All Chapters of กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อมาถึงโถงรับรองหญิงสาวก็ทำความเคารพผู้อาวุโสแล้วเดินนั่งลงยังที่ของตนเอง มองดูแล้วก็คงจะเป็นเช่นที่นางคิดเอาไว้ ตระกูลป๋อมาหารือเรื่องแต่งงาน และก็เป็นไปตามคาดคนที่ป๋อเหวินจ้งต้องการแต่งงานด้วยก็คือนางหลัวซูอิงที่รู้เช่นนั้นก็โมโหมาก เพราะคิดว่าอย่างไรคนที่ป๋อเหวินจ้งต้องการแต่งงานด้วยคือตนเอง ทว่าวันนี้เขากลับไม่ชายตาแลนางเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวได้แต่เก็บความขมขื่นเอาไว้ในใจส่วนหลัวไป๋เย่ก็กลับมาที่เรือนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาจูงจมูกแน่นอน งานแต่งนี้นางไม่มีวันยอม“หลิงหลิง ไปเรียกไป่ซูมา แล้วเจ้าก็ออกไปก่อน” ทางออกในตอนนี้ก็มีเพียงทางเดียวคือให้จางเข่อซินช่วย เดิมที่นางอยากจะไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลฟาง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้นางมีตัวช่วยที่ดีกว่าตระกูลฟางแล้ว เรื่องร้าย ๆ คนเช่นเขาคงทำมาไม่น้อย“เจ้าไปแจ้งเจ้านายของเจ้า ให้มาหาข้าที่เรือน ตระกูลป๋อต้องการแต่งงานกับข้าโดยเร็วที่สุด” ไป่ซูผู้นี้จางเข่อซินส่งมาอ

สองหนุ่มสาวยังไม่ทันได้เอ่ยอันใดก็ถูกจับแยก ตอนนี้ป๋อเหวินจ้งยังจับต้นชมปลายไม่ถูกเลยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น“ชุ่นเหอ!!” เมื่อตั้งสติได้ก็ร้องเรียกคนสนิทด้วยความหัวเสีย สรุปแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ มีเพียงคนสนิทของเขาเท่านั้นที่จะให้คำตอบเรื่องนี้กับเขาได้“คนของข้าไปที่ใด!!” เมื่อสองแม่ลูกออกไปแล้ว ป๋อเหวินจ้งก็เริ่มโวยวายทันที แต่ก็ไม่เห็นคนของตนเองออกมาสักที มีเพียงเสี่ยวเอ้อที่ออกมารับหน้าแทนเท่านั้น“ไม่รู้ว่าไปที่ใดขอรับ”“ชุ่นเหอ เจ้ากล้ามากที่ทิ้งข้าไปเช่นนี้” เขาพูดด้วยความโมโห ไม่รู้ว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์ผู้นั้นหายไปไหน “ข้าคงต้องขอตัวก่อน” เมื่อเสียงในห้องนั้นสงบลงหลัวไป๋เย่ก็ขอตัวกลับจวน หากไม่มีคนเห็นนางอยู่ที่จวนจะเป็นเรื่องเอาได้“ใช้งานเสร็จก็ทิ้งข้าเลยหรือ” เรื่องทุกอย่างเป็

 บทที่ 9เจ้าเป็นของข้า หลัวไป๋เย่ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ โดยมีจางเข่อซินที่แวะเวียนมาหาที่เรือนทุกคืน บางวันก็นอนสนทนากันจนหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน บางวันเขาก็รังแกนางจนไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน ตอนนี้ยามค่ำคืนทั้งสองใช้ชีวิตเหมือนคู่สามีภรรยา ขาดก็เพียงงานแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันในตอนกลางวันเท่านั้น“นายท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ” เมื่อเห็นคนที่นางตั้งตารอเกินเข้ามา หญิงสาวก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับเขาทันทีคนที่ถูกต้อนรับเป็นอย่างดีมองเจ้าของเรือนด้วยสายตาแปลกใจ ที่ผ่านมานางอิดออดมาตลอดยามที่เขามาหานางที่เรือน แต่วันนี่กลับกระตือรือร้นอยากต้อนรับเขาเป็นพิเศษ“วันนี้นายท่านอยากรับเป็นสุราหรือชาดีเจ้าคะ” คนถามประคองเขาไปนั่งลงที่เตียงอย่างเอาใจ “เป็นสุราดีหรือไม่เจ้าคะ”&l

