Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Capítulo 81 - Capítulo 90

สุดท้ายเอ้อร์กัวได้แต่ลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน ก้มหน้าก้มตาเร่งค้นหาเสื้อผ้า พยายามปิดบังความว้าวุ่นในส่วนล่าง ทว่ามือที่คว้าชุดมาใส่กลับสั่นน้อยๆ อย่างน่าขันเอ้อร์กัวไม่กล้าหันไปมองลิลี่แม้แต่น้อย เขารู้ดีว่า นางกำลังมองเขาอยู่บนเตียง ลิลี่เอนกายสบายๆ ในชุดเอจิสสูทสีคราม ผิวผ้าเรียบลื่นดั่งผืนน้ำ สะท้อนประกายเย็นตา แนบชิดกับเรือนร่างจนทำให้เห็นทุกเส้นส่วนโค้งเว้าได้อย่างชัดเจนราวกับไม่ได้สวมสิ่งใดเขาลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกคอแห้งฝืด ไม่รู้เป็นเพราะความเขินอายหรือเพราะบรรยากาศในห้องที่ร้อนขึ้นมาอย่างประหลาด เขารีบร้อนคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างทุลักทุเล ใจเต้นแรงราวกลองศึก เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เขาก็รีบก้าวออกจากห้องอย่างเร่งรีบ เกือบจะสะดุดขาตัวเอง แม้จะเขินอาย แต่เขาก็ไม่กล้าหันไปมองคนบนเตียง ได้แต่เดินออกจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว เดินไปตักน้ำจากบ่อหลังจวนมาล้างหน้า เพื่อบรรเทาความร้อนรุ่มที่ลุกโชนอยู่ในอกให้สงบลงหลังจากตักน้ำเตรียมไว้ให้ภรรยาใช้ชำระร่างกาย เขาก็รีบออกเดินทางไปหาบัณฑิตหลินที่ห้องหนังสือโดยไม่รอรับประทานอาหารเช้าร่วมกับนาง เพราะเช้านี้เขาตื่นสายเกินไป ทั้งย

นางซุกไซ้ราวกับลูกแมวออดอ้อน แต่มือเล็กกลับเลื่อนลงมาบีบสะโพกของเขาราวจะประกาศความเป็นเจ้าของ ตั้งแต่เมื่อคืน ลิลี่คล้ายสูญเสียการควบคุม ลืมหมดแล้วคำสัญญาที่นางเคยพูดว่าจะเป็นเพียงสหายร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับเอ้อร์กัว“..ลิลี่” ส่วนชายหนุ่ม ลืมเรื่องพวกนั้นไปนานตั้งแต่ยังไม่หมดฤดูเหมันต์แล้ว“หื๋อ..”“..ลิลี่” เขามองนางอย่างหลงใหล ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด แต่สายตาคู่นั้นราวกับลมอุ่นของฤดูวสันต์ ที่โอบล้อมนางไว้ไม่ให้หลบหนี“อะไร” ลิลี่เงยหน้าขึ้น วางคางไว้บนอกแกร่ง เขาเพียงมองราวกับนางเป็นดวงจันทร์ที่สูงส่งและงดงามเกินจะสัมผัส เป็นหยาดน้ำค้างต้องแสงสุริยัน เป็นบุปผาผลิบานใต้เงาจันทร์ที่มิอาจละสายตา นัยน์ตาคมคู่นั้น มองลิลี่คล้ายอยากมัดนางไว้ด้วยใยไหมที่มองไม่เห็น ทว่านุ่มนวลจนชวนให้ใจสั่น นางเม้มริมฝีปากแน่น ฝืนข่มความร้อนที่ค่อย ๆ ลามขึ้นสู่สองแก้ม “เมื่อคืนดีขนาดนั้นเลยหรือ” นางเอ่ยถามเสียงแผ่ว แม้พยายามรักษาความสงบในน้ำเสียง แต่กลับซ่อนความว้าวุ่นใจไว้ไม่มิด ริมฝีปากของนางโค้งขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางอย่างล้อเลียนเพื่อกลบเกลื่อนแก้มแดงของตัวเอง“มะ..ไม่ใช่” เขารีบร้อนปฏิเสธ ใบหน้าแดงก

“แล้ว..เจ้ายอมให้บัณฑิตหลินช่วยไม่ได้หรือ เขาก็ดูมีอำนาจมาก เรื่องนี้น่าจะง่ายสำหรับเขา”“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากพูดอะไร แต่ข้าเกรงว่า..ข้าอาจแบกรับความมีน้ำใจของเขาไม่ไหว” “อืม..ข้าเข้าใจ” ลิลี่ย่อมเข้าใจ บัณฑิตหลินอาจเกี่ยวพันกับผู้มีอำนาจสูงส่ง นางอยู่จวนหลินมาตลอดวันคืน จะดูไม่ออกได้อย่างไร หากขอให้เขาช่วย เกรงว่าราคาที่ต้องจ่ายอาจจะมากเกินรับไหว ทางที่ดีควรอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด เพียงอาศัยชื่อเสียงของเขาคุ้มครองลิลี่ ไม่ให้ต้องติดคุก เท่านี้ก็นับเป็นบุญคุณมากเกินไปแล้ว“ข้าขอโทษที่ไร้ความสามารถ ทำให้เจ้าเดือดร้อน” เอ้อร์กัวกอดภรรยาแน่นขึ้น รู้สึกผิดมาก“ช่างเถิด แล้วเจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะสู้คดีนี้อย่างไร”“ข้าขอเวลาสามวัน ให้ทางเจ้าหน้าที่ศาลเก็บแบบแปลนและเครื่องปลูกข้าวไว้ ข้าบอกว่าหากเป็นผู้คิดค้นจริง ย่อมสร้างขึ้นใหม่ได้โดยไม่ต้องพึ่งแบบแปลน พวกคนเลวนั่นไม่มีทางจำรายละเอียดที่ซับซ้อนได้แน่ เท่านี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าผู้ใดคือหัวขโมย”“..ฮอตเนิร์ด ฉลาดมาก” ลิลี่ยิ้ม ด้วยเหตุนี้ ลิลี่และเอ้อร์กัวจึงเร่งมือวางแผน สร้างเครื่องปลูกข้าวขึ้นใหม่โดยไม่รอช้า เสมือนแข่งกับเวลาเพื่อพิสูจ

