All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อเอ้อร์กัวเตรียมน้ำให้นางเสร็จและกำลังจะถอยกลับไปในครัวเพื่อทำอาหาร เจี่ยนหรงกลับเดินเข้ามาในครัว ลากเขาออกไปยังหลังเรือนโดยไม่พูดไม่จา เขาขมวดคิ้วพลางมองสตรีตัวเล็ก เต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้าจะทำอะไร” นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับกดตัวเขาลงนั่งบนแผ่นหินข้างโอ่งดินใส่น้ำ ที่ซึ่งนางใช้สำหรับอาบน้ำทุกวัน เขาขัดขืนเล็กน้อย แต่นางกลับตีแขนของเขา ท่าทางมุ่งมั่นของนางทำให้เอ้อร์กัวต้องยอมนั่งลงแต่โดยดี แม้จะหงุดหงิดเพียงใดก็ตาม เจี่ยนหรงดึงผ้ามัดผมของเขาออกอย่างรวดเร็ว ผ้ามัดผมนั้นทั้งเก่าและเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเคยมีสีอะไร นางมองมันด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะโยนทิ้งและตักน้ำในกระบวยไม้ราดลงบนศีรษะของเขาอย่างไม่ลังเล“นี่! เจ้า!” เขาอุทานเสียงหลงตกใจ แต่นางกลับไม่สนใจ เจี่ยนหรงหยิบกระบอกไม้ไผ่ใบเล็กที่วางอยู่ใกล้แผ่นหินขึ้นมา เทน้ำยาสีคล้ำลงบนเส้นผมของเขา ของเหลวนั้นกลิ่นเหม็นเขียวคละคลุ้งจนเขาต้องเบือนหน้าหนี แต่สองมือเล็กของนางกลับเกาผมให้เขาอย่างแรง ราวกับกำลังพยายามขุดรากถอนโคนอะไรบางอย่าง “หยุดนะ เจ้าจะทำสิ่งใด เจ้าสติไม่ดีไปแล้วหรือ!” เขาบ่นแต่ไม่กล้าผลักมือนางออกไป ไม่กล้าลุกขึ้นหนีอย

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเอ้อร์กัวลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าภรรยาตัวเล็กของเขาหายไปเสียแล้ว เขาจึงลุกขึ้นมาจัดการอุ่นต้มตงกวาให้ลิลี่ไว้ก่อน จากนั้นจึงออกเดินทางไปยังหมู่บ้าน หวังจะหางานจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อหาเงินมาชดเชยส่วนที่ถูกนำไปซื้อไข่เมื่อวันวานในใจของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกังวล เขาคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างหนักหน่วง หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาไม่ควรโมโหเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนั้นเลย ทั้งที่ภรรยาของเขาเพียงอยากกินไข่ไม่กี่ฟองเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาที่ยึดติดกับความเชื่อว่านางชอบกินผักจนละเลยความจริงบางอย่าง บางทีนางอาจโกหกเพียงเพื่อให้เขาสบายใจ บางทีนางอาจอยากลิ้มรสไข่มานานแล้ว เขาเฝ้าตำหนิตัวเองที่ปล่อยให้ภรรยาต้องอดมื้อกินมื้อเช่นนี้ โชคยังเข้าข้างเอ้อร์กัวอยู่บ้าง เมื่อพรานล่าสัตว์คนหนึ่งในหมู่บ้านมาจ้างเขาให้ช่วยทำงาน ภรรยาของพรานผู้นั้นกำลังตั้งครรภ์ เขาจึงวางแผนขึ้นเขาเพื่อล่าสัตว์ตัวใหญ่ หวังนำไปขายแลกเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว ทว่าการออกล่าเพียงลำพังบนภูเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายเป็นเรื่องเสี่ยงเกินไป พรานจึงตัดสินใจว่าจะจ้างเอ้อร์กัวให้ร่วมเดินทางไ

เช้านั้นสายลมเริ่มพัดแรงจนหญ้าบนพื้นโค้งตัวคล้ายกำลังคารวะต่อฟ้าดิน เอ้อร์กัวนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง กำลังหลับสบายจนเสียงก่นด่าดังจากนอกเรือนปลุกเขาให้สะดุ้งตื่น “นี่มันอะไรกัน!” เสียงลิลี่ดังลอดผ่านเข้ามา เอ้อร์กัวงุนงงนึกว่าเกิดเหตุร้าย เขารีบลุกจากเตียง ขยี้ตา เดินออกไปนอกเรือน ท้องฟ้าเพิ่งเป็นสีเทาหม่น เขาเห็นลิลี่ยืนอยู่ตรงลานด้านนอกไม่ชัดเจนนัก นางสวมเสื้อคลุมตัวบาง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ขณะที่มือทั้งสองข้างแกว่งไปมาด้วยความหงุดหงิดเกินทน “ชีวิตลำบากอะไรแบบนี้! เช้าๆ หนาวก็หนาว จะปลดทุกข์แต่ละทีก็ต้องขุดหลุม จะให้ขุดไปจนหมดป่าเลยหรือไง! น้ำเย็นจนมือจะแข็ง ไม่มีทิชชูเปียก กระดาษชำระก็ต้องทำเอง ไม่มีที่ล้างมือ แล้วจะให้อยู่ยังไงกัน!” นางยังคงบ่นไม่หยุด “ตอนกลางคืนจะลุกมาเข้าห้องน้ำก็หนาวแทบตาย แมลงก็เยอะ ใครจะไปมีความสุขกับชีวิตแบบนี้! ฉันไม่ได้อยากมาโผล่ในที่ห่างไกลความเจริญสุดขอบนะ..”เอ้อร์กัวมองภรรยาที่กำลังระบายความไม่พอใจให้กับฟ้าดิน สำเนียงของนางแปลกไปจากที่เขาคุ้นเคย บางคำเขาไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร แต่จากสีหน้าและท่าทาง นางคงไม่พอใจเรื่องการปลดทุกข์อย

