Alle Kapitel von กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค: Kapitel 51 – Kapitel 60

“ข้าแก่หรือ” เขาถามองครักษ์ที่พ่วงด้วยรองแม่ทัพคนสนิทขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาได้เป็นเช่นที่นางพูดหรือไม่“ไม่แก่พ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉินยังยืนยันคำเดิม “แต่หากนับอายุพระองค์ก็อายุมากกว่าจะแต่งงานกับนางจริง ๆ”“กลับไปวิ่งรอบค่ายยี่สิบรอบ” พูดจบก็เดินจากไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดี แม้เขาจะอายุมากเกินกว่าจะแต่งงานกับนาง แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อเขาอยากจะแต่ง เขาก็จะแต่งให้ได้“พ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉินได้แต่มองเจ้านายตาปริบ ๆ เขาพูดความจริงยังถูกลงโทษอีกหรือ ไม่เป็นธรรมกับเขาเลยสักนิด “เจ้าพูดมาเลยนะว่าเจ้ากับเสด็จอาของข้าว่าสรุปแล้วเป็นเช่นไรกันแน่” ท่าทางของทั้งสองแน่ชัดแล้วว่าต้องรู้จักกัน นางไม่มีทางดูผิด“เยียนอ๋องเพิ่งกลับมาจากชายแดน แล้วข้าจะไปรู้จักพระองค์ได้อย่างไร ช่วงนั้นเจ้าก็รู้ว่าข้ากำลังมีปัญหา

“เย่เอ๋อร์ที่นี่ดีมากเลย” ตอนมาถึงเมื่อวานนางยังไม่ได้ชมความงดงามของที่นี่เลย พอมาเห็นตอนนี้ก็คิดว่าคิดไม่ผิดเลยที่มาที่นี่“จะไม่ดีได้อย่างจวนนี้ราคาตั้งหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงเชียว” หลัวไป๋เย่โอ้อวด นางต้องใช้แรงไปไม่น้อยกว่าจะได้จวนหลังนี้มา“แพงเพียงนี้เชียว แล้วเจ้าเอาเงินจากที่ใดมาซื้อ” สหายของนางไม่มีทางมีเงินมากมายเช่นนี้“ก็เสด็จอาของเจ้าซื้อให้อย่างไรเล่า” หญิงสาวได้แต่หัวเราะน้อย ๆ จะเรียกว่าภูมิใจได้ไหมกับการได้เรือนหลังนี้มา“เสด็จอาเสียเงินมากเพียงนี้เจ้ายังไม่มั่นใจอีกหรือว่าเขาจริงใจต่อเจ้า” เงินมากมายเพียงนี้ทั้งชีวิตยังไม่แน่เลยว่านางจะหาได้หรือไม่ “เจ้าอย่าปล่อยมือเด็ดขาด เก็บเขาเอาไว้ดี ๆ ของดีเช่นนี้หายากยิ่งนัก”“ฮ่า ๆ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า หากทิ้งเขาไปถือว่าโง่มาก” ยอมรับว่าตอนนั้นนางคิดน้อยไปจริง ๆ ที่ตัดความสัมพัน

บทที่ 19ยอมแพ้ สวี่หรงเว่ยกลับมาที่จวนด้วยใบหน้าเหม่อลอย สิ่งที่นางทำวันนี้ทำให้เขาเจ็บยิ่งนัก มันเจ็บที่ใจเจ็บราวกับถูกมีดกรีดลงกลางใจ เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรแล้ว นางจึงจะกลับมาเป็นเช่นเดิม“พวกเจ้าไม่ต้องมาตามข้า ไปดูพวกนั้นเถิด” ตอนนี้แม้สถานการณ์บ้านเมืองจะสงบสุข แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ เพราะในเมืองยังมีสายลับของแคว้นศัตรูอยู่“พ่ะย่ะค่ะ”“ท่านอ๋องจะยอมแพ้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” ตงหยางถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่ไร้เรี่ยวแรงของเจ้านายก็อดถามไม่ได้“ข้าไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก” ตอนนี้เขาเหนื่อยจนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว แต่เขาขอพักสักหน่อยค่อยกลับไปสู้ต่อ“เช่นนั้นท่านอ๋องก็พักสักหน่อยเถิดขอรับ” เขารู้ดีว่าตั้งแต่ที่มาที่นี่เจ้านายของเขาไม่เคยนอนหล

เมื่อถึงเวลาทุกคนก็มารวมตัวกันที่หน้าเรือนเพื่อไปที่ท่าเรือ ทุกคนตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ล่องเรือชมแม่น้ำ“เหตุใดรถม้าคันเล็กนักเล่า” สวี่หวานหว่านมองรถม้าที่คันเล็ก นางคิดว่าจะไปด้วยกันเหมือนวันนั้นเสียอีก“ก็คันละสองคนอย่างไรเล่า” สวี่หรงเว่ยบอกก่อนจะจูงมือหลัวไป๋เย่ไปต่อหน้าทุกคน ทำให้สองคนที่เหลือมองหน้ากันด้วยความงุนงง“ทำเช่นนี้เลยหรือ นับถือ ๆ” สวี่หวานหว่านตาโต ดูเหมือนว่าเสด็จอาของนางจะกล้าทำมากขึ้น “พวกเราก็ไปกันเถิด ช้ากว่านี้จะไม่ทันพวกเขาสองคน”พูดจบก็เดินนำหน้าญาติผู้พี่ไปขึ้นรถม้า แล้วพากันตรงไปที่ท่าเรือทันทีหลัวไป๋เย่นั่งเงียบ ๆ อยู่ในรถม้า ไม่ได้สนใจคนที่จูงมือนางขึ้นมาบนรถม้า ไม่แม้แต่จะเอ่ยหรือถามเขาเลยสักคำ ทำให้อีกคนที่อยู่บนรถม้าเริ่มร้อนรน“เย่เอ๋อร์มิใช่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วหรือ เหตุ

“เมืองหลวงสู้ที่นี่ไม่ได้สักเลยสักนิด” หลัวไป๋เย่เหม่อมองไปนอกเรือด้วยสายตาเป็นประกาย โดยไม่รู้เลยว่าตนนี้สหายของตนเองได้หลบออกไปแล้ว และมีคนผู้หนึ่งเข้ามาแทนที่“ชอบหรือไม่” เขาสวมกอดนางจากทางด้านหลังพร้อมสูดดมความหอมหวานของนางอย่างคิดถึงหญิงสาวไม่ได้เอ่ยอันใดปล่อยให้เขาได้ทำตามใจตนเอง ทำราวกับว่าเขาเป็นธาตุอากาศ ทำให้คนตัวโตเริ่มร้อนใจ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิดไปนางจึงได้เมินเฉยต่อกันเช่นนี้“บอกได้หรือไม่ว่าข้าทำอันใดผิดไปเจ้าจึงได้เฉยชาต่อกันเช่นนี้” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไรนางถึงจะกลับมาปฏิบัติกับเขาเช่นเดิมนางไม่ได้พูดอันใดปล่อยให้เขาพูดอยู่คนเดียว อยากจะรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป นางอยากให้เขาแสดงความจริงใจมากกว่านี้“ข้าขอโทษได้หรือไม่ ขอโทษทุกเรื่องที่ทำให้เจ้าเสียใจ” เขาซบหน้าลงที่ไหล่บาง ความรู้สึกเปียกชื้นที่ไหล่ทำให้