ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง 의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

63 챕터

บทที่ 21 เสียงนินทา

ระหว่างที่เอ้อร์กัวยืนลังเลว่าจะซื้อผักกาดสักหัวไปให้ลิลี่ลองทำอาหาร หรือจะซื้อถังหูลู่ชุบน้ำตาลให้นางชิมเล่น เขาก็ได้ยินเสียงนินทาดังแว่วอยู่ด้านหลัง ทำให้เขาได้เข้าใจว่าเหตุใดลุงจางจึงเห็นใจเขามากมายเช่นนั้น“เสียดายจริงๆ รูปงามถึงเพียงนี้ แต่ต้องมาลำบาก เพราะยากจนเกินไป จึงหาเมียดีๆ สักคนไม่ได้ ต้องแต่งกับหญิงบ้าเท่านั้น” ป้าอ้วนที่ขายน้ำเต้าหู้ป้องปากพูดกับป้าขายผัก “ข้าเห็นกับตา นางนั่งเล่นดินโคลนอยู่ที่บ้าน หัวเราะคิกคักราวเด็กเล็ก เป็นหญิงบ้าแท้ๆ” ป้าขายผักรีบเสริมเสียงกระซิบกระซาบ“คนในหมู่บ้านก็ไม่เคยเห็นหน้านางเลย ข้าไม่เคยเห็นนางออกมาซื้อของในตลาดเพื่อดูแลสามีสักครั้ง”“ข้าเห็นนางไปนอนเฝ้าหลุมศพสองตายายกัวเหอทุกวัน ทั้งยังพูดคุยกับหลุมศพ ไม่รู้จักกลัวผี น่าขนลุกเสียจริง!” ลุงขายถังหูลู่ก็สมทบอีกเสียง“เสียดายเอ้อร์กัวน้อยจริงๆ รูปงามและยังเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ซางปิง ไม่ควรต้องมีชะตากรรมเช่นนี้เลย”“เมื่อวานข้าเห็นนางแอบซื้อสุราไป๋จิ่ว[1]ของตาเฒ่าเหลียงไปสองไหด้วยนะ ต่อให้เป็นหญิงบ้าก็ยังรู้จักหาความสุข ฮึ”เอ้อร์กัวได้แต่ยืนนิ่ง ถอนหายใจหนัก เขาไม่คิดตอบโต้อะไร ใจเขายังค
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 22 ค่ำคืนอันหนาวเย็น

“แค่ปลายมีดเท่านั้น ข้า..” “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีดเล่มหนึ่งราคาเท่าไร!” เขาตะคอกขัดขึ้น เสียงดังก้องจนตัวเขาเองยังตกใจ “...” ลิลี่เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“กว่าจะเก็บเงินซื้อได้เล่มหนึ่ง ข้าต้องทำงานแทบตายหลายปี! แต่เจ้ากลับหักมันทิ้งไปง่ายๆ เพื่อเล่นสนุกหรือ!” “ข้าไม่ได้เล่นสนุก ข้าแค่คิดจะช่วยเจ้า!” “ช่วยข้าหรือ” เขาหัวเราะเยาะตัวเอง“ใช่..” ลิลี่เริ่มไม่พอใจในน้ำเสียงที่สามีใช้“เจ้าช่วยข้าอย่างไร หักสิ่งของที่ข้ามีอยู่เพียงชิ้นเดียวทิ้งไปหรือ! มีดเล่มเดียวของข้า..” ปกติเอ้อร์กัวมักจะยอมเงียบทุกครั้งเมื่อเห็นลิลี่ไม่พอใจ เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาดื้อรั้นเพียงใด หากเขาถอย นางก็จะสงบลงเอง แต่วันนี้มันต่างออกไป ภาพของเหมยฮวาในชุดเจ้าสาวสีแดง ภาพของชาวบ้านที่พูดถึงความเฉลียวฉลาดของเหมยฮวา และภาพลุงต้าซานที่ยืนรับคำยินดีอย่างภาคภูมิใจ ทุกอย่างประดังเข้ามาในใจเขา ทำให้เขามองลิลี่ในเวลานี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคับข้องใจ เหตุใดเขาจึงต้องแต่งงานกับสตรีเช่นนี้ด้วย“...” ลิลี่ไม่ได้โต้เถียง นางลุกขึ้นช้าๆ วางแผ่นเหล็กในมือลงบนโต๊ะอย่างสงบ “เจ้ามันไร้ประโยชน์ เจ
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 23 เผากระท่อม