“นี่คือสิ่งใด” เขาถาม เพราะเขาไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน“เรียกว่า มอร์โฟสตีลอัลลอย (Morphosteel Alloy) เป็นโลหะพิเศษที่ถูกพัฒนาด้วยเทคโนโลยีการจัดเรียงโมเลกุลแบบเฉพาะ ทำให้สามารถ เปลี่ยนรูปร่าง (Morpho) ตามความต้องการได้ในทันที ผู้ใช้เพียงดัดหรือพับให้เป็นรูปร่างเครื่องมือที่ต้องการ หรือเรียกว่า เหล็กทรงจำอเนกประสงค์ เป็นแผ่นโลหะบาง ที่มีคุณสมบัติยืดหยุ่นและจดจำรูปทรงตามแรงดึงหรือการพับของผู้ใช้งานใช้น้ำร้อนเพื่อให้เหล็กเซตตัวในทันที เมื่อเย็นตัวลง มันจะแข็งแรงพอจะใช้งานเหมือนเครื่องมือโลหะปกติ และเมื่อใช้งานเสร็จก็สามารถทำให้มันกลับสู่สภาพแผ่นเรียบเดิมได้ด้วยการล้างน้ำเย็น เป็นตัวช่วยอันล้ำค่าในสถานการณ์ที่ต้องการประหยัดพื้นที่และพกพาอุปกรณ์เครื่องมือช่างจำนวนน้อยที่สุด สะดวกในการพกพา แต่ต้องเสียเวลาในการดัดรูปร่าง”ลิลี่อธิบายด้วยรอยยิ้ม เมื่อจ้องมองผลงานที่นางออกแบบและคิดค้นอยู่สองสามปี แม้ตอนนั้นจะไม่ได้ใช้งานอะไร แต่ก็ทำให้นางสะดวกสบายที่นี่มาก“...” เอ้อร์กัวมองและฟังคำอธิบายของภรรยาจนโง่งม เขาไม่เข้าใจสักนิด “เอาเป็นว่า เราจะทำเลื่อยเพื่อตัดต้นไม้นั่น” นางเงยหน้ามองสามีที่

เช้าวันต่อมา อากาศเย็นลงเล็กน้อยจนรู้สึกได้ถึงลมหนาวที่กำลังจะมาเยือน “ไปตัดไม้ไผ่มาเยอะๆ หน่อยนะ ข้าจะใช้” ลิลี่สั่งสามีเสียงเรียบ ขณะที่นางกำลังจะเดินไปดูแปลงต้นกล้าที่เตรียมไว้เอ้อร์กัวไม่ได้ซักถามอะไร เขาหยิบมีดพร้าเล่มเดียวในเรือนพันห่อผ้าสะพายบ่าแล้วเดินเข้าป่า ระหว่างที่ตัดลำไผ่ เขาก็ไม่ลืมวางกับดักสัตว์ไปด้วย เผื่อว่าจะจับอะไรได้สักตัวเพื่อเอาไปขาย จะได้มีเงินเก็บไว้ซื้อเสบียงในฤดูหนาว วันนี้เขาได้ไก่ป่าหนึ่งตัวและยังโชคดีได้ลูกกวางด้วย เขารีบนำไปแลกเป็นเงิน แม้จะได้เพียงสองสามเหรียญทองแดง เขาก็ยังรู้สึกว่าได้เยอะแล้ว เอ้อร์กัวแบกไม้ไผ่มากกว่าสิบลำไว้บนไหล่ ก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้ากลับเรือน เขาไม่ลืมตัดเซียงเจียวฮวาติดมือมาหลายสิบหัว ห่อใส่ใบเซียงเจียวนำกลับบ้าน เพราะภรรยาของเขาชอบมาก เมื่อกลับถึงเรือนในยามเซิน[1] ทันทีที่เดินพ้นแนวต้นไม้เข้าสู่ลานบ้าน ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงักเท้า ต้นไม้ใหญ่ที่เขาเคยคิดว่าจะต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะจัดการได้ บัดนี้ถูกตัดเป็นท่อนๆ วางเรียงอยู่ใกล้แม่น้ำ และที่น่าตกใจกว่านั้น ลิลี่กำลังทุบดินด้วยไม้ท่อนใหญ่ ด้านข้างมีโครงเสาที่ต่อคานเรียบร้อย