All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 161 - Chapter 170

“..แล้วผู้มีอำนาจคนนั้นทำอะไรอีก” ลิลี่ถาม ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น คล้ายเริ่มมองเห็นหมอกหนาที่นางมองไม่ชัด เรื่องนี้ดูแล้วคงไม่ใช่การสอดมือเข้ามาของแคว้นใหญ่แล้ว “..เขาใจดีมาก ช่วยข้าสร้างบ้านที่อยู่ห่างไกลผู้คน ซื้อทุกอย่างที่ข้าต้องการมาให้ข้า และยังส่งแรงงานมาให้ข้าอีก ท่านพ่อก็ดีใจที่มีผู้มีอำนาจช่วยเหลือ เขาบอกว่าเพราะข้ามีตาที่สาม จึงได้รับความช่วยเหลือนี้ และท่านพ่อก็เริ่มมีผู้ศรัทธามากขึ้น ดียิ่งนัก” แต่แววตาของเด็กชายกลับหม่นหมองลง เขานึกถึงยามที่บิดาหันปลายลูกธนูมาที่เขา อย่างไรก็ยากจะทำใจได้ แม้เขาเลือกจะไม่สนใจ“ตาแก่นั่น เป็นบิดาของเจ้าหรือ” เอ้อร์กัวถามเสียงเบา“..ไม่ขอรับ ข้าเป็นเด็กกำพร้าจากต่างแดน ท่านพ่อรับเลี้ยงข้าเพราะข้า..เฉลียวฉลาด เขาเป็นหัวหน้าเผ่าที่มีเงินมาก ข้าอยู่กับเขาก็ไม่ได้ลำบากอะไร ทั้งยังได้เรียนกับนักพรตมากมายด้วย” จิ่นถูตอบเสียงเบาลงเช่นกัน“แล้วไฟสีหยกเล่า เจ้าทำได้อย่างไร” เอ้อร์กัวพยายามเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ฮั่วเซียนน้อยจึงยิ้มกว้างขึ้น แม้จะดูน่าขนลุกในความซูบผอม “มันเป็นอุบัติเหตุที่งดงามขอรับ ข้าเพียงพยายามทดลองไปเรื่อยๆ ผสมหินสีตา

“ข้ามีเงินขอรับ..ท่านอาจารย์” เสียงแหบแห้งเอื้อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ จิ่นถูพูดช้าๆ เหมือนต้องรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อเปล่งถ้อยคำออกมาร่างผอมแห้งของเด็กชายยังนอนพิงอยู่กับหมอนใบใหญ่ที่เถี่ยจงชิ่งจัดไว้ให้ พิษผลึกแบเรียมทำให้แขนขาชาและปวดเมื่อยเรื้อรัง การขยับตัวแต่ละครั้งจึงดูเก้กังและฝืนธรรมชาติ ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาใต้เปลือกตาหนักอึ้งนั้นแดงก่ำเหมือนยังไม่ได้นอนเต็มตา แต่ถึงแม้สภาพร่างกายจะอ่อนล้าถึงขั้นนี้ เสียงของเด็กชายก็เต็มไปด้วยความแน่วแน่ราวกับสิ่งที่พูดออกมานั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในเวลานี้ ขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสามกำลังมองหน้ากันเงียบๆ อย่างเคร่งเครียด เอ้อร์กัวกำลังกลัดกลุ้มกับสองทางเลือกอันหนักหนา เขาควรจะเดินทางไปเมืองหลวงตามราชโองการ หรือจะอยู่เพื่อสร้างสะพานให้เมืองชุ่ยโจวที่ยังไม่ฟื้นตัว เขารู้ดีว่าการปล่อยเมืองไว้เช่นนี้ เหมือนปล่อยร่างคนที่เลือดไหลไม่หยุดให้ตายอย่างช้าๆ ลิลี่ก็ไม่ได้พูดมากเช่นเคย ดวงตานางจับจ้องไปที่ม้วนกระดาษแผนผังสะพานบนโต๊ะ พลางเม้มปากแน่น ตั้งแต่ใช้เงินทั้งหมดไปรักษาชีวิตแม่ทัพฉู่ นางก็เหลือเงินติดตัวไม่มากเช่นกัน ขณะที่เถี่ยจงชิ่งเองก็

