บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : บทที่ 111 - บทที่ 120

เถี่ยจงชิ่งคุกเข่ากลางพื้นบ้านอย่างหมดสิ้นหนทาง แม้สายฝนจะโปรยลงจากชายคาไม่ขาดสาย แต่กลับไม่เย็นเฉียบเท่าหัวใจของเขา “ท่านหมอ! ข้าขอร้องท่านเถิด! โปรดช่วยบิดาข้าด้วย” เขาคุกเข่าลงต่อหน้าของหวู่รุ่ยอัน หายใจหอบสะอื้น หวู่รุ่ยอันมองต่ำลงมาที่เขา สีหน้าราบเรียบราวกับสายลมเย็นที่พัดผ่านในฤดูเหมันต์ เขาสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ก่อนจะก้าวไปพินิจบาดแผลของเถี่ยซานอย่างเฉยเมยอีกครั้ง “แผลหนักถึงเพียงนี้ หากคิดจะช่วย เกรงว่าจะเป็นเพียงการยืดความทุกข์ทรมานให้ยาวนานขึ้นเท่านั้น” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์เถี่ยจงชิ่งตัวสั่นน้ำตาไหลพราก เขายกมือขึ้นประสานแล้วโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง“ข้าขอร้อง! ต่อให้ต้องใช้ทรัพย์สินทั้งตระกูลมาแลก ข้าก็ยินดี ได้โปรดช่วยชีวิตบิดาของข้าด้วย!”“ทรัพย์สินของเจ้า ซื้อชีวิตคนตายกลับมาได้หรือ” หวู่รุ่ยอันทอดถอนใจยาว กล่าวอย่างสุภาพทว่าไร้ความเห็นใจ นัยน์ตายังคงนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นเถี่ยจงชิ่งหน้าซีดเผือดลงอย่างสิ้นหวังลิลี่เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเอ้อร์กัวเบา ๆ คล้ายออกคำสั่งให้เขาตามนางเข้าไปในห้องนอน เอ้อร์กัวลังเล ก่อนจะยอมเดินตามเข้าไปในห

ไม่นานหลังจากนั้น พวกช่างไม้ก็ได้สร้างบ้านของเถี่ยจงชิ่งเสร็จสิ้นเรียบร้อย ทุกคนต่างพากันชื่นชมในวิธีการต่อบ้านที่ใช้หมุดและเดือยตามที่เอ้อร์กัวสอน จนแทบไม่อาจเชื่อสายตาในความประณีต และมั่นคงไร้ที่ติ แน่นอนว่าลิลี่ไม่ยอมให้ช่างไม้พวกนั้นถ่ายหนักถ่ายเบาไปเรื่อย เอ้อร์กัวจึงต้องสอนให้พวกเขาสร้างห้องน้ำด้วยเช้าวันนี้เอ้อร์กัวได้ทำเครื่องบอกเวลาขนาดพกพาเสร็จแล้ว จึงนำมามอบให้แก่หวู่รุ่ยอัน ทางหนึ่งเพราะได้ให้สัญญาไว้แล้ว อีกทางหนึ่งก็เพราะลิลี่เริ่มทนความเรื่องมากเจ้ากี้เจ้าการของคุณชายหวู่อีกไม่ไหวเขาไม่ยอมกลับไปโรงเตี๊ยม แต่ก็ยังคงทำตัวเป็นคุณชายสูงศักดิ์ ทำให้เอ้อร์กัวต้องคอยดูแลราวทาสรับใช้ ลิลี่ไม่ชอบ นางอยากรีบไล่คุณชายน่ารำคาญและไร้ความเกรงใจผู้นั้นออกจากบ้านเร็วๆ“ข้ายังนึกว่าเหตุใดท่านชอบเล่นทราย ที่แท้ก็ใช้ทรายหลอมทำสิ่งนี้หรอกหรือ” หวู่รุ่ยอันรู้สึกตื่นเต้นมาก เมื่อได้เห็นนาฬิกาพกพาขนาดเล็กกว่าฝ่ามือเล็กน้อย ทั้งยังมีแผ่นกระจกใสปิดเป็นหน้าปัดนาฬิกาอีกด้วย ทุกสิ่งล้วนอัศจรรย์ราวกับไม่มีอยู่จริง แต่กลับเป็นความจริงที่เขาถือไว้ในมือ “นี่เป็นวิธีดูแลรักษาเครื่องบอกเวลาขอรับ” เอ้

เมื่อไฟในเตาถูกจุดขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนจากโคมไฟกระจกที่ฝังอยู่บนผนังส่องสว่างไปทั่วห้อง เสียงไม้ถูกไฟเผาจนแตก ดังแทรกผ่านในความเงียบ โต๊ะไม้ไผ่กลางห้องเต็มไปด้วยแผ่นกระดาษเรียงกันอย่างเรียบร้อย ปากกาหมึกซึมด้ามไผ่วางเรียงเคียงข้างกันสองด้าม ปลายปากกาแต่ละด้ามคมจนสะท้อนแสงอ่อนจากโคมไฟกระจก“ก่อนที่ข้าจะสอน ข้าอยากให้เจ้าลืมทุกสิ่งที่เจ้าเคยรู้มา โยนทุกความเชื่อของเจ้าทิ้งให้หมด จากนี้เจ้าจะเริ่มเรียนใหม่ตั้งแต่ต้น จงอย่าถือสิ่งใดว่าเป็นจริง เพียงเพราะผู้คนพูดเช่นนั้นมาแต่โบราณ เจ้าต้องเรียนรู้ใหม่ ด้วยตา ด้วยสมอง และด้วยความกล้าที่จะสงสัยทุกสิ่ง” หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับมองตาสามีด้วยความจริงจัง แววตานิ่งสงบ ไม่ใช่การสั่ง ไม่ใช่การอ้อนวอน แต่เป็นการชี้นำ“..ได้” แม้จะตอบตกลง แต่เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ แต่เพราะประหลาดใจ เขาร่ำเรียนตำรามามากมาย จะให้ลืมทั้งหมดอย่างนั้นหรือ ช่างไร้เหตุผลสิ้นดีเอ้อร์กัวนั่งอยู่ตรงข้ามหญิงสาว ขณะลิลี่หยิบปากกาขึ้นมาเขียนบางสิ่งลงในกระดาษแผ่นใหม่ที่ขาวสะอาด หมึกสีน้ำเงินเข้มลากเป็นรูปร่างเรียบง่าย ไม่ใช่ตัวอักษร ทว่าเขาไม่เคยเห็นในตำราที่ใดมาก

