บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : บทที่ 171 - บทที่ 180

เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกจากลำคอราวสายฝนแรกฤดู ร่างไร้หัวล้มลงต่อหน้าทุกสายตาโดยไร้คำเตือน มีเพียงความเงียบงันที่ตามมาอย่างบีบคั้น ท่ามกลางความตะลึงของทุกคนในท้องพระโรง ในชั่วพริบตา เสียงโลหะเสียดสีกันดังพรึบพร้อมกัน ดาบของพวกทหารถูกชักขึ้นในคราเดียว ทุกเล่มพาดอยู่บนลำคอของเหล่าขุนนางแต่ละคน เสียงของขุนนางที่เคยด่าทอต่างเงียบลงในทันที ทุกคนใบหน้าซีดเผือด เหลือไว้เพียงลมหายใจติดขัด ความกลัวคืบคลานเข้าปกคลุมท้องพระโรงราวหมอกหนาเอ้อร์กัวนั่งตัวแข็งอยู่ด้านท้ายท้องพระโรง รู้สึกถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่แนบอยู่บนต้นคอ ราวกับดาบนั้นอาจสามารถตัดเส้นเลือดของเขาได้ในชั่วพริบตาเดียว เขาไม่เคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิต ฝ่ามือชื้นเหงื่อ ดวงตาไม่กล้ากะพริบด้วยซ้ำ เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมไปทั่วแผ่นหลังจนชื้น “จงเหยี่ยน! เจ้าคิดจะทำสิ่งใด!!” อ๋องจงเจี้ยนตะโกนด้วยความโกรธ “ข้าจะกำจัดกบฏ..” จงเหยี่ยนกัดฟันพูดราวกับมีเปลวไฟลุกไหม้ในอก ก่อนจะโบกมือขวาขึ้น ทันทีนั้นเอง คมดาบในมือของทหารก็ปาดคอขุนนางบางส่วนทันที เสียงกรีดร้องสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับเลือดที่กระเซ็นไปทั่วพื้น ความเงียบและความหวาดกลัวแ

ผืนผ้าไหมขาวยาวสิบจั้งทอดตัวกลางท้องพระโรง อักษรโลหิตแดงลุกวาวเรียงรายเป็นรายนามขุนนาง ดั่งดอกท้อแรกแย้มโปรยหล่นกลางหิมะเหมันต์ แดงฉานประดับผืนผ้าขาว งดงามยามต้องแสงอาทิตย์อรุณราวภาพวาด ทว่าอบอวลคลุ้งกลิ่นโลหิตคาวขุนนางผู้หนึ่งยืนประจันหน้าผืนผ้าไหมหลังจากที่ตัดใจถวายทรัพย์มากกว่าครึ่งของตนให้ฮ่องเต้คนใหม่ นัยน์ตาเขาแข็งกระด้างโกรธแค้น ไม่ยอมรับมีดที่ขันทีน้อยยื่นให้ ท่านกงกงที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์ก้าวออกมาอย่างสั่นเทา มือของเขากำแน่นด้วยกันจนเล็บจิกเนื้อ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามระงับความหวาดกลัวในใจไม่ต่างจากขุนนางผู้นั้น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือน่าสงสาร “ท่านโหวหมิง..วันนี้ อากาศดีนัก..เหล่าภรรยาและลูกๆ ของท่านต่างก็กำลังเพลิดเพลินกับการชมบุปผาในวังหลัง ขอให้ท่านโปรดวางใจ ร่วมเขียนชื่อวงศ์ตระกูลของท่านให้งดงามบนผืนผ้าไหมนี้”คำขู่ของกงกงชราทำให้ขุนนางผู้นั้นตัวสั่นด้วยความโกรธ ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ ฟังอย่างไรนี่ก็คือการกักขังครอบครัวเขาไว้เป็นตัวประกัน เขากล้ำกลืนความโกรธลงท้อง ก่อนจะยอมรับมีดสั้นมากรีดนิ้วแล้วบรรจงเขียนชื่อบนผืนผ้าด้วยหยาดโลหิต หลังจากนั้น เหล่า

ความเงียบในท้องพระโรงเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ไม่มีเสียงใดกลบได้ จงเหยี่ยนนั่งนิ่ง สีหน้าเคร่งเครียด แม้จะเดือดดาล แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากไปกว่ากำมือแน่นเขายังอ่อนประสบการณ์เกินไปสำหรับเล่ห์เหลี่ยมของเสือเฒ่าที่ผ่านสมรภูมิชิงบัลลังก์มานับสิบปี การร่ายรำเพียงครู่ของอ๋องจงเจี้ยนกลายเป็นการประกาศชัยชนะ โดยไม่ยอมก้มหัวต่อฮ่องเต้จงเหยี่ยนค่อยๆ สงบลงท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางทุกคน ชัยชนะนี้ไม่ใช่จุดสิ้นสุด หากเป็นเพียงการเปิดฉาก ศึกนี้ยังอีกยาวไกล ต่อไป..ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงคงไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะโปรยฝนหรือฟาดสายฟ้าทว่าในหมากกระดานที่เต็มไปด้วยจิ้งจอกเฒ่าและเสือซ่อนเล็บ ผู้ที่โชคร้ายที่สุดกลับไม่ใช่ฮ่องเต้หรืออ๋องคนใด แต่เป็นเอ้อร์กัวบัณฑิตหนุ่มผู้ยากจน เขาถูกผลักให้กลายเป็นตัวหมากของฝ่ายนั้นฝ่ายนี้โดยไม่รู้ตัว ในสายตาของฮ่องเต้หนุ่ม เอ้อร์กัวคือคนของอ๋องจงเจี้ยน ผู้มอบความได้เปรียบให้คู่แข่ง จนเขาต้องเสียหน้า ความเกลียดชังจึงซึมลึกลงไปเงียบๆ ในสายตาของอ๋องจงเสียน เอ้อร์กัวคือคนที่กล้าหยิบเอาบทเพลงสูงส่งของตนไปใช้โดยไม่เคารพ แต่เพราะเขาเก็บสีหน้าได้เรียบสนิท ขุนนางทั้งหลายจึงเข้าใจว่าเ