ยามบ่ายของฤดูวสันต์อันอบอ้าว แสงแดดสาดส่องเผยให้เห็นละอองเกสรลอยฟุ้งในอากาศ กลิ่นหอมอบอวลของบุปผานานาพันธุ์บานสะพรั่งเต็มทางเดิน ผีเสื้อหลากสีโบยบินอ้อยอิ่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลพฤกษา นอกกำแพงสูงมีเสียงจักจั่นดังแว่วมาเป็นระยะหญิงสาวในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนเดินก้มหน้าอย่างสงบ ผมยาวดำขลับถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำ ประดับด้วยปิ่นเงินแกะสลักงดงาม เดินผ่านห้องโถงกว้างใหญ่ที่ประดับประดาด้วยภาพเขียนพู่กันโบราณและแจกันเคลือบงามวิจิตรทุกย่างก้าวของหญิงสาวแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง ราวกับกลัวจะรบกวนความเงียบงันของสถานที่แห่งนี้ นางมาหยุดยืนหน้าฉากกั้นไม้ฉลุลายละเอียดอ่อน มองผ่านช่องว่างเข้าไปยังเบื้องหลังม่านไหมโปร่งบางที่กั้นระหว่างโลกภายนอกกับพื้นที่ส่วนตัวหลังม่านคือร่างของสตรีผู้สูงศักดิ์ผู้หนึ่ง นั่งหลังตรงสง่างาม ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงจรดเข็มลงบนผืนผ้าไหมที่ทอขึ้นอย่างประณีต เครื่องแต่งกายของนางเป็นผ้าชั้นดีสีเข้ม ปักดิ้นทองเป็นลวดลายหงส์เริงระบำบนเมฆา งดงามเกินกว่าผู้ใดจะจินตนาการได้ มีกลิ่นของเครื่องหอมชั้นดีล่องลอยในอากาศ แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่ทุกท่วงท่าล้วนแสดงออกถึงการอบรมมารยาทที่สมบูรณ์แบ

ทหารยามนายนั้นขมวดคิ้ว ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้รถม้า แต่เถี่ยจงชิ่งก็ขยับตัวเข้าขวางอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความโกรธเคือง ทว่าแววตาและท่วงท่ากลับสื่อว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครเข้าไปตรวจค้นรถม้าคันนี้โดยเด็ดขาด“เจ้ากล้าขัดขวางข้าหรือ” ทหารยามเห็นว่าเถี่ยจงชิ่งไม่ยอมให้ความร่วมมือ จึงพุ่งเข้าผลักเขาออกไปอย่างแรง ก่อนจะกระชากประตูรถม้าออก “เหวอ!!” เสียงร้องตกใจดังออกมาจากด้านในทหารยามถอยหลังออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งในชุดที่ดูคล้ายคนมีฐานะ กำลังสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนป่วย “เจ้าเป็นผู้ใด!” ทหารยามคาดคั้น เสียงแข็งกร้าว “เอ่อ..” เถี่ยจงชิ่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าซีดเผือด เขาจะบอกว่านี่คือบัณฑิตหลี่เอ้อร์กัวได้อย่างไร ในเมื่อตรงหน้าคือเด็กหนุ่มอ่อนแอผู้หนึ่ง“...” ทหารยามนายหนึ่งเห็นเถี่ยจงชิ่งอ้ำอึ้ง จึงชักดาบออกจากฝัก ดาบโลหะที่น่าหวาดหวั่นชี้ตรงไปยังใบหน้าของจิ่นถู “นายท่าน!! ขอร้องเถิด เด็กคนนี้ป่วยเรื้อรัง หากได้รับความกระทบกระเทือนอาจเสียชีวิต!” เถี่ยจงชิ่งคุกเข่าลงด้วยความตกใจไม่ทันไรก็มีทหารอีกสองนายเข้ามาล้อมรถม้าไว้ ความตึงเครียดแผ่อ

เอ้อร์กัวนั่งอยู่ในบริเวณห้องโถงงดงามนั้นอยู่นาน นานเกินสองชั่วโมงได้ ถ้าตามที่เขาคำนวณในใจ ชายหนุ่มค่อยๆ สังเกตว่าที่นี่อาจเป็นสถานที่ที่เรียกว่า ท้องพระโรงขุนนางหลายคนที่เคยนั่งอย่างสงบก็เริ่มกระสับกระส่าย ไม่ใช่เพราะความปวดเมื่อย แต่เป็นเพราะมีใครบางคนจงใจให้ทุกคนรอโดยไร้คำตอบ ทำให้เกิดความตึงเครียดไปทั่วบริเวณบรรยากาศหนักอึ้ง ใบหน้าของบางคนเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา แม้ในยามนี้จะไม่มีผู้ใดกล่าวสิ่งใด ทว่าความไม่ชอบมาพากลกลับแผ่ซ่านไปทั่วท้องพระโรงเอ้อร์กัวเหลือบมองไปทางบัลลังก์ว่างเปล่า ชายชราซึ่งใส่ชุดเหมือนพวกขันทียืนอยู่ไม่ไกล สายตาของผู้เฒ่ากวาดมองไปรอบๆ คล้ายอยากขอความเห็นใจจากใครสักคน ทว่าเมื่อปะทะกับสายตาของขุนนางบางคน เขากลับรีบหลบตาลงทันที ใบหน้าของขันทีชราซีดเผือดราวกับศพไร้เลือด ริมฝีปากสั่นระริกคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา นัยน์ตาฉายแววหวาดผวาอย่างชัดเจนเอ้อร์กัวเห็นบัณฑิตหลินเซียวเหวินอยู่ไม่ไกลจากเขา อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เช่นขุนนางคนอื่น บัณฑิตหลินส่งสายตาเคร่งเครียดให้เขา คล้ายต้องการบอกบางสิ่ง ทว่าชายชราก็ไม่กล้ามองเขาบ่อยนัก