Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Capítulo 121 - Capítulo 130

ร่างกายของเอ้อร์กัวสั่นระริก ราวไม้ไผ่สูงที่ยืนรับลมแรงจนแทบโค่น ชายหนุ่มฟุบหน้าลงบนบ่าของภรรยา หอบหายใจไม่เป็นจังหวะ ดวงตาแดงเรื่อคล้ายผู้ผ่านศึกหนัก “เจ้าทำข้าช้ำไปทั้งตัวแล้ว..ข้าเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง อ่อนโยนกับข้าบ้างได้หรือไม่” เขาบ่นเสียงแผ่ว เพราะรู้สึกว่าแสบตามหน่อไผ่อ่อนนุ่มที่เพิ่งผ่านการเสียดสีจนสุก ทว่าแฝงความเคลิบเคลิ้มอยู่มาก“...” ลิลี่กลอกตาอย่างอ่อนใจ ยิ้มอย่างรู้ทัน ทั้งที่ปากเขาบ่น แต่สองแขนแกร่งกลับยังรัดรอบเอวนางแน่น ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามสะโพกกลมอย่างอ่อนโยนนางลุกขึ้นจากตักโดยไม่รอให้เขาแย้ง ก้าวเดินอย่างสง่างามไปเก็บรวบรวมเสื้อผ้าของพวกเขาเอาไว้ ก่อนจะกลับมาอุ้มร่างสามีที่ยังเอนตัวพิงโขดหินเป็นลูกแมวเหนื่อยล้า นางแบกร่างเปลือยเปล่าสูงเก้งก้างของเขาขึ้นหลังอย่างระมัดระวัง “เจ้า..จะ..จะทำอะไร!” เขาร้องตกใจ แต่ก็ไร้แรงขัดขืน ไหล่เล็กของนาง ทำให้เขารู้สึกทั้งอับอายทั้งอบอุ่นอย่างประหลาด“ก็..อ่อนโยนอย่างไรเล่า” ลิลี่ยิ้ม ราวกับกำลังเกี้ยวพาสตรี“ข้า..เป็นสามีของเจ้านะ” เสียงของเขาเบาลง กอดนางไว้แน่น รู้สึกว่าเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง“เช่นนั้นก็รีบฝึกร่า

กลางดงสน เสียงฝีเท้าทหารย่ำไปตามใบไม้ร่วงแผ่วเบา หญิงสาวร่างเล็กเดินตามหลัง ถูกมัดด้วยเชือกถักจากหญ้าอย่างง่าย ทว่าสีหน้าของนางกลับสงบดุจผิวน้ำยามไร้ลมพัด ข้างหลังนางคือชายหนุ่มผู้เคร่งขรึม หน้าตาบึ้งตึงราวกับถูกภรรยาลืมวันเกิด เผิงเผิงจูงปลายเชือก พา นักโทษ ทั้งสองเดินตามพลทหารสี่คน “เผิงเผิง เจ้าเล่าอีกครั้งสิว่าเกิดอะไรขึ้น” นายทหารผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ท่าทางของเขาคล้ายหัวหน้ากลุ่ม ทั่วร่างมีแต่รอยเปื้อนดิน “นาง..นางปีศาจงูผลักพวกท่านจนหมดสติ ข้า..ข้าจึงวิงวอนต่อท่านเทพอิ้งเยี่ยน แล้วข้าก็ได้รับเชือกพลังไฟมามัดนางไว้ ส่วนบุรุษโง่งมผู้นั้น..เอ่อ..บุรุษผู้มีหัวใจมัวเมาในรักผู้นั้น เขา..อยากติดตามนางปีศาจไปด้วย ข้าจึงจับเขามาด้วย” เผิงเผิงกลืนน้ำลาย ยืดอกพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก พยายามหาคำเรียกเอ้อร์กัวให้เหมาะสม“ดี! ดียิ่งนัก เจ้าต้องได้รับการแต่งตั้งแน่!” “ใช่ พี่น้องของเราศรัทธากล้าแกร่งยิ่งนัก ฮ่า ๆ ๆ”“ข้าต้องการปกป้อง ท่านเทพอิ้งเยี่ยนจึงเห็นใจ และมอบพลังแก่ข้า” เผิงเผิงรู้สึกเขินอาย แต่ก็ยินดีในคำชื่นชมที่ไม่เป็นจริงนั้นคำโกหกที่ครั้งแรกยังฟังคล้ายลมผ่านปลายลิ้น ยิ่งพูดยิ่งคล่อง

