Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Capítulo 131 - Capítulo 140

เอ้อร์กัวขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายเพิ่งสังเกตเสียงพึมพำแผ่วเบาที่ลอยมาตามสายลม ฟังคล้ายเสียงอ้อนวอนภาวนา สั่นเทาและเจือความหวาดกลัว เขาวางกระบอกไม้ไผ่ลงข้างตัว ลูบผมนุ่มของของภรรยาแผ่วเบา“เมื่อคืน หลังจากเจ้าสลบไป มีพวกทหารของลัทธิไฟสวรรค์ตามเรามา คงตั้งใจจะจับเจ้ากลับไปลงโทษ ข้าจึงจับพวกเขาไว้” เขาอธิบาย และใช้คีบผักป่าอีกชิ้นมาป้อนภรรยา มืออีกข้างพลางลูบไล้แผ่นหลังบางของภรรยาอย่างอ่อนโยน“เจ้า จับไว้ได้ทั้งหมดเลยหรือ พวกเขาเป็นทหาร เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” นางขมวดคิ้ว รู้สึกเป็นกังวล แม้จะเห็นแล้วว่าเขายังสบายดี ไม่มีสักแผล“ข้าไม่เป็นไร”“เจ้า..ทำได้อย่างไร”“ข้า..เอ่อ ข้าคำนวณด้วยกฎของเมอร์แซนน์[1] ดึงแผ่นมอร์โฟสตีลออกเป็นสายคล้ายกู่ฉิน ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสองเซนติเมตร มัดล้อมต้นสนห้าหกต้น ความห่างของต้นสนแต่ละต้นประมาณสิบเมตร กักขังล้อมพวกมันไว้ และคอยดีดสายกู่ฉินเฉพาะนั่น ส่งคลื่นความถี่ต่ำ[2]ออกไปโจมตี” เขาอธิบายสิ่งที่เขาคำนวณมาแล้วอย่างดี “แม้พวกมันจะไม่ได้ยินโดยตรง แต่รู้สึกได้ ทำให้พวกมันหงุดหงิดสับสน ใจเต้นแรง เวียนหัวคลื่นไส้เนื่องจากถูกรบกวนหูชั้นใน อาจไม่ได้อันตรายมาก แต

ปลายยามซื่อ[1]ในเมืองชุ่ยโจว แสงแดดสาดส่องร้อนแรง ทว่าจวนเจ้าเมืองกลับคึกคักราวมีงานมงคล เพราะทหารเฝ้าประตูเพิ่งส่งข่าวเข้าไปว่าบุรุษนามหลี่เอ้อร์กัวมาถึงแล้วตอนได้รับรายงาน ท่านเจ้าเมืองเฉากั๋วจงถึงกับสะดุ้งโหยงลุกจากเก้าอี้ เตรียมตัวแต่งชุดขุนนางด้วยท่าทางร้อนรนเสียยิ่งกว่ายามออกว่าราชการ “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใคร!” ท่านเจ้าเมืองตวาดพ่อบ้านที่ทำหน้ามึนงง พลางเร่งให้ภรรยาและบ่าวไพร่ทั้งจวนออกมายืนเรียงหน้ากระดานรอต้อนรับชายผู้นั้นเสียเดี๋ยวนี้คนในจวนต่างก็พึมพำกันเบาๆ ด้วยความสงสัย ตำแหน่งผู้ช่วยเสี้ยนเฉิง แม้จะเป็นขุนนาง แต่ก็ต่ำต้อยเกินกว่าจะให้จวนเจ้าเมืองเปิดหน้ารอต้อนรับเช่นนี้ “พวกเจ้าจะไปรู้อะไร” ทว่าเจ้าเมืองกลับยืนยันด้วยสีหน้ามั่นคงว่าต้องให้ขุนนางชั้นผู้น้อยที่ยังไม่ถูกจับ ภรรยา และบ่าวไพร่ในจวนของตนเองออกไปต้องรับบุรุษผู้นั้นบริเวณหน้าจวนเจ้าเมือง มีผู้คนราวสามสิบชีวิตยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ ต่างสวมชุดเต็มยศงดงาม ราวกับกำลังรอรับขุนนางชั้นสูงจากเมืองหลวง เอ้อร์กัวซึ่งเพิ่งเดินทางมาถึง พาร่างหญิงสาวที่หลับซบอยู่บนหลังเข้าสู่เขตเมือง พอเห็นกลุ่มคนแต่งกายโอ่อ่าจำน

