All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 141 - Chapter 150

เอ้อร์กัวก้าวถอยหลัง แต่ทุกทิศทางล้วนถูกปิดกั้นด้วยฝูงชนที่ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์อีกต่อไป เขาไม่เข้าใจศรัทธาที่สามารถทำให้มนุษย์ก้าวข้ามความตายได้เช่นนี้ทว่าเขาจะมัวแต่กลัวอีกไม่ได้! ยามนี้ไม่ใช่เวลาจะมัวครุ่นคิด สิ่งที่ไม่เข้าใจก็โยนทิ้งไปก่อน! เขาต้องหาทางพาทุกคนกลับไปยังฝั่งไท่หยางอย่างปลอดภัย เขารับปากไว้แล้วว่าจะดูแลสามสิบชีวิตให้รอดพ้นจากนรกแห่งนี้ เขาสวมเอจิสสูทอยู่ เขาไม่เชื่อว่าจะสู้ศรัทธาโง่เขลาพวกนั้นไม่ได้!“ท่านบัณฑิต รีบหนีเถิดขอรับ!” ทหารคนเดิมยังคงพยายามลากแขนของเอ้อร์กัวให้วิ่งหนี แม้เขาเองก็กลัวฝูงผู้ศรัทธาเทพอิ้งเยี่ยนที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาเอ้อร์กัวหลับตาลงชั่วขณะ สูดลมหายใจลึกๆ สงบนิ่งราวผิวน้ำในคืนไร้ลม เพื่อเคลียร์สมองให้ว่างเปล่า ก่อนรีบคำนวณพลังระเบิดของไฮโดรเจนในชุดเอจิสสูทซึ่งอยู่ใต้ชุดเก่าของเขา ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น สายตาของบัณฑิตหนุ่มเปลี่ยนไปแหลมคมดั่งคมดาบที่ลับจนเกลี้ยงเกลาร่างของเขาขยับอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ แขนซ้ายรวบทหารคนใกล้ตัวไว้แน่น คนผู้นั้นยังไม่ทันเอ่ยคำใด เอ้อร์กัวก็กระโดดขึ้นฟ้า พุ่งทะยานเหมือนลูกศร ผ่านค่ายทหารลั

ยามเช้าตรู่ในตรอกเล็กของหมู่บ้านที่ทอดตัวขนานกับแม่น้ำหลานเจียง เอ้อร์กัวกับลิลี่หยุดยืนหน้าร้านขายยาซึ่งมีแผ่นป้ายไม้เก่าเขียนว่าเป็นร้านขายยา ตัวอักษรหมึกจางแทบจะมองไม่เห็นแล้ว “แน่ใจเหรอว่าเป็นร้านนี้ ข้าไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร วันนั้นข้ากำลังโกรธเจ้าอยู่ก็เลยไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก” ลิลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันมาถามฮอตเนิร์ด“...” เอ้อร์กัวพยักหน้าเงียบ ๆ สีหน้ามั่นคง ดังเช่นคนที่จำทุกฝีก้าวในยามคับขันได้แม่นยำ ลิลี่ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกัน ภายในร้านมีกลิ่นสมุนไพรอบอวล เด็กหนุ่มหน้าตาขาวใสอายุราวสิบหกกำลังจัดเรียงยาสมุนไพรลงในตู้เหย่ากุ้ย[1]อย่างขะมักเขม้น เมื่อเห็นคนเข้าร้าน เขาก็เงยหน้าขึ้นยิ้มทักทาย “ขออภัย ร้านยังไม่เปิดขอรับ ท่านหมอยังไม่มาเลยขอรับ”“ขออภัย ข้ามาตามหาคนผู้หนึ่ง เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้พาชายบาดเจ็บมารักษาที่ร้านนี้ ท่านจำได้หรือไม่” เอ้อร์กัวถาม “ร้านนี้ไม่เคยรับผู้ป่วยเข้ารักษาขอรับ มีแต่ขายยาเท่านั้น ท่านอาจจำผิด” เด็กหนุ่มตอบอย่างสุภาพ“ข้าไม่มีทางจำผิด” เอ้อร์กัวพูดเสียงหนักแน่น “แถวนี้มีร้านหมอยามากมาย..”“ข้าจำไม่ผิด”“เอ่อ..คือ..” เด็กหน

เขาเดินมาไกลจนกระทั่งแสงจันทร์สาดส่องลงมาบนพื้นเบื้องหน้า แสงคบเพลิงของที่คุมขังหายไป เสียงก่นด่าของแม่ทัพชีหู่ก็เลือนหายไปในความมืดแล้ว เขาจึงยอมเงยหน้าขึ้นเพื่อมองดวงจันทร์ แต่กลับเห็นลิลี่ยืนอยู่บนทางเดินเสียก่อนนางยืนรอเขาอยู่ ด้านหลังมีเงาทอดยาวไปตามถนน แสงจันทร์ส่องใบหน้ากลมจนเขาสามารถมองเห็นว่านางขมวดคิ้ว เขาคิดว่านางคงโกรธที่เขาทิ้งนางนอนคนเดียว หรือนางอาจไม่พอใจที่เขาแอบออกมาไม่บอกกล่าวระหว่างที่เอ้อร์กัวกำลังครุ่นคิดว่าจะพูดอย่างไรดี ภรรยาตัวเล็กก็วิ่งเข้าใส่เขา นางกระโจนราวคลื่นที่โถมเข้ามากอดชายฝั่ง แขนบอบบางโอบรัดเขาแน่น มือหนึ่งลูบหลังเขาแผ่วเบา คล้ายกำลังปลอบเด็กที่เพิ่งผ่านฝันร้าย“ไม่เป็นไร..” เสียงของนางแผ่วเบาแต่ชัดเจน “ข้า..ไม่ได้เป็นอะไร” เขาตอบก่อนจะซบหน้าผากกับไหล่เล็ก ไม่รู้เพราะเหตุใด แต่เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย“มันเป็นภาวะขัดแย้งทางความคิด[1] เป็นเรื่องปกติเวลาที่บุคคลหนึ่งทำสิ่งน่ากลัวซึ่งเขาไม่เคยทำ หรือพบเจอเหตุการณ์ที่ไม่ตรงกับความเชื่อที่เขาถูกสั่งสอนมา เจ้าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวหรือรู้สึกผิด มันเป็นภาวะปกติของสมองมนุษย์ แค่ทำความเข้าใจและยอมรับว่าโลก

