LOGINสัปดาห์ต่อมา MOREL GEMS COMPANY 💎 อาทิตย์ถัดมาเป็นงานเฉลิมฉลองการเปิดตัวบริษัทมอเรลจิมส์อย่างเป็นทางการในประเทศไทย และไม่เพียงแค่เปิดตัวบริษัทแต่ยังเป็นการเปิดตัวว่าที่นายหญิงของตระกูลมอเรล โรมิโอต้องการทำให้ทุกอย่างชัดเจนกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้ แม้ตอนนี้ยังไร้เงาเจ้าสาวก็เถอะ โรมิโอเป็นประธานและในนามเจ้าของบริษัททำให้เขาต้องมาก่อนเพื่อคอยต้อนรับแขกในงานเลยต้องแยกกับลูกแก้วที่ต้องไปทำงานเอกสารก่อน เสร็จแล้วเธอจะรีบตามมา ก่อนมาที่งานแน่นอนว่าลูกแก้วต้องไปเปลี่ยนใส่ชุดราตรีที่โรมิโอเตรียมไว้ให้ที่คฤหาสน์ จ้างช่างแต่งหน้าไว้ให้อีกด้วย เธอต้องสวยที่สุดในงาน นี่อาจจะเป็นข่าวใหญ่ที่ผู้คนให้ความสนใจมากกว่าการเปิดตัวธุรกิจใหม่เสียอีกนะ โดยเฉพาะกับพวกสาวน้อยสาวใหญ่เหล่าบรรดาแฟนคลับที่ติดตามชื่นชอบมาเฟียหนุ่มมานานหลายปี ความฝันที่สักวันเขาจะชายตามาที่พวกเธอสักครั้ง แต่ฝันคงต้องดับสลาย เพราะเขาได้เลือกว่าที่เจ้าสาวตัวจริงแล้วน่ะสิ!!!... ตึก ตึก ตึก ตึก !!!! “นายน้อยอย่าวิ่งสิครับ” เสียงไบรเดนเอ่ยเรียกบวกกับวิ่งตามเลโก้ที่กำลังไปทางโรมิโอที่ถูกล้อมรอบไปด้วยนักข่าวหลายสำนักที่มาสัมภ
บรรยากาศภายในงาน🎻เสียงเครื่องดนตรีคลาสสิคที่เล่นสดภายในงานช่างเป็นอะไรที่เพลิดเพลินฟังได้ไม่เบื่อ พร้อมกับไวน์รสชาติดีส่งตรงมาจากเพื่อนรักอย่างเอริคที่ทำบริษัทไวน์ วันนี้เพื่อน ๆ ในแก๊งของเขาต่างก็เคลียร์งานเพื่อมาแสดงความยินดีกับธุรกิจใหม่ นาน ๆ จะได้เห็นกันครบแก๊ง ที่ผ่านมาทุกคนก็ต่างมีหน้าที่ ยิ่งกับบางคนแต่งงานมีลูกจะให้มาเที่ยวเล่นอย่างเมื่อก่อนคงจะทำได้ยาก“ยินดีด้วยนะมึง” เบนจามินเมื่อมาถึงประเทศไทยก็ตรงดิ่งมาที่งานเลี้ยงทันที ทั้งที่เพิ่งจะกลับจากการตามหาแม่ของลูกที่หนีหายไป!…“มีใครมาบ้างยังวะ”“ขอบคุณมากที่มา มึงมาคนแรก”“เออ กูค่อนข้างรีบ แต่เดี๋ยวที่เหลือก็ตามมา วันนี้มึงจะประกาศเรื่องสำคัญนี่” ชนไหล่แซวเพื่อน เบนจามินรู้อยู่แล้วว่าวันนี้โรมิโอจะประกาศเรื่องอะไร“อืม แต่คนสำคัญที่สุดยังไม่มา”“เอ้า ละน้องไปไหนล่ะ”“ทำงาน..”“อ่า.. น้องเป็นคนขยันและรับผิดชอบมากเลยนะ”“อืม”“นั่นไอ้แฝดนี่ แฝดสองคู่เลยว่ะ” เบนจามินชี้ไปทางออสการ์เดม่อนและภรรยาคนสวย โซลี่ย์ที่เดินมา และถัดไปก็เป็นคาร์ลเตอร์กับเคอร์วิน“ไม่เจอนานเลยนะมึง” ออสการ์เข้ามากอดโรมิโอเช่นเดียวกับเดม่อน“
“ใช่ครับ ก่อนเข้าไปตัวเล็กอยากซื้ออะไรก่อนไหมยังไงคืนนี้ก็นอนกับพี่อยู่แล้ว”“อืม..? ของที่ต้องใช้หนูเตรียมมาครบแล้วค่ะ เลโก้อยากซื้ออะไรก่อนไหม ถ้าถึงแล้วออกมาซื้อยากนะ”หันไปถามน้องชายตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง“อยากกินขนมฮะ”“โอเค เดี๋ยวพี่แวะเซเว่นข้างหน้าให้” โรมิโอตอบรับเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าเซเว่น อีเลฟเว่น และยังเป็นคนพาเลโก้ไปซื้อขนมเองด้วยลูกแก้วที่นั่งมองทั้งสองคนอยู่ในรถก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ที่เธอได้เจอเจ้าชายแสนดีอย่างโรมิโอ คนที่รักเธอ และรักคนในครอบครัวเธอ ที่เขาทำมันออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ เธอสัมผัสได้เลย นี่สินะพระเอกนิยายในชีวิตจริง“ผู้ชายคนนี้เขาจะหยุดน่ารักสักวันได้ไหม”“แค่นี้ก็หลงจนไม่อยากให้หายไปไหนแล้ว”ร่างบางบ่นอุบอิบสายตายังคงมองไปที่โรมิโอ ไม่ต้องวาดฝันอีกต่อไป ตอนนี้เธอมีเขาอยู่ข้าง ๆ แล้ว ขอบคุณทุกอย่างไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้มาเจอกัน และได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากเธอเลยนะ…คฤหาสน์ธารา โรมิโออุ้มเลโก้ที่หลับพาดบ่าส่วนอีกมือก็จับมือลูกแก้วพร้อมพาเดินเข้ามาในคฤหาสน์ โดยมีคนรับใช้กับน้องชาย น้องสะใภ้ยืนรอต้อนรับตรงทางเดิน ก่อนพวกเขาจะเดินไปห้
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหลังจากที่ทั้งสองคนกลับจากทริปทะเลที่สองแฝดพาลูกแก้วไปวันนั้น ความสัมพันธ์ของโรมิโอกับลูกแก้วก็ดีขึ้นมาก ทั้งสองคนต่างพูดคุยกันอย่างตรงไปมา มีอะไรก็บอกกันตลอดและความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันและกันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น มันดีเสียจนแอบคิดว่า สิ่งดี ๆ อย่างนี้จะอยู่กับเราไปอีกนานไหม… แต่ว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต ใครคบกันเพื่อหวังที่จะเลิกกันล่ะเราก็แค่มาทำปัจจุบันให้มันดี โดยไม่ทำร้ายความรู้สึกกันจะดีกว่า…คอนโดช่วงเย็น ๆ โรมิโอขับรถมารับลูกแก้วกับน้องชายที่คอนโดของเธอ เพราะว่าในวันพรุ่งนี้ที่คฤหาสน์ธาราจะมีงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ที่จัดขึ้นภายใน มีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น กับการต้อนรับน้องชายเพียงคนเดียวหรือก็คือหนึ่งเดียวในครอบครัวโรมิโอที่เหลืออยู่… เดินทางมาไกลจากฝรั่งเศส พี่ชายคิดว่าที่น้องมาเพราะเรื่องการเปิดตัวบริษัทใหม่กับคิดถึงตัวเอง แต่เปล่าเลยที่น้องชายเขามาประเทศไทยเหตุผลหลักก็คือมาพบหน้าว่าที่พี่สะใภ้ต่างหากล่ะบนรถสปอร์ตคันหรูระหว่างทางนั่งไปคฤหาสน์ร่างบางก็หาเรื่องชวนคุยไปด้วยไม่ให้บรรยากาศดูเงียบเหงา มีเพลงเปิดสร้างบรรยากาศไปด้วย“น้องชายกับน้องสะใภ้พ
ถึงโรมิโอจะพูดปากจะฉีกไม่ให้ยุ่งแต่เคลร่าก็ยังพยายามจะทำตัวแทรกเข้ากลางมาในชีวิตของเขา เหมือนกับเหาฉลามหรือพวกปลิงที่ทำตัวสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น!“เดี๋ยวมานะคะ”“ให้พี่ไปด้วยไหมครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ ไปแป๊บเดียว”ลูกแก้วขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงเธอแค่รำคาญที่เคลร่าพูดเรื่องสมัยเด็กของเธอกับโรมิโอเคลร่าตามออกมาและไม่หยุดที่จะแขวะลูกแก้ว“ได้ยินใช่ไหมว่าฉันรู้จักกันดีมากกว่าที่เธอจะรู้”“เธอก็แค่อดีต ส่วนฉันคือปัจจุบันและอนาคตของพี่โรม”“ต่อให้เธอขุดพูดเรื่องเก่ามามากแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรสักนิดนอกจากความรำคาญที่มีให้”ลูกแก้วตอกกลับอย่างไม่สนใจ แผนตื้น ๆ มันใช้ไม่ได้ผลกับเธอหรอก ถึงเธอจะเป็นคนคิดมาก แคร์คำพูดคนอื่น แต่จะให้เอามาทะเลาะกับคนรักก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะโรมิโอให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าทุกสิ่ง และเขาก็ชัดเจนว่ารักเธอ…“แก! ถ้าไม่โดนแกคงจะไม่หยุดอวดดี”“ก็ลองสิถ้าคิดว่าฉันจะไม่โต้กลับ!”“จะทำอะไร!”ไม่ผิดคลาดที่โรมิโอตามออกมา ว่าแล้วว่าเคลร่าจะต้องรังแกลูกแก้ว“เป็นอะไรหรือเปล่าตัวเล็ก”“ไม่ค่ะ เราไปเดินเล่นกันต่อดีกว่า” ลูกแก้วคล้องแขนพาโรมิโอเดินออกมา
