All Chapters of I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG): Chapter 11 - Chapter 20

Lunch break na at sa wakas nakahinga rin ako nang maayos mula sa back-to-back meetings na parang ginawa para sirain ang mental stability ko. Nasa pantry ako kasama sina Mae at Carlo, plus isang bagong staff from IT na si Japs na sobrang daldal at parang naka-three cups ng kape kahit wala pa namang alas-dose.“Alam mo Dera,” sabi ni Japs habang tumatawa, “yung ex fiancé mo? Mukha raw siyang mabait.”Napairap ako agad. “Mabait? Mukha lang pwet, beh.”Isang segundo ng katahimikan.Tapos sabay-sabay kaming natawa na parang baliw.“Grabe ka!” tawang-tawa si Mae.“Ang creative ng insulto mo beh, hindi lang tagos sa heart kundi tagos din sa pwet, tangina.” dagdag ni Carlo.“Pwede ba yun gawing official company term?” sabi ni Japs.“Pwede,” sagot ko habang umiinom ng juice. “Kapag may nagmamalinis pero may tinatagong kalokohan automatic, mukha lang silang pwet.”Mas lumakas ang tawanan namin. Yung tipong wala kang pakialam sa mundo at gusto mo lang mag-enjoy kahit sandali.Hanggang sa biglang

Pagdating ko sa condo, pakiramdam ko parang buong araw akong sumabak sa emotional battlefield na walang pahinga, dahil mula sa awkward confrontation sa ex-fiancé ko hanggang sa bigat ng paghingi ng tawad ng parents niya, parang na-drain ang social battery ko kahit wala naman akong ginawa kundi tumayo, magsalita ng maayos, at pigilan ang sarili ko na hindi maging sarcastic sa harap ng matatanda.Pagbukas ko ng pinto, agad akong sinalubong ng amoy ng instant ramen at fried chicken, at syempre, ang pamilyar na boses ni Lora na malakas tumawa na parang siya ang may-ari ng unit ko.“Finally!” sigaw niya habang naka-upo sa sahig, hawak ang chopsticks na parang weapon. “Akala ko kinidnap ka na ng boss mo.”Napabuntong-hininga ako habang hinuhubad ang heels ko at basta na lang itinapon sa gilid.“Worse,” sagot ko, bagsak ang katawan sa sofa. “I went to meet my ex-fiancé’s parents.”Biglang tumigil si Lora sa pagkain, dahan-dahang lumingon sa akin na parang may narinig na chismis na pang-top t

Nanatili ang katahimikan sa pagitan namin matapos kong sabihin ang salitang iyon na tila nagbago ng direksyon ng buong buhay ko, at ilang segundo siyang nakatingin lamang sa akin na para bang sinisigurado kung narinig niya ba nang tama ang sagot ko o kung dala lamang iyon ng desperasyon at takot na mawalan ng mahal sa buhay.Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kinauupuan niya, saka lumapit nang kaunti sa akin, at kahit hindi siya nagsasalita ay ramdam ko ang bigat ng presensya niya na parang unti-unting bumabalot sa paligid ko, hindi nakakatakot, ngunit napakabigat sa damdamin dahil alam kong ang susunod niyang sasabihin ay hindi na basta biro o simpleng alok lamang.“From now on,” mababa at matatag niyang sabi, na para bang bawat salita ay pinag-isipan nang mabuti, “you will be my wife.”Napakapit ako sa gilid ng upuan, hindi dahil sa pagtutol, kundi dahil sa bigat ng realidad na unti-unti nang lumulubog sa isip ko, na ang kasal na dati ay parang napakalayo at komplikadong konsepto ay

Kinabukasan, plano ko lang sana ay isang simple at peaceful na mall day kasama si Lora para makapag-relax bago ang pinaka magulo na event ng buhay ko na tinatawag na “wedding in three days,” pero syempre dahil si Alexander ang fiancé ko na may built-in clingy attachment issues, naging “mall date with emotional bodyguard” ang simpleng lakad namin na para bang may VIP escort akong hindi ko naman in-request pero kusang dumating. “Nagbibihis ka pa lang, nasa baba na siya,” sigaw ni Lora mula sa sala habang sumisilip sa bintana na parang CCTV operator. Napahinto ako sa pag-aapply ng lipstick. “Ano?! Ang aga naman!” Lumabas ako ng kwarto at agad ko siyang nakita sa lobby ng condo sa ibaba, nakatayo nang maayos, naka-black suit kahit casual day lang naman, at mukhang hindi talaga marunong mag-dress down ang lalaking ito kahit date lang ang agenda. Pagkababa namin, agad siyang tumingin sa akin, at yung seryosong mukha niya ay bahagyang lumambot na parang automatic switch kapag ako ang

DAY TWO.Parang ang bilis ng takbo ng oras na halos hindi ko na mapigilan ang sarili kong mapabuntong-hininga habang nakaupo ako sa loob ng malawak na sala ng bahay ng mga magulang ni Alexander, hawak ang baso ng malamig na juice na hindi ko naman iniinom dahil mas abala ang isip ko sa ingay ng mga tawa, kwentuhan, at mga mata ng buong pamilya na paminsan-minsang napapatingin sa akin na para bang isa akong mahalagang bisita na hindi nila pwedeng takasan ang atensyon.“Day 2 pa lang pero parang wedding day na agad ang atmosphere,” bulong ni Lora sa tabi ko habang pasimple akong kinukurot sa braso, halatang aliw na aliw sa nangyayari habang ako naman ay pilit na ngumiti kahit ramdam ko ang kaba na parang kumakapit sa dibdib ko.Sa kabilang dulo ng sala ay nakaupo ang mama ni Alexander, eleganteng-elegante at may aura ng isang babaeng sanay sa mga engrandeng okasyon, habang kausap ang mama ko na ngayon ay mas mukhang buhay at masaya kumpara noong nasa hospital siya, at sa tuwing napapang