุธในมืออีกครั้ง“หมู่บ้านทุ่งแดงของข้า ตั้งอยู่ใกล้ชายแดน ห่างจากเมืองหลวงจงหลินหลายร้อยลี้ แต่ชาวบ้านเช่นข้ากลับไม่เคยต้องเผชิญความอดอยาก ไม่เคยต้องหวาดกลัวว่าจะถูกศัตรูปล้นชิง ตัวข้ายังยืนอยู่ที่นี่ได้โดยไม่ต้องหวาดหวั่นสงครามและการปล้นชิง เป็นเพราะแม่ทัพหลินทำงานหนักด้วยความแน่วแน่” “...” แม่ทัพหลินเซียวขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมดุของเขาหรี่ลงขณะจับจ้องเอ้อร์กัว ราวกับกำลังชั่งใจว่าคำพูด

ไม่นาน บะหมี่ร้อนๆ ก็ถูกยกมาวาง ไอร้อนลอยอ้อยอิ่งเหนือชามบะหมี่ ส่งกลิ่นหอมอบอวล ลิลี่รีบหยิบตะเกียบจากสามีมาคีบเส้นเหนียวนุ่มขึ้น นางเป่าลมไล่ความร้อนก่อนจะส่งเข้าปาก เส้นสีนวลอ่อนลื่นไหลผ่านริมฝีปากแดงระเรื่อที่ฉ่ำชื้นด้วยไอน้ำ นางเคี้ยวอย่างเพลิดเพลิน ดวงตาทอประกายความสุข ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย นางจึงคีบกินอีกซ้ำๆ ยามที่นางเป่าปากไล่ความร้อนทำให้กลีบปากขยับไหว ล่อลวงสายตาผู้ที่เผลอมองโดยไม่รู้ตัว เอ้อร์กัวมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนถูกสะกด กลีบปากอวบอิ่มของลิลี่เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แต่กลับดึงดูดสายตาเขาจนไม่อาจละไปได้ เส้นบะหมี่ในปากเขาแทบไร้รสชาติ เพราะในหัวมีเพียงภาพริมฝีปากของภรรยาที่เผยอเล็กน้อยยามเป่าไอร้อน นัยน์ตาของลิลี่พร่างพรายด้วยความพึงใจ ทุกท่วงท่าของนางเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทานพลันความรู้สึกในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด คืนที่นางแนบชิดกับเขา ลิ้มลองริมฝีปากของเขาอย่างหิวโหย ความนุ่มหวานแผ่ซ่านไปทั่วร่างสูง ยามนี้ยิ่งมองนางกิน ความรู้สึกอยากชิมรสชาติริมฝีปากของนางอีกครั้งก็ทวีขึ้นจนแทบทนไม่ไหว เขากลืนน้ำลายเงียบๆ พยายามกดความคิดฟุ้งซ่าน แต่ยิ่งห้ามก็เ

“ตัวข้านั้นต่ำต้อย แต่ข้าไม่เคยคิดจะรับใช้ผู้อื่น บัณฑิตหลินโปรดวางใจ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีรุนแรงเช่นนี้ ข้าเป็นคนของแคว้นจงหลิน ย่อมต้องรับใช้แคว้นจงหลิน” เอ้อร์กัวยกมือประสานโค้งหลัง บ่งบอกว่าเขาเข้าใจความกังวลของผู้อาวุโสชัดเจน“...” หลินเซียวเหวินได้แต่เงียบงัน“อีกอย่าง ข้าเป็นชาวบ้านจากบ้านทุ่งแดง ข้าจะไม่ย้ายออกจากที่นั่น หากผู้ใดต้องการใช้สติปัญญาของข้า ก็ควรมาหาข้าที่นั่น” บัณฑิตหนุ่มกล่าวต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ ปรายตามองบัณฑิตหลินซึ่งกำลังขมวดคิ้วแน่น เอ้อร์กัวแสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด และยังสามารถกำหนดเงื่อนไขของตัวเองได้ สร้างความประทับใจและความกังวลให้หลินเซียวเหวิน แม้จะน่าชื่นชม แต่ก็ต้องระวัง หลินเซียวเหวินแน่ใจว่าหากบีบคั้นเอ้อร์กัวมากเกินไป เด็กหนุ่มนี่ต้องหาทางหนีไปสวามิภักดิ์ต่อผู้อื่นแน่ แม้เขาจะคิดแผนการร้อยแปดวิธี แต่คนฉลาดเช่นเอ้อร์กัว อาจหาหนทางหลุดพ้นไปจนได้ เหมือนครั้งนี้ ที่เอ้อร์กัวดูจะสงบนิ่งมากท่ามกลางบททดสอบของเขาขณะที่บัณฑิตชราครุ่นคิดการณ์ไกล เอ้อร์กัวกลับมีเพียงความโกรธที่ชายชราตรงหน้าทำให้ภรรยาของเขาต้องลำบาก การต่อต้านของเอ้อร์กัวไม่ใ

ข้ากับเจ้าเพียงแต่งงานกันเพื่อหยุดคำพูดลอยลมของคนในหมู่บ้าน ข้าเพียงต้องการความปลอดภัยทางสังคม อย่าได้จริงจังนักเลย’ คำพูดที่ครั้งหนึ่งลิลี่เคยพูดวิ่งกลับมาในความทรงจำปลายนิ้วของเอ้อร์กัวสั่นระริกขณะยกขึ้นกดลงข้างขมับ เขาปิดตาลง หายใจเข้าลึกแต่กลับเหมือนไม่อาจสูดอากาศเข้าไปได้ ในอกบีบรัดจนเจ็บราวกับถูกมีดกรีด เขาไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อไปลิลี่ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง จัดสาบเสื้อที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เรียบร้อย นางขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกถึงร่องรอยสัมผัสของเขาที่ยังอุ่นอยู่บนผิว แต่ถึงกระนั้น นางก็ยังเชิดคางขึ้นเล็กน้อย นางไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา ไม่ได้อยากผลักไสเขาออกไป แต่สิ่งนี้..นางปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้ แผ่นหลังของเอ้อร์กัวยังคงตั้งตรงอยู่ที่ปลายเตียง เขาไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่านางก็รับรู้ถึงความน้อยใจซึ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูง แม้เขาจะพยายามไม่แสดงออก แต่เงาของไหล่ที่ตกลงเล็กน้อยก็บอกนางทุกอย่าง ลิลี่เม้มริมฝีปาก อยากจะยื่นมือออกไปกอดเขา อยากปลอบประโลม อยากบอกว่าไม่ใช่นางไม่ต้องการเขา นางต้องการเขาแทบบ้า! แต่ถ้านางพูดออกไป เรื่องราวอาจยิ่งลึกซึ้ง เขาอาจจะหันกลับมา กอดกดนางลงกับเตียงอีกครั