บางสิ่งซึ่งเป็นไฟก้อนหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะแตกออกเป็นแสงเพลิงปะทุ และลุกพรึบเป็นเปลวไฟสีแดง ราวบุปผาเพลิงบานกลางห้วงราตรีเปลวเพลิงติดอยู่กลางอากาศ ท้องฟ้าสว่างไสว จากนั้นก็ดับลงอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีไฟอีกดวงลุกขึ้นต่อจากกันทันที เปลวไฟเหล่านั้นไม่ใช่แค่แตกเป็นแสงไฟธรรมดา แต่ติดไฟเหมือนท้องฟ้าลุกไหม้เป็นสีชาด พื้นดินสว่างราวกับกลางวันฮั่วเซียนค่อยๆ ถอยหลัง ขาสั่นจนยืนไม่ได้ ก่อนจะล้มนั่งลงบนพื้น ปากอ้าค้างมองท้องฟ้าที่ลุกไหม้ ราวกับได้เห็นเทพอิ้งเยี่ยนกำลังร่ายรำ ในใจเต็มไปด้วยความเคารพและศรัทธา “ท่าน..ท่านทำได้อย่างไร ข้า..ข้าพยายามหลายครั้ง แต่..ไม่เคยสร้างกองไฟได้เช่นนี้”“ใช่แล้ว ข้าสร้างมันขึ้นมา! ไม่ใช่เทพอิ้งเยี่ยนหรือเทพองค์ใด! เป็นฝีมือของมนุษย์ทั้งนั้น!!” เอ้อร์กัวมองไฟที่ลุกท่วมท้องฟ้า ก่อนจะก้มลงมองเด็กชายชายชราที่คอยดูแลฮั่วเซียนถึงกับปากสั่นเทาจนฟันกระทบกัน แม้แต่ทหารไฟสวรรค์ชุดแดงดำก็ต่างตกตะลึงจนลืมขยับ ชาวบ้านที่ถูกมัดไว้ต่างนิ่งงันลืมหายใจ บางคนสั่นสะท้านจนไม่อาจออกเสียง เพียงจ้องมองท้องฟ้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนเห็นตาขาว“เทพอิ้งเยี่ยน! เทพอิ้งเยี่ยนแท้จริ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
