All Chapters of กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค: Chapter 31 - Chapter 40

 บทที่ 11หึงหวง วันรุ่งขึ้นจวนสกุลหลัวเนืองแน่นไปด้วยแม่สื่อที่หลาย ๆ ตระกูลส่งมาทาบทามหลัวไป๋เย่แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับไปจนหมด เพราะนางได้บอกกับบิดาเอาไว้แล้วว่ายังไม่คิดแต่งงานตอนนี้ เพราะเรื่องของสกุลป๋อเพิ่งจบลงได้ไม่นาน จึงไม่อยากจะคิดเรื่องแต่งงานอีก“นี่ขนาดคุณหนูไม่ได้ออกไปแสดงความสามารถนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นหน้าจวนคงเต็มไปด้วยแม่สื่อมากกว่านี้” หลิงหลิงพูดอย่างอารมณ์ดี เมื่อคืนเจ้านายของนางงดงามหาผู้ใดเปรียบ ย่อมเป็นที่หมายปองของบุรุษทั่วเมืองหลวง“เจ้าก็พูดเกินไป สตรีที่มีความสามารถมากว่าข้าก็มีเยอะแยะ” ตอนนี้หากให้นางออกไปแสดงความสามารถก็คงไม่สามารถสู้ผู้อื่นได้“คุณหนูงดงามมากจริง ๆ นะเจ้าคะ เมื่อวานเห็นหรือไม่ว่าคนสกุลป๋อมองคุณหนูตาละห้อย สมน้ำหน้ายิ่งนัก” คงคิดเสียดายเจ้านายของนางสิ

 “คุณหนูคุณชายใหญ่หลานมาขอพบเจ้าค่ะ” หลิงหลิงเข้ามารายงานเจ้านาย ไม่รู้ว่าวันนี้เจ้านายของนางเป็นอันใดจึงได้ดูเศร้าสร้อยเช่นนี้“มาช่วยข้าแต่งตัว” ในเมื่อนอนซมอยู่เช่นนี้ก็ไม่ได้ช่วยอันใด ไม่สู้ออกไปผ่อนคลายเสียหน่อย แม้จะถูกลงโทษในภายหลังก็ไม่เป็นไร ขอเพียงมีความสุขจริง ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี“เจ้าค่ะ” หลิงหลิงเข้าไปช่วยเจ้านายแต่งตัวด้วยความเร่งรีบเพราะมีแขกรออยู่“อาชุ่นรอนานหรือไม่” หลัวไป๋เย่ออกมาทักทายสหายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่หลงเหลือความโศกเศร้าใด ๆ นางจะให้ผู้ใดรู้ไม่ได้ว่าตอนนี้นางกำลังคิดอันใดอยู่“ไม่นาน” ให้เขารอนานกว่านี้เขาก็สามารถรอนางได้“ว่าแต่มาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ” หากวันนี้เขาเพียงมาหานางเฉย ๆ นางก็จะชวนเขาออกไปเดินเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาด้านนอกเพื่อให้หลงลืมความทุกข์ในใจ“ว่าจะมาชวนเจ้าออกไปเดินเล่นซื้อของ เจ้าว่างไปหรือไม่” เขามา