ริมชายหาด 🌅“ไปตามพวกสาว ๆ มา” คาร์ลเตอร์สั่งบอดี้การ์ดให้ไปตามลูกแก้วกับเคลร่าที่รออยู่ในบ้านมา“ครับ” ลูก้าโค้งตัวก่อนเดินออกไป ระหว่างที่เดินไปเขาทันได้ยินคำพูดบางคำจากสองสาวที่ยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน“เธอคิดว่าพี่โรมจริงจังกับเธอจริงเหรอ แน่ใจนะว่าเขาไม่ได้อยู่เพราะสงสาร”“เขาจะอยู่เพราะอะไรก็ช่าง สุดท้ายเขาเลือกฉันไม่ได้เลือกเธอ”ลูกแก้วสะบัดแขนออกจากการถูกจับโดยเคลร่า“ถ้าแกไม่เข้ามาแทรก ฉันกับพี่โรมก็จะได้แต่งงานกัน!”“อ๋อเหรอ? แต่ดูเขาไม่ได้อยากแต่งกับเธอเลยนะ”“แก!” เคลร่ายกมือเตรียมฟาดลงบนใบหน้าร่างบางแต่ถูกหยุดไว้โดยลูก้าที่เอ่ยเสียงพูดแทรกขึ้นมา“ขออนุญาตครับ นายท่านให้มาตามคุณผู้หญิงไปรับประทานอาหารครับ”“อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”“อ๋อ! ไม่ใช่ธนาคารเนอะ!” ลูกแก้วกระแทกเสียงใส่ก่อนสะบัดหน้าเดินหนีแต่เคลร่าก็รีบเดินออกหน้าลูกแก้วเพื่อที่ว่าตัวเองจะได้มานั่งข้างโรมิโอ แต่ก็เปล่าประโยชน์ ตรงที่โรมิโอจัดไว้นั้นคือเป็นที่สำหรับเขากับลูกแก้วเพียงสองคนหลังทานอาหารเสร็จพวกเขายังคงนั่งรับลมมองดูทะเลพร้อมพระอาทิตย์ตกดิน ช่างเป็นภาพที่สวยงาม น้ำทะเลที
“พี่…พี่โรม” หมับ! มือหนาที่จับลงมาบนหัวของร่างบางก่อนจะลูบมันเบาๆ “เก่งมากตัวเล็ก” มาเฟียหนุ่มรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นพิเศษอย่างที่ไม่เคยมีมาใช้กับผู้หญิงคนไหน แต่มันคงเป็นอารมณ์เอ็นดูน้องสาวก็เท่านั้นแหละ… ก็เธอทั้งตัวเล็ก บอบบาง และยังไร้เดียงสา… หลังจากนั้นบทสนทนาก็ไม่ได้มีอะไรต่อ จนกระทั่งมาถึง
โรมิโอที่รับหน้าที่มาส่งลูกแก้วตามที่ได้รับปากออกไป เขาเป็นคนที่ถ้าพูดแล้วจะไม่คืนคำ “บ้านตัวเล็กอยู่ที่ไหนล่ะ” เอ่ยถามเสียงเรียบสายตายังคงจดจ่อไปที่ถนน “เอาของไปเก็บก่อน แล้วค่อยออกมากินข้าว”เขาพูดต่อ ของขวัญที่เยอะจนล้นต้องเอามาเก็บข้างหน้ามันสร้างความอึดอัดให้กับเขาอย่างมาก “ค่ะ ตามที่คุณส
“พวกมึงเอาของไปเก็บที่รถไอ้โรม” เอริคหันไปสั่งลูกน้อง ออกคำสั่งจัดแจงเรียบร้อย ส่วนที่เรียกว่าโรมนั้นคือชื่อเล่นของโรมิโอ “ไม่ๆ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเรียกgrabกลับเองได้ค่ะไม่อยากสร้างความลำบากให้คุณเขาไปมากกว่านี้แล้ว” น้ำเสียงแห่งความรู้สึกผิดทำเอาคนฟังรู้สึกสงสารตามกันเลย “ไม่เป็นไร เอาไปเก็บเล
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ กล้องพังเลยใช่ไหมคะ” อยากตีหัวตัวเองให้แตกไม่น่าถามอะไรโง่ ๆ เลนส์กล้องหลุดออกมาขนาดนั้น…“ซ่อมได้ไหมคะ ให้ฉันซื้อให้ใหม่เลยไหมคะ”“ขอโทษค่ะ”ลูกแก้วเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เม้มปากเข้าหากันแน่น“ราคากล้องเท่าไหร่คะฉันจะชดใช้ให้หมดเลยค่ะ ขอโทษค่ะ”ลูกแก้ว

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