กระทั่งเกือบครึ่งชั่วยามผ่านไป เอ้อร์กัวก็เริ่มทนไม่ไหว เขาลุกขึ้นเดินวนอย่างกระวนกระวาย เสียงฝีเท้าของเขาทำให้ทหารยามเริ่มสงสัย จึงเดินเข้ามาตรวจดู เมื่อไม่เห็นแม้เงาของนางปีศาจงูในชุดครามแนบเนื้อ ทหารก็โวยวายขึ้นมาทันที “นางปีศาจนั่นไปที่ใดแล้ว!!” ทหารซึ่งมีผ้าสีแดงสดคาดเอว ชักดาบในมือออกมาแล้วชี้หน้ากดดันเอ้อร์กัวไม่หยุด ยังไม่ทันที่เอ้อร์กัวจะเอ่ยคำใด ชายสามคนในกรงเดียวกันกลับลุกขึ้นยืนราวนัดหมาย พวกเขาเดินมาขวางระหว่างเอ้อร์กัวและผลักทหารผู้นั้นออกไปโดยไม่พูดไม่จา นัยน์ตาของคนทั้งสามเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อพวกกบฏ“พวกมารสารเลว” แรงตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ก่อนที่ทหารผู้นั้นจะฟาดดาบออกไป การต่อสู้ปะทุขึ้นทันทีในกรงขังไร้หลังคาเสียงโกลาหลในกรงขังดังขึ้นเรื่อย ๆ พวกทหารลัทธิไฟจึงกรูกันเข้ามาในกรงขังเพื่อกำจัดมาร พวกเขาตะโกน โบกดาบไปมาอย่างไร้ระเบียบ คล้ายหมาป่าหิวกระหายที่ได้กลิ่นเลือด ต่อสู้กับอดีตทหารแคว้นจงหลินทั้งสามเอ้อร์กัวยืนแข็งราวถูกตรึง ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร เขาไม่เคยเห็นความรุนแรงใกล้ตัวขนาดนี้มาก่อน ในหมู่บ้านทุ่งแดงที่เขาเติบโตมา ชีวิตเรียบง่ายจนแม้แต่การตะโกนใส่กั

“ที่นี่มีแต่สงครามและความรุนแรง ข้าไม่อยากให้เจ้าพบเจอเรื่องเลวร้าย ข้าอยากให้เจ้ามีความสุข ข้า..อยากปกป้องเจ้า” เสียงของเอ้อร์กัวอู้อี้ฟังไม่ชัด เพราะเขาซุกหน้าเข้าในคออุ่นของภรรยา ทั้งยังสะอื้นเบาๆ อย่างน่าสงสาร“ข้าไม่เป็นไร ข้ามีทั้งเอจิสสูทและอาร์กเวน” ลิลี่พูด“ต่อให้แข็งแกร่งอย่างไรก็อาจผิดพลาดจนโดนจับเหมือนครั้งที่แล้วได้ อาวุธสงครามมีมากมายนับร้อยนับพัน น่ากลัวทั้งนั้น”“ข้าไม่กลัว..”“เจ้าควรจะหวาดกลัวบ้าง! การศึกไม่ใช่การประลองในลานยุทธ์ บุรุษสี่ห้าคน เจ้าอาจพอรับมือได้ แต่หากเป็นกองทัพหมื่นนาย แปรขบวนดั่งคลื่นพายุ ทั้งสี่ทิศแปดด้านล้วนมีแต่คมดาบหอกทวนฟาดฟันเข้ามา จะเป็นยอดฝีมือเพียงใด เมื่อถูกกลืนกลางคลื่นมนุษย์ ก็ยากนักจะเอาตัวรอด เจ้าไม่เคยคิดถึงสิ่งนี้บ้างหรือ”“..ข้า..ขอโทษ” นางเสียงอ่อนลง“อย่าดื้ออีกได้หรือไม่..” เขาขอร้องเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอ“..ได้” นางยอมรับปากตั้งแต่มาถึงเมืองชุ่ยโจว เขาก็เอาแต่ขุ่นเคืองใส่นางไม่เว้นวัน งอนอย่างไร้เหตุผล หวงนางยิ่งกว่าไข่ทองคำ เหมือนบุรุษโง่งมที่มีของสำคัญ ถือไว้ในมือก็กลัวตกแตก อมไว้ในปากก็กลัวละลาย ที่แท้สิ่งที่เขาทำทั้งหมดน

เอ้อร์กัวรับรู้ถึงความอ่อนไหวในตัวภรรยาได้ดี จึงเคลื่อนช้าๆ ด้วยความพิถีพิถัน ราวกับกำลังลิ้มรสน้ำผึ้งหยดสุดท้าย ความพึงพอใจของเขาปรากฏแทรกในทุกจังหวะที่แนบชิด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกระซิบครางของนาง ใจเขาก็ละลายไปด้วยความปีติ“อือ..อา..” ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร ความหลงใหลก็ยิ่งคุกรุ่น ไม่ใช่เพียงสัมผัสทางกาย แต่คือการได้เชื่อมต่อถึงดวงใจที่โอนอ่อนต่อกัน เขามองภรรยาใต้ร่างด้วยความหลงใหล ขยับสะโพกแรงขึ้น เร็วขึ้น นางรู้สึกราวถูกเขาบูชาทุกครั้งที่ปลายไผ่ทองกำยำชอนไชลึกถึงที่สุด ดอกบัวราตรีที่เคยหลบซ่อนในความมืดลึกถูกค้นพบ ถูกบดตำจนเกสรบัวบอบบางสั่นสะท้าน หญิงสาวรู้สึกเหมือนปลายแท่งร้อนของเขากำลมหายใจของนางไว้ เขาอยากให้นางหายใจก็เพียงดึงออก เขาอยากแย่งชิงจนนางแทบสิ้นลมก็เพียงขยี้เกสรบัวราตรีแม้ลิลี่จะอ้าปากแล้วแต่ก็ยังหายใจลำบาก หลายครั้งที่นางรู้สึกได้เห็นดาราลอยอยู่ตรงหน้า ยิ่งบางคราเขาหลงใหลเกินไป เขามักลืมตัวขยี้ลึกล้ำจนจุกเสียด กอดแน่นบดขยี้ราวจะคลึงกลีบบัวให้ช้ำแดง นางแทบหยุดหายใจ ลืมเลือนว่าร่างกายยังถูกเขากอดไว้ คล้ายได้เห็นแสงดาวในความมืดที่ระเบิดแตกดับครั้งแล้วครั้งเล่า การเล