 รุ่งขึ้นหลัวไป๋เย่ก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปที่หอกุ้ยฮวา วันนี้แหละนางจะทำให้เขาหมดตัวเลยคอยดู รวยนักใช่หรือไม่เตรียมหมดตัวเพราะนางได้เลย“คุณหนูพวกเราจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ” หลิงหลิงถาม เพราะเมื่อวานเจ้านายของนางบอกเองว่าวันนี้จะพักผ่อนอยู่ที่เรือน“จะออกไปซื้อของเสียหน่อย” ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพียงแค่คิดว่าได้ซื้อของโดยไม่ต้องจ่ายเงินก็มีความสุขแล้ว ไม่รู้ว่าเขามีเงินมากมายเท่าใด เพียงแค่หอกุ้ยโยวและหอกุ้ยฮวาก็ทำเงินได้ไม่ใช่น้อย ๆ ไม่รู้ว่าเขามีกิจการภายใต้การดูแลอีกตั้งเท่าไหร่ ถูกนางผลาญเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็คงไม่เป็นอันใด“เจ้าค่ะ” นาน ๆ ครั้งเจ้านายของนางจะออกไปซื้อของกับเขาบ้าง“เจ้าก็ให้คนไปแจ้งฮูหยินใหญ่เสียหน่อย” ตอนนี้แม้จะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกัน แต่ก็ยังต้องเคารพในฐานะฮูหยินเอก“เจ้าค่ะ”

 บทที่ 13กำจัดคู่แข่ง “ก่อนกลับวันนี้พวกเราก็ไปกินอาหารที่เหลาอาหารเสียก่อน” ได้ใช้ชีวิตกับนางในตอนกลางวันทั้งทีก็ต้องใช้ให้คุ้มค่าเสียหน่อย“เย่เอ๋อร์กลับเลยได้หรือไม่” หากวันนี้ยังไปกับเขาอีกข่าวลือต้องแพร่สะพัดยากเกินควบคุม เพียงแค่เรื่องในหอกุ้ยฮวาก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไรแล้ว“เรื่องของพี่สาวเจ้า” เขายกประเด็นที่นางอยากรู้ขึ้นมาหลอกล่อ ดีที่เรื่องนี้เขายังไม่ส่งคนไปเล่าให้นางฟัง“เล่าที่นี่ไม่ได้หรือ” นางไม่อยากไปนี่ยังจะมาบังคับอยู่ได้“หากไม่ไปก็ไม่ต้องรู้” เขาทำท่าจะลุกขึ้นเดินหนีนางไปอีกทางนางจึงได้รีบตอบตกลงเพราะกลัวว่าเขาจะไม่เล่าให้ฟังจริง ๆ“ไปเจ้าค่ะ ไป” ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องไปกับเขา เพราะนางจะให้นางไปสืบเรื่องนี้เองก็ทำไม่ได้ คนของนางก็มีเพียงหลิงหลิงคนเดียวเท่านั้น“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” เมื่อเห็นว่านางยอมตกลงก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี แล้วพานางเดินลงไปด้านล่างเพื่อกินอ

 หนึ่งชั่วยามต่อมา“ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องเจอสตรีที่ดีแน่นอน เมื่อถึงวันนั้นข้าจะส่งของขวัญที่ดีที่สุดไปให้” หญิงสาวพูดอย่างเมามาย ตอนนี้นางแทบจะลืมตาไม่ขึ้น“ไม่ต้องย้ำก็ได้ ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่มีทางเลือกข้า” ชายหนุ่มก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เมามายไม่ต่างกัน เดิมทีเขาก็ไม่คิดว่าจะดื่มจนเมามายเช่นนี้ เพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปรายงานตัวที่กองทัพ แต่คนตัวเล็กคะยั้นคะยอให้เขาดื่มจนมีสภาพเช่นนี้“เจ้าเป็นคนดี ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องเจอสตรีที่ดีแน่นอน” หญิงสาวตบบ่าแกร่งสองสามทีอย่างให้กำลังใจ ตอนนี้นางถือว่ามีชีวิตที่ดี นางไม่อยากมีชีวิตที่วุ่นวายอีก“แน่สิ ข้าจะหาสตรีที่ดีกว่าเจ้าให้ได้” นางชัดเจนเพียงนี้ว่าไม่เลือกเขา เขาก็จะไม่ดึงดันทำให้ตัวเองเจ็บปวดไปมากกว่านี้ เขาเชื่อว่าอีกไม่นานต้องตัดใจได้แน่ ๆ“ใช่ เจ้าต้องได้สตรีที่ดีกว่าข้า เดี๋ยวข