เอ้อร์กัวนั่งนิ่ง ปล่อยให้ความคิดรุมเร้าจนหัวใจหนักอึ้ง น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เขาคิดว่าลิลี่คงไม่อยากมองหน้าเขาอีก นางคงเกลียดสามีที่โง่งมและอ่อนแอเช่นเขา คงไม่ยอมให้เขากลับเข้าบ้าน ความรู้สึกผิดทับถมใจ แต่ความเจ็บปวดจากรักเก่าก็ยังเกาะกุมเขาแน่น ราวกับจะฉุดให้จมลงไปลึกกว่าเดิม เขานั่งอยู่เช่นนั้น จมอยู่ในความคิดจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของลิลี่ที่เดินออกมา นางปรากฏตัวพร้อมคบเพลิงที่สว่างไสว ท่อนฟืนพันด้วยเศษผ้าชายกระโปรงที่นางฉีกออกมาเอง ผ้านั้นชุ่มไปด้วยสุราไป๋จิ่วที่พวกเขาเพิ่งจะทะเลาะกันเพราะราคาแพง แต่นางกลับนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงราวกับไม่เห็นค่า คบเพลิงลุกโชน คล้ายกับจะเผาผลาญความมืดรอบกายให้หมดสิ้น ลิลี่ไม่พูดอะไร นางเดินตรงเข้ามาหาเอ้อร์กัว ยัดไหสุราในมือให้เขาถือ ก่อนจะจับข้อมือเขาไว้แน่น แล้วออกแรงลากเขาขึ้นจากพื้น “ลิลี่...” เอ้อร์กัวเอ่ยเรียกชื่อภรรยา แต่เสียงนั้นแผ่วเบาและแฝงไปด้วยความสับสน เขารับไหสุราไว้และยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่ายนางไม่แม้แต่จะมองเขา ออกแรงจูงมือเขาเดินตรงไปยังทางขึ้นเนิน เอ้อร์กัวได้แต่เดินตามไปเงียบๆ ยังคงขมวดคิ้วแน่น เขาคิดว่านางจะไล่เขาออกจากบ้าน จะทิ้
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 24 ชายอื่น

ลิลี่นั่งลงข้างเอ้อร์กัว ใบหน้าของนางยังคงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่ยากจะอธิบาย ถึงจะโง่ แต่เขาก็ทำอาหารให้นางกินทุกมื้อไม่เคยบ่น นางยื่นไหสุราให้เขา “ในนี้ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง ดื่มสิ” เอ้อร์กัวรับไหมาโดยไม่เอ่ยคำใด เขายกมันขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มอึกใหญ่จนของเหลวรสแรงไหลลงสู่คอ ความร้อนแผดเผาลำคอจนเขาต้องทำหน้าบิดเบี้ยว “รสแรงนัก..” เขาพึมพำ แต่ก็ยกดื่มอีกครั้งและอีกครั้ง ราวกับหวังให้สุราเผาผลาญความเจ็บปวดในใจไปด้วย ทั้งที่ชั่วชีวิตของเขา อาจารย์ซางปิงไม่เคยยอมให้เขาแตะต้องสุราไฟจากกระท่อมลุกไหม้แรงขึ้นเรื่อยๆ เปลวเพลิงสีส้มสะท้อนในดวงตาของเอ้อร์กัว ขณะที่ไหสุราก็พร่องลงเรื่อยๆ ไม่ทันไร เขาก็เริ่มเมา ศีรษะหนักอึ้ง ดวงตาเริ่มพร่า “เจ้า...รู้ได้อย่างไรว่า..ที่นี่เป็น..” เขาถามเสียงแหบต่ำ “ข้าเคยเห็น” ลิลี่ตอบ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ คำตอบนั้นทำให้เอ้อร์กัวหันควับไปมองภรรยา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เจ้า!..เจ้าเคยเห็นข้ากับเหมยฮวา..”“ไม่ใช่แบบนั้น ข้าไม่ได้เห็นเจ้าดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หรือพลอดรักอะไรทั้งนั้น ข้าแค่เห็นพวกเจ้าสองคนเดินขึ้นมา และได้ยินเสียงร้องของเ
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 25 ภรรยาและสหาย

