All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 101 - Chapter 110

ลิลี่วิ่งไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดเนื้อตัวให้เขา สัมผัสของผ้าเย็นชื้นลากไล้ไปตามผิวกาย ไล่ลงมาตามแผ่นอก หน้าท้อง และต่ำลงอีก เขากัดฟันแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกประหลาดที่เริ่มปะทุขึ้นมาในร่างกาย แต่ไม่อาจควบคุมตนเองได้ ลำไผ่ร้อนของเขาค่อยๆ แข็งตัวขึ้นทีละน้อย “บาดเจ็บขนาดนี้แล้วยังมีอารมณ์อีกหรือ” ลิลี่เอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนที่ฝ่ามือเล็กของนางจะฟาดลงไปบนท่อนเอ็นร้อนอย่างไม่ปรานี “อึก!..” เอ้อร์กัวสะดุ้ง ร่างกระตุกเกร็ง ทั้งเจ็บและรู้สึกดีแปลกๆ แต่ก็ไม่กล้าหืออือใดๆ นอกจากเม้มปากแน่น นางไม่สนใจอาการร้อนรุ่มของเขา เพียงแค่ถอดเสื้อผ้าของนาง นำมาสวมให้เขาอย่างคล่องแคล่ว เริ่มจากปลายเท้า แล้วไล่ขึ้นมาจนโอบรัดแนบสนิทไปทั่วร่าง เอ้อร์กัวรับรู้ถึงเนื้อผ้าเรียบลื่นแนบเนื้อ สัมผัสของมันเย็นสบายจนทำให้ความปวดเมื่อยจางหายไปบางส่วน เนื้อผ้าลื่นเย็นนั้นอ่อนโยนมากจนเขารู้สึกแปลกใจ“เจ้าควรใส่เอจิสสูทไว้ มันจะช่วยเยียวยาอาการบาดเจ็บเล็กน้อย รอยเส้นเลือดฝอยแตก และบรรเทาอาการเคล็ดขัดยอก” นางกล่าวเรียบๆ ขณะปรับตำแหน่งของชุดให้กระชับพอดีกับร่างกายของชายหนุ่ม เอ้อร์กัวสูดลมหายใจ อาการแน่นห

เอ้อร์กัวหายใจไม่ทั่วท้อง เขาแน่ใจว่าได้เห็นหมู่บ้านทุ่งแดงหดเล็กลงเหลือเพียงฝ่าเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น นี่มัน..เป็นไปได้อย่างไร!ร่างของเอ้อร์กัวลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ความตื่นเต้นกลายเป็นความตระหนกเมื่อเขาเริ่มรู้ตัวว่าไม่รู้วิธีลง! ลมพัดวูบผ่านใบหน้า แขนขาของเขาตะเกียกตะกายอย่างไร้ทิศทาง ราวกับลูกนกที่เพิ่งผลีผลามออกจากรังเป็นครั้งแรก เขาพยายามจะปรับสมดุล มือคว้าจับอากาศว่างเปล่า แต่ยิ่งขยับกลับยิ่งเสียหลัก และแล้วแรงบางอย่างก็ดึงร่างของเขาพุ่งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว!เอ้อร์กัวพยายามตั้งหลัก แต่ขาแตะพื้นผิดมุม ส่งให้ร่างทั้งร่างเซถลาไปข้างหน้า ก่อนจะกลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นดิน ใบไม้ปลิวว่อน ฝุ่นฟุ้งกระจาย กว่าจะหยุดลงได้ เขาก็นอนแน่นิ่งข้างต้นไม้ใหญ่ รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในสั่นสะเทือนราวถูกเขย่า หัวหมุนตาลาย แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขารู้แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา! จะต้องเป็นเพราะชุดสีครามแนบเนื้อของลิลี่ซึ่งเขาสวมใส่อยู่แน่นอน ยามนี้แม้เขาเพิ่งจะดิ่งลงพื้น ทว่าไม่รู้สึกเจ็บสักนิด หรือนี่จะเป็นการขี่กระบี่ของลิลี่ ที่แท้ไม่ได้มีกระบี่ มีเพียงชุ