เช้าตรู่ของวันใหม่ สายลมพัดจากแม่น้ำหลานเจียงเข้าสู่ฝั่งไท่หยางเอื่อยเฉื่อย เสียงนกร้องดังแว่วเข้ามาในห้องโถงด้านในของจวนเจ้าเมืองเฉากั๋วจงนั่งอยู่หลังโต๊ะฉลุลาย หน้าต่างบานหนึ่งเปิดค้างรับแสงแดดอ่อน เขากำลังรินน้ำชาลงจอกอย่างเงียบงัน ท่ามกลางความสงบในยามเช้า เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งร้อนก่อนจะปรากฏเงาร่างของพ่อบ้านชรา“เป็นอย่างไรบ้าง” เจ้าเมืองถามทันที เพราะเขาสั่งให้พ่อบ้านคอยจับตาสองสามีภรรยานั่นอย่างใกล้ชิด แม้เบื้องหน้าเขาจะแสร้งทำเป็นเจ้าเมืองผู้ซื่อสัตย์ จัดสรรเรือนใหญ่โตท้ายจวนให้ผู้ตรวจการณ์พิเศษเข้าอยู่อย่างเหมาะสม“เมื่อวาน บ่าวเดินตามบัณฑิตหลี่กับภรรยาไปที่ท้ายเมือง ใกล้กับบ่อลืมเลือน พวกเขานั่งขุดคราบขาวๆ รอบบ่อขอรับ เหมือนจะตั้งใจเก็บมันอย่างบรรจง ไม่มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิดขอรับ”“คราบขาวสกปรกรอบบ่อสิ่งปฏิกูลของเมืองหรือ เอาไปทำสิ่งใดกัน” เจ้าเมืองขมวดคิ้วสงสัย “เมื่อคืนหลังจากเลยยามโฉ่ว[1] บ่าวได้ยินพวกเขาถกเถียงกันเล็กน้อยว่าใครจะเป็นคนใส่ชุด แต่สุดท้ายเด็กสาวตัวเล็กก็กระโดดข้ามกำแพงออกไปขอรับ บ่าวเห็นกับตา ทั้งว่องไวและเงียบงัน เป็นจอมยุทธ์ที่วรยุทธ

ณ ริมฝั่งไท่หยาง ในค่ำคืนมืดมิดท้องฟ้าครึ้มคล้ายฝนใกล้จะตก เรือห้าลำจอดเลียบริมตลิ่งใต้เงาต้นไผ่ ทหารสามสิบคนยืนรอในเรืออย่างเงียบงัน ด้านหลังเรือสองลำเต็มไปด้วยกระบอกไผ่ที่ถูกเชือกมัดเรียงกันมากกว่าร้อยกระบอกหลายคนใส่ชุดดำสะพายหน้าไม้ และตรวจความแน่นของลูกดอกที่มัดไว้เต็มหลัง สองคนแต่งตัวรุงรังราวแม่ไก่ ฟางแห้งและหญ้าสีทองพรางร่างกายจนแยกไม่ออกว่าเป็นคนหรือซากพุ่มไม้อีกสามคนใส่ชุดสีเทาควันไฟ อึมครึมเก่าขาดบ้าง เหมือนทหารลัทธิไฟสวรรค์ไม่มีผิด เพียงแต่ซ่อนผ้าแดงไว้ในอกเสื้อ มีหน้ากากไม้เก่าขัดเงาถูกแขวนไว้ที่ข้างเอวพร้อมถุงกระเพาะแกะเอ้อร์กัวยืนรีรออยู่บนท่าเรือขนาดเล็ก มือขวากำลังแกะเชือกผูกเรืออย่างเชื่องช้า คล้ายเขาพร้อมที่จะออกเดินทาง แต่สายตาคมกลับไม่ยอมละไปจากหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ห่างนัก เขาขมวดคิ้ว กัดฟันแน่น ราวกับอยากจะจดจำร่างภรรยาไว้ให้ได้ก่อนลาจากสักสองชั่วยามลิลี่ถือโคมไฟในมือ เพียงยืนข้างเจ้าเมืองเฉาอย่างสงบ ขณะที่เฉากั๋วจงสั่งให้พ่อบ้านขยับไปมาตรวจสอบความเรียบร้อยของเรือ เขาไม่แน่ใจว่าเรือมีปัญหาใดหรือไม่ เหตุใดบัณฑิตหลี่จึงไม่ยอมออกเรือสักทีหญิงสาวมุมปากกระต

เบื้องล่างท่าเรือซีกวง ลึกลงใต้ผืนน้ำสีนิล มีห้องหนึ่งเร้นกายอยู่ในความมืดมิดมาช้านาน ห้องซึ่งไม่มีผู้ใดในลัทธิไฟสวรรค์ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมัน ห้องมรกตใต้น้ำ สถานที่นี้เก็บรักษาความลับที่อาจเปลี่ยนแปลงทิศทางของสงครามทั้งหมดภายในห้องนั้น มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟเพียงดวงเดียว เปลวไฟนิ่งงันสะท้อนบนผนังห้องที่มืดวาวราวมณีดำ แววระยับด้วยเกล็ดถ่านที่ผสมอยู่ในเนื้อวัสดุกำแพง สูงขึ้นไปบนเพดาน มีการวางท่อดินเหนียวเพื่อระบายความชื้นออกไปสู่ด้านบนท่าเรือผนังทั้งสามชั้นถูกออกแบบอย่างวิจิตรโดยปรมาจารย์ด้านการควบคุมน้ำ ชั้นนอกสุดทำจากอิฐเผาแน่นหนา ใช้แผ่นทองแดงละลายประสานระหว่างก้อนอิฐ[1] ชั้นกลางกรุด้วยแผ่นตะกั่วผสมทองแดงเรียงเป็นเกล็ดปลาซ้อนกันสม่ำเสมอ ส่วนชั้นในสุดคือวัสดุพิเศษ อัดแน่นด้วยถ่านไม้สนหอม ปูนขาวบดผสมน้ำมันสน จนกลายเป็นแผ่นแข็งราวศิลา ทั้งกันความชื้น ทั้งคงทน มีกลิ่นหอมเย็นของไม้สนที่ซึมอยู่ในโครงสร้าง เพื่อดูดความชื้นที่อาจเกิดขึ้นในห้องใต้น้ำ[2]ตามมุมห้อง มีถุงผ้าแขวนอยู่ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบโมกและการบูรอ้อยอิ่งในอากาศ ไล่แมลงต่างๆ ไม่ให้เข้าใกล้หนังสือและบันทึกในห้องมรกต ตำร