“ดังนั้น..เจ้าไม่ต้องเสียดายความสัมพันธ์นี้หรอก เหมยฮวาแค่ใช้เจ้าเพื่อความสะดวกของนาง แล้วก็ทิ้งเจ้าไปเมื่อไม่ต้องการอีก เจ้าควรลืมนางไปเสียเถิด นางไม่คู่ควรกับความรักที่เจ้ามอบให้..ไม่คู่ควรเลยสักนิด เจ้าดีเกินไปสำหรับนาง” ลิลี่พูด “ดีเกินไป หรือเพียงคนเขลาผู้หนึ่ง” เขาเยาะเย้ยตัวเอง“ก็โง่เขลาจริงนั่นแหละ ในที่ที่ข้ามาจาก ไม่มีใครรักใครมากขนาดนั้น ความรักของคนที่ข้ารู้จักมีแต่ความเห็นแก่ตัวและความสิ้นเปลือง ข้าไม่เคยพบสตรีหรือบุรุษที่รักผู้อื่นจนโง่งมแบบที่เจ้ารักเหมยฮวา บอกตามตรง ข้าค่อนข้างประทับใจ” นางหันมามองเขา ดวงตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมซื่อตรงเอ้อร์กัวนิ่งงันไป เขาจ้องมองลิลี่ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้อยู่เบื้องหน้า แสงไฟกะพริบสะท้อนบนแก้มของทั้งสองคน ชายหนุ่มหลับตาลง น้ำตาที่แห้งไปแล้วเริ่มคลอขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนถูกปลอบโยนจากคำพูดจริงใจของลิลี่ รู้สึกเหมือนความรักของเขาไม่ได้ไร้ค่า “เหตุใดต้องรักคนอื่นจนโง่เขลาเพียงนั้น เจ้าไม่ใช่บุรุษรูปชั่ว หากจะเลือกสาวงามสักคนที่นิสัยดี เจ้าย่อมต้องเป็นที่ต้องการอีกมาก เหตุใดต้องทุ่มหัวใจให้ส
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 26 ลืม

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านริมลำธาร กลิ่นดินชื้นและหมอกบางเบาโรยตัวอยู่เหนือผืนน้ำ สายธารที่ไหลเอื่อยสะท้อนแสงอาทิตย์อ่อนยามเช้าเป็นประกายระยับสีแดงสีทอง แต่เอ้อร์กัวกลับรู้สึกเหมือนศีรษะของตนเองถูกทับด้วยหินหนัก เขาปวดร้าวจนขมับเต้นตุบ อาการเวียนศีรษะและความพะอืดพะอมกดทับแน่นในลำคอจนแทบอยากอาเจียน เขาไม่เคยดื่มหนักมาก่อน จึงไม่รู้ว่าอาการเมาค้างจะทรมานถึงเพียงนี้ หัวหนักราวถูกตีด้วยค้อน หูอื้อคล้ายได้ยินเสียงลมดังก้องไปทั้งศีรษะ เขาจำไม่ได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนกลับมาถึงเรือนได้อย่างไร มีเพียงภาพเลือนรางของตนเองที่สะอื้นไห้ท่ามกลางความมืด เสียงสะท้อนนั้นคล้ายกับเขาได้ปลดปล่อยความเจ็บปวดที่กักขังมานาน ท่ามกลางความพร่าเลือนในความทรงจำ เขายังจำได้ว่าเห็นแสงสีขาวข้างทางอีกแล้ว แสงนั้นไม่ใช่แสงจากโคมไฟ แต่คล้ายดวงไฟลึกลับที่ปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันในยามวิกาล มันเหมือนแสงของดวงวิญญาณ แต่เพราะฤทธิ์สุรา เขาไม่แน่ใจนักว่าตนเห็นสิ่งนั้นจริง หรือเป็นเพียงภาพหลอนในห้วงเมามาย เขาถึงขั้นเห็นว่าตัวเองลอยอยู่เหนือยอดไม้ด้วย ทุกสิ่งพร่าเลือน มีเพียงความหนาวเหน็บและความปวดร้าวในหัวใจที
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 27 กลัวปีศาจน้ำจับตัว