ตลอดสองวันนั้น เอ้อร์กัวต้องคอยคุมงานตลอดเวลา ยังดีที่มีช่างไม้ฝีมือสูงอย่างเถี่ยจงชิ่งและคนของเขาคอยสอนงานให้พวกทหารกับชาวบ้าน งานจึงเดินเร็วขึ้นมาก ขณะที่ลิลี่เอาแต่อยู่หลังจวนของท่านเจ้าเมือง ใช้หม้อต้มบางสิ่งตลอดเวลา ทั้งยังใช้กระบอกไผ่เปลืองมาก บางคราวถึงกับมีเสียงดังจนพวกสาวใช้ไม่กล้าเข้าใกล้เช้าวันที่สาม กระดูกงูยืดยาวลึกเข้าไปยังฝั่งไท่หยางราวกับยังไม่เสร็จสิ้น แต่พอตกเย็น ขณะท้องฟ้าเริ่มมืดและค่ายฝั่งเยว่หยินกำลังเตรียมอาหาร เสียงไม้ถูกเลื่อนกลับดังขึ้นถี่ๆ ท่อนไม้แต่ละชิ้นถูกผลักเข้าหาฝั่งรวดเร็วเกินคาดทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม กระดูกงูก็ทอดตัวถึงฝั่งเยว่หยินเรียบร้อย ราวกับจู่ๆ มังกรหลานเจียงก็ใช้ลำตัวขึงระหว่างสองฝั่งเพื่อเป็นสะพานให้ทหารฝั่งไท่หยางเดินข้ามเสียงกลองแจ้งภัยดังลั่น แม่ทัพคนใหม่ของลัทธิไฟสวรรค์รีบรุดออกจากกระโจมเรียกรวมพล เสียงร้องสั่งทหารตะโกนกลางค่ายวุ่นวายไปหมด ศัตรูไม่ได้บุกด้วยเปลวเพลิง แต่บุกมาด้วยสะพานไม้ที่สร้างกลางแม่น้ำเชี่ยวในเวลาเพียงไม่ถึงสามวัน! ราวกับการต่อสู้ระหว่างมังกรหลานเจียงและเทพอิ้งเยี่ยนผู้กุมไฟสวรรค์เริ่มต้นขึ้น

เปลวไฟสีเขียวลุกโชนไล่เผาไปตามรอยขุดใต้ดินที่เตรียมไว้แทนที่เปลวไฟที่เคยเป็นสีแดงชาดอย่างอัศจรรย์ เด็กชายยืนกลางค่ายกลเพลิง ยกมือสองข้างขึ้น แล้วเริ่มขยับกายช้าๆ ราวกับนักพรตน้อยกำลังร่ายรำ สองแขนแผ่เหยียดเป็นจังหวะ ลีลาพลิ้วไหวงดงามแต่ชวนขนลุก ดวงตาว่างเปล่าไร้อารมณ์จ้องตรงไปข้างหน้า ประหนึ่งว่าเขาเป็นผู้ควบคุมเพลิงเขียวเหล่านั้น “ฮั่วเซียน! ฮั่วเซียน!” ทหารลัทธิไฟสวรรค์ที่เหลือ ต่างหลั่งน้ำตาพร้อมโห่ร้องเสียงสั่นสะท้าน“ทุกคน รีบหาผ้าปิดปากปิดจมูก ใช้ถุงดับไฟโยนไปที่เดียวเพื่อเปิดทางหนี!” เอ้อร์กัวขมวดคิ้วแน่น ตะโกนบอกทหารไท่หยาง เพราะถุงดับไฟของพวกทหารเหลือไม่มากพอดับไฟทั้งหมดหลายคนเริ่มฉีกเสื้อปิดปาก อีกหลายคนวิ่งไปยังบริเวณใกล้สะพาน โยนถุงดับเพลิงดับไฟสีหยกเพื่อเปิดทางหนี กลางเสียงโวยวายอึกทึกครึกโครมนั้น มีทหารไท่หยางเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้ยินและทันใช้ผ้าปิดจมูกปิดปาก ไม่นานนัก ทหารที่อยู่ใกล้กองไฟสีเขียวมากที่สุดก็เริ่มมีอาการไม่สบาย เจ็บคอ ไอเล็กน้อย หน้าแดงผิดปกติ บ้างก็รู้สึกวิงเวียน แต่ยังไม่รุนแรงพอที่จะล้มลงฮั่วเซียนน้อยเริ่มเคลื่อนไหวไปรอบๆ ทุกก้าวย่างทำให้เปลวไ