เอ้อร์กัวถูกกักตัวอยู่ในตำหนักขององค์หญิงจงหลิงเป็นเวลาสองคืนแล้ว ความกระวนกระวายกัดกินใจเขาไม่หยุด เพราะเขาไม่ได้รับการติดต่อใดๆ จากลิลี่เลย เขาทั้งเป็นห่วงนาง และกลัวว่านางอาจจะร้อนรนจนทำเรื่องบุ่มบ่ามเพื่อตามหาเขา ตลอดเวลาสองวันสองคืน แม้ไม่อาจเรียกการกระทำนี้ว่าการกักขังได้เต็มปาก ทว่าในความเป็นจริงก็ไม่ต่างอะไรนัก เพียงคำพูดไม่กี่คำขององค์หญิงจงหลิงก็มากพอให้เขาเข้าใจว่า หากเขาหายตัวไปจากตำหนักแม้เพียงชั่วยาม ความปลอดภัยของลิลี่ก็จะถูกสั่นคลอนในทันที เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภรรยาถูกนำตัวไปอยู่ที่ใด และมีผู้ใดคอยเฝ้าจับตามองนางอยู่บ้าง เขาจำต้องยอมอยู่ในตำหนักอย่างโง่เขลาคอยสืบความเป็นไปได้ นอกจากนี้ องค์หญิงจงหลิงไม่ใช่สตรีไร้ความสามารถเลย นางฉลาดสุขุม แม้จะดูเหมือนกำลังเกี้ยวเขา แต่ก็คล้ายข่มขู่และคอยสังเกตการกระทำเขาอย่าใกล้ชิด นางมีทั้งอำนาจและเครือข่ายอยู่เต็มวังหลัง แม้แต่นางกำนัลที่ยืนนิ่งสงบอยู่ในทุกมุมห้อง ล้วนแต่เป็นสายตาที่คอยจับจ้องไม่ให้เขาพลาดพลั้ง การคิดหลบหนีโดยไร้แผนย่อมไม่ต่างจากการเดินหมากเข้ากับดักที่อีกฝ่ายวางไว้ล่วงหน้าเอ้อร์กัวจึงได้แต่วิเคราะห์สถานการณ์อย่า

เมื่อเอ้อร์กัวเดินออกมาด้านนอก ก็พบว่าองค์หญิงจงหลิงเตรียมพร้อมอยู่แล้ว นางอยู่ในรถม้ารอเขา ทว่าเบื้องหลังนางกำนัลกลับมีเกี้ยวเพียงหนึ่งหลังที่จอดอยู่“เชิญท่านบัณฑิต” นางกำนัลผายมือไปที่เกี้ยว เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เอ้อร์กัวขมวดคิ้ว รู้สึกอึดอัดจนพะอืดพะอม แต่เขาก็ยอมก้าวขึ้นไปในเกี้ยวโดยไม่บน ทั้งเกี้ยวมีเพียงเขาและองค์หญิงจงหลิงนั่งอยู่ภายใน นางสวมชุดผ้าไหมปักดิ้นทอง งดงามราวเทพธิดาลงมาจุติ ทว่าเขากลับก้มหน้าตลอดการเดินทาง แต่ความเย็นชาของเขาก็ไม่ได้ทำให้จงหลิงรู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย องค์หญิงคลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะยื่นจานขนมเล็กๆ ที่ส่งกลิ่นหอมน่ากินมาให้เขา “บัณฑิตหลี่ นี่คือขนมเมล็ดบัวแก้วสวรรค์ และขนมกวนดอกโบตั๋น เหล่านี้เป็นของโปรดของข้าเอง” เอ้อร์กัวเงยหน้าขึ้นมองขนมเหล่านั้นครู่หนึ่ง แม้จะแน่ใจว่าชั่วชีวิตเขาคงไม่มีโอกาสได้กินขนมวิจิตรเช่นนี้อีกแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมยื่นมือออกไปรับ “ยามนี้ยังเช้านัก เจ้ายังไม่ได้ทานสิ่งใดเลย รับไปเถิด อย่าดื้อเลย รอให้ถึงที่หมายแล้วข้าจะให้ขันทีหาอะไรอุ่นๆ ให้เจ้า” องค์หญิงจงหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับนางเป็นภรรยาที่รักของเขา