“หลายคนที่เห็นสภาพศพต่างบอกว่าเป็นปีศาจน้ำที่ใช้หินบาดเพื่อรีดเลือดในร่างกายของพวกนั้นจนหมด ซ่อนไว้หลายเดือนกว่าจะทิ้งลงตามแม่น้ำ บ้านของเจ้าก็อยู่ติดแม่น้ำ อย่างไรระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ”“ขอบคุณขอรับลุงจาง ข้าจะระวังตัวให้มาก” เขาก้มหน้าลง เดินออกจากตลาดขณะที่แบกตะกร้าผักบนหลัง แต่หัวใจกลับหนักอึ้งไปด้วยความหวาดหวั่น สายลมหนาวพัดผ่านใบหน้าของเอ้อร์กัวระหว่างที่เขาเดินกลับบ้าน ละอองหมอกจางๆ ลอยคลุ้งราวกับภาพฝันที่พร่ามัว ชายสามคนที่ลอยมาตามสายน้ำ ตัวแห้งกรังเหมือนถูกสูบเลือดจนหมด ตามตัวมีแต่เศษก้อนหินบาดลึกในผิวหนัง มีรูใหญ่อยู่ที่คอ ฟังอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ แต่เพื่อความไม่ประมาท เขาเร่งฝีเท้ากลับเรือน และตั้งใจว่าต่อไปอาจต้องระวังให้มากขึ้นหลังกลับจากตลาด เขารีบล้างมือให้สะอาดแล้วมุ่งหน้าเข้าครัวซึ่งวันนี้ลิลี่จัดไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย ข้าวของเครื่องใช้วางไว้ตามชั้นไม้ไผ่ ไม่มีถ้วยชามแตกบิ่น ไม่มีคราบเปื้อนเตา ทุกอย่างดูสะอาดจนเหมือนสะท้อนแสงเรืองรองในยามบ่ายคล้อย เขาเดินสำรวจดูสิ่งที่มีอยู่ แล้วตัดสินใจทำเมนูมังสวิรัติง่ายๆ ที่เคยเห็นลิลี่ทำ และนางบอกว่านางชอบมาก ต้มผักรวมปรุงร
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 28 น้ำมันสน

“ข้าเพียงกลัวว่าเจ้าจะได้รับอันตราย” ชายหนุ่มพึมพำเสียงกระซิบลิลี่ชะงัก หยุดหัวเราะ แล้วมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน นางไม่ตอบอะไร เพียงเคี้ยวหัวไชเท้าเงียบๆ รับรสชาติอร่อยที่แตกไปทั่วปาก และรับรู้ถึงความใจดีของอีกฝ่ายซึ่งกำลังไหลไปทั่วร่าง“อย่ากลับบ้านดึก อย่าหายไปนาน อย่าไปไหนโดยไม่บอกข้า อย่าดื้อ อย่ากังวลเรื่องน้ำมันหรือเงิน อย่าทำอะไรที่อันตรายอีก เข้าใจหรือไม่” เอ้อร์กัวดุ “รู้แล้ว ๆ ขี้บ่นจริง” ลิลี่ตอบส่งๆ ขณะคีบเห็ดหอมเข้าปากเขาพยักหน้าบางเบา จ้องมองภรรยาตัวเล็กคีบอาหารเข้าปากจนสองแก้มกลมป่อง ก่อนจะหยิบตะเกียบของเขาขึ้นมากินอาหารบ้าง ในใจลึกๆ เขายังคงอดหวั่นใจไม่ได้ แต่การที่นางยอมเชื่อฟัง อย่างน้อยก็ดีกว่านางดื้อดึง“เจ้าได้เห็ดหอมสดนี่มาจากที่ใด” ลิลี่ถามขณะหลับตาลิ้มรสเห็ดหอมที่ได้จากธรรมชาติด้วยความซาบซึ้ง“ลุงจาง..ให้มา..” เอือร์กัวพูดไม่ออกว่าลุงจางให้มาไว้เพื่อเก็บเป็นอาหารบำรุงหากลิลี่ตั้งครรภ์“หือ..หอมอร่อยสุดๆ เจ้าต้มหมดหรือยัง” “...” ชายหนุ่มส่ายหัว เขาตั้งใจเก็บไว้กินหลายวันหน่อย“ข้าขอสักสองหัวได้หรือไม่”“เจ้าอยากได้กี่หัวก็ย่อมได้” เขาตอบและคีบหัวไชเท้าเข้าปาก
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 29 หน้าบาง