เอ้อร์กัวยกมือขึ้นอย่างเผลอไผล เอื้อมไปแตะไอหมอกเหล่านั้น ความเย็นของละอองน้ำเฉียดผ่านปลายนิ้วของเขา รู้สึกถึงพลังที่แฝงไว้ซึ่งเขาไม่อาจเข้าใจ ขณะที่ยังเกาะอยู่บนหลังของภรรยาช่วงระยะเวลาสั้นๆ เขามองเห็นเสี้ยวหนึ่งของกลไกเส้นด้ายใต้ชุดเอจิสสูทเคลื่อนไหวไปมาบนคอของภรรยา คล้ายธารน้ำไหลตามใจนางสั่ง เหมือนมันมีชีวิต มีสติรับรู้ สามารถปรับสมดุลให้ทุกก้าวย่างของนางเบาดั่งขนนกไร้น้ำหนัก และยามที่นางเร่งความเร็วขึ้น ก็ราวเทพธิดาผู้เดินอยู่ในม่านเมฆา ลอยตัวเหนือกฎเกณฑ์ธรรมชาติ “นี่มันผ้าทอสวรรค์หรืออย่างไร”“ข้าบอกแล้วว่าเป็นเทคโนโลยี ไม่ใช่เซียนหรือของวิเศษจากสวรรค์ เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นจากการเรียนรู้” “อะไรคือเทคโนโลยี..” เขาถามอย่างอยากรู้“เจ้าเชื่อเรื่องเทพเซียนหรือไม่”“ข้า..” เขาไม่อาจตอบว่าเขาไม่เชื่อ ยามที่เรียนธรรมะกับตาเฒ่าซางปิง เขาไม่เคยเชื่อเรื่องเทพเซียน เขาเชื่อในเหตุและผล ทว่าหากเขาอยากสอบเป็นบัณฑิตให้ได้ เขาก็ต้องเชื่อว่าเทพเซียนมีจริง ไม่เช่นนั้นก็อาจเป็นการปฏิเสธการมีอยู่ของโอรสสวรรค์“ตอบตามที่เจ้าคิด จำได้หรือไม่ว่าข้าบอกให้ลืมทุกสิ่งที่เจ้าเคยเรียนรู้มา” ลิลี่พูดร

สองวันต่อมา ลิลี่ยังคงแบกสามีไว้บนหลัง กระโจนข้ามยอดไม้และผืนฟ้า บ้างหยุดพักใต้เงาร่มไม้ บ้างเช่าโรงเตี๊ยมตามหมู่บ้านเล็กๆ บ้างนอนห้องเก็บฟืนของชาวนา ลมพัดกลิ่นร้อนชื้นและดอกไม้ป่าคละเคล้า เป็นสัญญาณว่าพวกเขาใกล้ถึงแดนใต้ สำหรับบุรุษผู้มีหัวใจดั่งฟองคลื่นที่เพิ่งรู้จักมหาสมุทรกว้างใหญ่ เอ้อร์กัวเฝ้าศึกษาอย่างมุ่งมั่นในทุกวันที่พวกเขาลอยเหนือม่านฟ้า ผ่านผืนป่าและข้ามแนวเขา ทั้งสองไม่ได้เพียงแค่เคลื่อนไปข้างหน้า แต่เหมือนเวลาถูกห้วงแห่งปัญญากลืนกิน เขาไม่ได้เอ่ยถามว่านางรู้ทุกสิ่งได้อย่างไร เพราะเขามั่นใจว่าวันหนึ่งนางจะบอกเขาเองลิลี่ทำเหมือนเป็นอาจารย์ใจร้าย เพราะทุกครั้งที่เขาไม่เข้าใจ นางจะขมวดคิ้ว แล้วข้ามบทเรียนนั้นไป ไม่ใส่ใจอธิบาย นางเรียนรู้เร็วมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดผู้อื่นมักเข้าใจยากนักทว่าเอ้อร์กัวไม่เคยโกรธ เขาตั้งใจฟังเสมอ ปกติแล้วเขาจะตามทันบทเรียน แต่เขามักหยุดชะงักทุกครั้งเมื่อลิลี่พูดถึงเรื่องของนามธรรมและปรัชญาที่ไม่อาจพิสูจน์ได้ด้วยตรรกะและเหตุผล เหมือนพยายามหาค่าคงที่ไหลเลื่อน ไม่เป็นสมการ ไม่เป็นรูปทรง เขาเรียนรู้รวดเร็วในทุกศาสตร์ที่มีตัวเลขรองร