 หลัวไป๋เย่ที่ได้ยินคำถามนั้นก็หวนไปคิดถึงบุรุษที่แวะเวียนไปหานางที่เรือนอยู่เป็นประจำ แต่อย่างไรเรื่องระหว่างพวกเราก็ไม่สามารถเป็นไปได้ “ยังไม่มีหรอก”หลานเหอชุ่นที่ได้ยินคำตอบก็ยิ้มอย่างดีใจ นางไม่มีคนในดวงใจเช่นนั้นก็หมายความว่าเขายังคงมีความหวังอยู่“เยี่ยม บางที่คู่ครองของเจ้าอาจจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็เป็นได้” สวี่หวานหว่านหัวเราะคิกคักชอบใจ นางอยากเห็นสองคนนี้ลงเอยกันเสียที นางสงสารหลานเหอชุ่นมากที่แอบชอบอยู่เพียงฝ่ายเดียวชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวยิ้มเขินอาย เพราะรู้ว่าสหายตั้งใจหยอกล้อตนเอง สหายผู้นี้รู้ดีว่าเขารู้สึกอย่างไร เพราะวันที่เขาดื่มสุราเมามายจนขาดสติเผลอเอ่ยเรื่องนี้ออกไป ทั้งที่ที่ผ่านมาเขาสามารถปกปิดความรู้สึกได้เป็นอย่างดีทั้งสามพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังจับตามองพวกเขาอยู่ ตงหยางที่ได้รับหน้าที่ดูแลสตรีของเจ้านายตั้งใจจับตาดูเรื่องที่เกิดขึ้นในศาลาโดยไม่คาดส

 หลัวไป๋เย่นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่นั่งของตนเองเพราะนางไม่มีสหายผู้อื่นนอกจากหลานเหอชุ่นและองค์หญิงใหญ่ หากจะไปหาหลานเหอชุ่นก็ไม่รู้ว่าในวังมีสายของคนผู้นั้นหรือไม่ นางไม่อยากให้เกิดปัญหาอีกจึงตัดไฟแต่ต้นลม“นี่ก็ถึงเวลาอันสมควรแล้ว เชิญทุกท่านตามสบายเถิด” วันนี้เหมือนเป็นงานเลี้ยงจับคู่ของบุตรหลานขุนนางที่ยังไม่มีคู่ครอง จึงไม่ได้มีพิธีรีตองอันใดมากนัก“ขอบพระทัยฝ่าบาท” ทุกคนต่างแยกย้ายไปทักทายคนที่หมายปอง และดูเหมือนว่าคนสกุลหลัวจะได้รับความสนใจมากกว่าผู้อื่น“ดูเหมือนคุณหนูหลัวจะเป็นที่หมายปองของบุรุษ แต่สตรีฐานะเช่นนางหากจะแต่งให้คนในราชวงศ์ก็ไม่ใช่เรื่องยาก หรือว่าข้าจะให้นางแต่งให้องค์ชายสักพระองค์ดีหรือไม่” เขาหยั่งเชิงน้องชาย อยากจะรู้นักว่าจากนี้จะยังมีท่าทีเย็นชาเช่นนี้ไปอีกนานเท่าใด“คุณหนูใหญ่หลัวองค์หญิงใหญ่ให้มาเชิญไปที่ศาลาเจ้าค่ะ” นางกำนัลมาตามตัวหลัวไป๋เย่ตามคำ