ไม่นานหลังจากนั้น เอ้อร์กัวก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาปล่อยผมที่เช็ดและเป่าจนแห้งแล้วสยายเต็มกลางหลัง ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาห่มขาให้ภรรยาที่กำลังมองฝนตกโดยไม่พูดอะไร “เจ้าทำดีกับข้าเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นสามีของข้าใช่หรือไม่ หากไม่ได้เป็นสามี หากเราไม่เคยกราบไหว้ฟ้าดิน เจ้ายังจะใจดีกับข้าหรือไม่ ยังเป็นห่วงข้าเช่นนี้หรือไม่ เจ้าทำทุกอย่างเป็นเพราะคำว่าหน้าที่ของสามีหรือเปล่า” ลิลี่เอ่ยถาม นางหันไปมองเขาคล้ายสับสนอยากรู้“..ข้า” เอ้อร์กัวจ้องมองภรรยาตัวเองด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย เขาจะบอกนางได้อย่างไรว่าหลงรักนางไปมากมายเหลือเกิน ยามนี้ต่อให้เขาไม่ได้เป็นสามีของนางก็ยังยินดีวิ่งเต้นเดือดร้อนเพื่อนาง และยินดีที่สุดที่ได้เป็นสามีของนาง เขาบอกตัวเองหลายครั้งว่าไม่ได้รักนางมากมายจนหลงหัวปักหัวปำ แต่เมื่ออยู่กับนางไม่ว่าอะไร เขาก็รู้สึกถูกต้องไปหมด ราวกับนางเป็นอีกส่วนหนึ่งของชีวิตที่ขาดหายไป คล้ายเขาพยายามตามหานางมานาน ยามที่นางอารมณ์ดีเขาก็ชอบ ยามที่นางร้ายกาจเขาก็ยิ่งชอบ ด้านน่ารักของนางก็คล้ายเป็นสิ่งที่เขาขาดไม่ได้ ด้านใจร้ายของนางเขาก็หลงใหล ไม่ว่าจะเป็นความเอาแต่ใจหรือเจ้าบ

ลิลี่โน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลิ้นแตะเบา ๆ ที่มุมปากเขา ก่อนจะลากไล้อย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังชิมรสน้ำลายที่เปื้อนอยู่ เอ้อร์กัวแทบลืมหายใจ ร่างแข็งทื่อเมื่อความร้อนแผ่ซ่าน นางดึงนิ้วออกจากปากเขา แล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำลายชื้นไล้ลงตามแนวเส้นเลือดข้างคอแกร่งแผ่วเบา อีกมือก็พยายามปลดสายผูกเอวของเขา เอ้อร์กัวจึงรีบร้อนช่วยนางดึงเสื้อผ้าของตัวเองและโยนทิ้งลงข้างเตียงลิลี่มองรูปร่างสูงโปร่งของเขาอย่างหลงใหล ดูผิวเผินคล้ายเก้งก้าง ทว่ากล้ามเนื้อกลับได้รูปงดงาม แผ่นอกกว้าง ไหล่แข็งแรง ท่อนแขนแกร่งแต่ไม่เทอะทะ ผิวขาวเนียนตัดกับเส้นผมยาวดำขลับที่คลอเคลียอยู่เหนือไหล่กว้างมองดูไม่คล้ายบัณฑิตผู้บอบบาง ใต้เสื้อผ้าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ยิ่งยามที่เขาเอนกาย วีไลน์ใต้สะดือยิ่งเด่นชัดเว้าคอด และยาวลึกหายไปในกางเกง เย้ายวนจนยากจะละสายตา“ฮอตเนิร์ด..ของฉัน” ลิลี่กระซิบเสียงพร่า “ฮอตเนิร์ดอีกแล้ว เจ้าเรียกข้าเช่นนี้เสมอ คือสิ่งใด” เขากลืนน้ำลาย เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ “ก็..หมายถึงบุรุษผู้ลุ่มหลงในความรู้ ทว่ามีรูปร่างงดงามดั่งหยกรับลม[1] เร่าร้อนและเย้ายวนจนผู้คนหลงใหล มีเสน่ห์จนสามารถช่วงชิงจิตใจแ

“อย่าทำเช่นนั้นอีก มัน..สกปรก” เขาพูดเสียงแหบพร่าเพราะความเหนื่อยอ่อน“ออกจะหวาน กลิ่นคาวไปหน่อย แต่ข้าชอบ..” นางยิ้มหวาน“ผู้ใดสอนเจ้าทำเช่นนี้กัน” เขากระซิบถามอย่างเขินอาย ทว่าในน้ำเสียงแหบแห้งนั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าสามารถใกล้ชิดเช่นนี้ได้ด้วย“..ข้าเรียนมา” ลิลี่หลับตา รู้สึกมีความสุขอยู่ภายในอ้อมแขนของเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเอ้อร์กัวชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมไหววูบกับคำตอบของนาง เขาขมวดคิ้ว คำว่า เรียนมา ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ ความหึงหวงแล่นพล่านไปทั่วอก ทว่าพอเห็นใบหน้าของนางแนบชิดกับแผ่นอกตนอย่างสงบสุข ริมฝีปากน้อยๆ เม้มเข้าหากันราวกับกำลังกลั้นยิ้ม เขากลับไม่อาจเอ่ยถามอะไรออกไป เขาไม่ได้อยากรู้ หรือบางทีอาจกลัวคำตอบมากเกินไป มือหนาลูบไล้แผ่นหลังนางอย่างลืมตัว ปลายนิ้วเกลี่ยแผ่วเบาไปตามแนวกระดูกสันหลัง ลิลี่ตัวนุ่มราวกับแมวน้อยที่เอนซบอยู่บนอกเขา เขาโอบกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ราวกับต้องการยึดนางไว้เป็นของเขาเท่านั้น เสียงฝนยังโปรยปราย ละอองเย็นจากหน้าต่างที่เปิดแง้มทำให้บรรยากาศอึมครึม ไม่ต่างจากความรู้สึกหึงหวงของเขา“อย่าเรียนจากผู้อื่นอีก” เอ้อร์กัวพึมพ