“น่าเสียดายที่เราไม่มีอุปกรณ์เก็บก๊าซ เสียดายก๊าซมีเทน และบิวเทนที่ได้จากการเผายางสน แต่ไม่เป็นไร ไว้ค่อยหาถุงอะไรสักอย่างมาใส่ครั้งหน้าแล้วกัน เราคงต้องซื้อกระเพาะวัวหรือแกะ” หญิงสาวมองดูโอ่งดิน ซึ่งเริ่มมีเสียงฟี้เล็ดลอดออกมาจากรูเล็กๆ ที่เจาะไว้ขณะที่ไฟในเตากำลังโหมแรงเอ้อร์กัวไม่พูดอะไรอีก นางทำสิ่งที่ตั้งใจอยู่เสมอ ไม่ว่าผู้ใดจะเข้าใจหรือไม่ก็ตาม เมื่อลิลี่ก็ลุกขึ้น ปัดดินออกจากมือและเดินกลับไปที่เรือน เขาก็ต้องยืนเฝ้าเตาเผาโดยไม่ต้องสั่ง เขายืนนิ่งเช่นนั้น มองไฟที่ลุกโชนในเตา ลมหนาวยามค่ำคืนเริ่มพัดผ่าน “เอ้อร์กัว ตื่นได้แล้ว” ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างลิลี่ก็ตะโกนปลุกสามีให้ลุกขึ้น เขางัวเงียลืมตาด้วยความยากลำบาก เพราะเมื่อคืน เขาต้องเฝ้าเตาเผาจนเกือบเลยยามจื่อ[1] เหน็ดเหนื่อยอย่างมาก เขานวดขมับอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเดินไปนอกบ้าน เตาเผายังไม่ดับดี ยังคงมีถ่านแดงคุอยู่ แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือเขาเห็นภรรยากำลังเทน้ำยางสีดำลงในกระบอกไม้ไผ่ลำขนาดเท่าข้อมือ มีแผ่นไม้ปิดฝา และเจาะรูไว้ใส่ไส้ตะเกียง และเทส่วนหนึ่งเก็บไว้ในตะเกียงเก่าๆ ของเขากระบอกไม้ไผ่พวกนั้นมีมากกว่าสิบกระบอก แต่ละ
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 30 เปลี่ยนกระโปรง

เหมยฮวาส่งยิ้มบางให้เขา สีหน้าของนางดูปกติราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทั้งสอง ทว่ารอยยิ้มของนางไม่ได้ทำให้ใจของเอ้อร์กัวสั่นไหวอีกต่อไป ในหัวของเขามีเพียงภาพกระท่อมไม้ไผ่ที่ไฟลุกโชนในคืนนั้น สีหน้าและแววตาของเขาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งชายหนุ่มก้าวเดินผ่านเหมยฮวาไปโดยไม่แม้แต่จะหยุดมอง สำหรับเขาในเวลานี้ เหมยฮวาเป็นเพียงเศษธุลีที่ล่องลอยในสายลม ริมฝีปากของเหมยฮวากระตุกเล็กน้อย “พี่เอ้อร์กัว พี่มาทำอะไรที่นี่หรือ” นางเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเอ้อร์กัวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองนางด้วยรอยยิ้มที่ดูห่างเหิน “ข้ามาซื้อกระโปรงให้ภรรยา” เขาตอบเรียบๆ น้ำเสียงไร้ความรู้สึกใดเจือปน แล้วก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นการลานาง ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่คิดเหลียวหลัง เหมยฮวามองตามแผ่นหลังของเอ้อร์กัวด้วยความงุนงงและไม่พอใจ แม้ปากนางจะยังแต้มยิ้มจางๆ แต่ในใจกลับเดือดพล่าน นางเคยชินกับสายตาอาลัยอาวรณ์ของเขาเสมอมา ทุกครั้งที่พบกัน เอ้อร์กัวต้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและโหยหา แต่ในวันนี้ ชายหนุ่มรูปงามกลับเดินผ่านนางไปเหมือนนางไม่มีตัวตน เหมยฮวาอยากจะวิ่งเข้าไปจับแขนเอ้อร์กัว เขย่าแรงๆ แ
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기
이전
1234567
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status