“ว่ากันว่าเขาโหดเหี้ยม มักใช้ทาสเป็นเป้ายิงให้ทหารฝึกธนูใหม่ ทุกปีมีทาสตายมากมายเพราะค่ายทหารของเขา แม้กองทัพที่ดูแลจะไม่ได้มีขนาดใหญ่ก็ตาม และที่เขายอมมานั่งฟังคดี ก็เพราะต้องอาศัยเงินจากวาณิชหลวงเลี้ยงกองทัพของตน”เอ้อร์กัวจับปลายนิ้วเล็กๆ ของภรรยา อธิบายยืดยาวเกี่ยวกับข่าวลือของแม่ทัพหมาป่าผู้นั้น แต่เขากลับใช้นิ้วโป้งลูบไล้ไปตามนิ้วเรียวของลิลี่ทีละนิ้ว สำรวจรอยขีดข่วนที่เกิดจากการทำงานไม้สองวันมานี้ ในใจเขารู้สึกเจ็บปวดนักที่ต้องปล่อยให้นางทำงานหนัก“ทำอะไรของเจ้า..ปล่อย” นางประท้วง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากไม่รู้ทำไม แต่ลิลี่รู้สึกว่าสายตาที่เขามองปลายนิ้วของนางมันเซ็กซี่จนนางใจสั่น นางไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขามองเช่นนั้น แต่นางคิดได้แค่..การใช้นิ้วของตัวเองลูบไล้บีบคลึงไปตามท่อนเอ็นอุ่นๆ ที่มีเส้นเลือดนูนออกมาอย่างงดงามของเขา“มือของเจ้ามีแต่รอยทำงานหนัก ไว้กลับถึงบ้าน ข้าจะทำครีมบำรุงให้ ใส่กลิ่นแตงกวาที่เจ้าชอบ ต่อไปพวกงานหนัก ข้าจะทำเอง เจ้าอยู่เฉยๆ รักษามือ ดีหรือไม่” เขามองปลายนิ้วและบีบมือเล็กแผ่วเบาอย่างหลงใหล“..เช่นนั้น มือของข้า..ควรเอาไว้ทำอะไรดี” นางถามเขา ใช้น้ำเสียงที่

“หน้าไม่อาย เจ้าเป็นถึงบัณฑิต แต่กลับไม่ยอมรับว่าขโมยของผู้อื่น หากเจ้าบอกว่าไม่ขโมย แล้วเครื่องปลูกข้าวของข้าจะไปอยู่ที่บ้านเจ้าได้อย่างไร”“วาณิชซ่ง ข้ายากจนถึงเพียงนี้ แม้แต่ชื่อของท่านข้าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน แล้วข้าจะไปขโมยของท่านได้อย่างไร ข้าเพิ่งรู้จักท่านหลังจากภรรยาข้าถูกจับ ส่วนเครื่องปลูกข้าวนั่น ข้าเป็นคนสร้างให้ภรรยาของข้า เพราะนางตัวเล็กนัก ข้าเป็นห่วงว่านางจะทำงานลำพังไม่ไหว ทั้งพวกข้ายังยากจนเกินกว่าจะจ้างผู้อื่นมาช่วยปลูกข้าว ช่วงนั้นยังตรงกับช่วงเวลาที่ข้าต้องออกเดินทางไปสอบ ข้าจึงสร้างเครื่องปลูกข้าวให้ภรรยา ไม่เคยขโมยของผู้ใด” “...” ซ่งเหวินชางกัดฟันกรอด หางตาเขาตวัดไปยังเถี่ยซาน ช่างไม้ผู้เฒ่าขยับก้าวไปข้างหน้า แม้เสื้อผ้าของเขาจะไม่หรูหรา แต่ร่างกายที่ผ่านการทำงานหนักมายาวนานนั้นแฝงด้วยความน่าเกรงขามของประสบการณ์“งานไม้ มิใช่เพียงการใช้มือและเครื่องมือ หากแต่เป็นศาสตร์ที่ต้องอาศัยจิตวิญญาณของช่าง ซื่อสัตย์ อดทน รับผิดชอบ และเคารพครูอาจารย์ นี่คือหลักของพวกเรา” เถี่ยซานกวาดตามองไปทั่วศาล เสียงของเขาไม่ดังมากนัก แต่หนักแน่นดั่งเสียงขวานจามลงบนไม้เก่า “...” เอ้