Alle Kapitel von กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค: Kapitel 41 – Kapitel 50

“วันนี้เจ้าดูแปลก ๆ ไป เป็นอันใดหรือไม่” ตั้งแต่ที่นางตื่นขึ้นมาเขาก็รู้สึกได้ว่านางไม่เหมือนเดิม“วันนี้เย่เอ๋อร์เหนื่อย ๆ นายท่านอย่าสนใจเลยเจ้าค่ะ” หญิงสาวเพียงยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ไม่ได้ออดอ้อนเอาใจเช่นที่เป็นเหมือนทุกวัน“เช่นนั้นก็พักผ่อนให้มากหน่อย” เขาคีบอาหารให้คนตรงหน้า ไม่เหนื่อยสิแปลกดื่มสุราไปเยอะเพียงนั้น“เจ้าค่ะ” หญิงสาวกินข้าวอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยปากถึงเรื่องที่จะออกไปเที่ยวนอกเมือง “นายท่านเย่เอ๋อร์จะออกไปเที่ยวนอกเมืองสักสองสามวันนะเจ้าคะ”“ไปกับผู้ใด” สวี่หรงเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง นางไม่มีสหายผู้อื่นสวี่หวานหว่านก็อยู่ในวัง หลานเหอชุ่นก็ฝึกอยู่ในค่าย“คนเดียวเจ้าค่ะ” นางไม่คิดปิดบัง เพราะปิดอย่างไรก็ปิดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาใช้คนจับตามองนางอยู่เท่าใด“ไปเมื่อใด”

หลัวไป๋เย่นั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก วันนี้ก็ครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว ตอนแรกนางก็มั่นใจว่าจะตัดความสัมพันธ์ในครั้งนี้ แต่ตอนนี้นางกลับมีแต่ความลังเลเต็มไปหมดใจหนึ่งก็อยากจบความสัมพันธ์นี้เสียที ใจหนึ่งก็ยังอยากอยู่ข้างกายเขา ไม่รู้ว่าควรตัดสินใจอย่างไรดี ตอนนี้จึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกเรือน“วันนี้ให้ไป่ซูติดตามข้าออกไปข้างนอก เจ้าก็อยู่ที่เรือนนี่แหละ” พูดจบก็เดินออกออกไปอย่างเหม่อลอย ในใจครุ่นคิดอีกครั้งว่าควรตัดสินใจอย่างไร“คุณหนูเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย” ไป่ซูถามอย่างเป็นห่วง เพราะตั้งแต่ที่นางมาอยู่ที่สกุลหลัว นางไม่เคยเห็นอีกฝ่ายแสดงสีหน้ายุ่งยากใจเช่นนี้มาก่อน“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยไม่ต้องห่วงหรอก” นางส่งยิ้มให้สาวใช้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกังวลจนเกินไป ไป่ซูผู้นี้แม้จะเป็นคนที่จางเข่อซินส่งมาให้นาง แต่ก็ถือว่าจริงใจต่อนาง ไม่รู้ว่าหลังจากเรื่องทุกอย่างจบลงจะทำเช่นไ

 บทที่ 16คนงามเศร้าได้ไม่นาน หลัวไป๋เย่เก็บตัวร้องไห้อยู่ในเรือนทำเอาเหล่าสาวใช้ต่างเป็นห่วง แต่ก็ทำอันใดไม่ได้มากเพราะเจ้านายได้สั่งเอาไว้ว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับผู้ใด“คุณหนูกินข้าวสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” หลิงหลิงยกอาหารมาให้เจ้านาย เจ้านายของนางร่าเริงสดใสมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าไปเจอเหตุการณ์อันใดเข้าจึงได้เป็นเช่นนี้“พวกเจ้าไม่ต้องมาเฝ้าข้าหรอก ข้าไม่ได้เป็นอันใด” หลัวไป๋เย่ได้แต่หัวเราะให้กับความเป็นห่วงเกินเหตุของเหล่าสาวใช้ นางแค่อยากอยู่คนเดียวทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ก็เท่านั้น“คุณหนูเล่นเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนพวกบ่าวก็เป็นห่วงสิเจ้าคะ” หลิงหลิงแทบจะร้องไห้ออกมา“คนงามเช่นข้าเสียใจได้ไม่นานหรอก” นางพูดอย่างขบขันเพื่อไม่ให้สาวใช้เครียดไปด้วย

ในช่วงสายของวันก็มีเทียบเชิญจากในวังมาเชิญหลัวไป๋เย่เข้าไปเที่ยวเล่นในวังสี่หน้าวัน หลัวจื่อหานแม้ไม่อยากให้บุตรสาวเข้าไปอยู่ในวังแต่ก็ไม่อาจขัดพระประสงค์ขององค์หญิงใหญ่ได้“เจ้าก็อย่าได้ไปสร้างเรื่องในวังเล่า หากเกิดเรื่องขึ้นข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้” เขาบอกอย่างเป็นห่วง เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไปในวังหลวงได้“เจ้าค่ะท่านพ่อ” นางเดาว่าจางเข่อซินต้องแอบบุกมาหานางที่จวน ซึ่งนางจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไม่ได้ ในเมื่อเลือกที่จะตัดขาดแล้วก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก“เช่นนั้นก็ไปเถิด”“เจ้าค่ะ”เมื่อมาถึงวังหลวงก็มีหรงมามาออกมาต้อนรับเช่นเดิม ทั้งสองเดินพูดคุยกันอย่างสนิทสนมกันเข้าไปในวัง มาครั้งนี้หลิงหลิงไม่สามารถติดตามเข้าไปในวังได้ เพราะต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน“คุณหนูใหญ่หลัวองค์หญิงรออยู่ในตำหนักเจ้าค่ะ”“ขอบคุณหรง

“ช่างเถิด ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะหาทางช่วยให้เขากลับมาทำงานที่ตำแหน่งเดิม คนไม่เคยจับมีดจับดาบไปต่อสู้ เขาจะทำได้อย่างไร” ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นเช่นไรบ้าง มิใช่ฝึกหนักจนล้มป่วยไปแล้วกระมัง“ดี เจ้าต้องช่วยเขาให้ได้นะ” นางจะต้องไปคุยกับเยียนอ๋องให้ได้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเขาใช่หรือไม่ หากใช่นางจะให้เขาย้ายหลานเหอชุ่นกลับมาทำงานที่เดิม“ไม่ต้องห่วง เขาต้องได้กลับมาทำตำแหน่งเดิมแน่” เมื่อพูดถึงหลานเหอชุ่นนางก็คิดออกอยู่เรื่องหนึ่ง “เจ้าไม่สนใจลองให้โอกาสอาชุ่นบ้างหรือ เขาแอบชอบเจ้ามาหลายปีแล้วนะ”“ข้ามองเขาเป็นสหายมาตลอดจะให้เปลี่ยนเป็นคนรักก็ยังไงอยู่” หากให้มองในฐานะสตรีหลานเหอชุ่นเหมาะที่จะเป็นคนรักมาก แต่นางในฐานะสหายมองเขาเป็นอย่างอื่นไม่ได้จริง ๆ“เฮ้อ แล้วแต่เจ้าเถิด แต่บุรุษที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวมากที่สุดคือบุรุษเช่นเสด็จอา เจ้าไม่รู้หรอกว่าเขาน่ะโหดเหี้ยมเพียงใด ข้าน่ะเห็นเขาลงโทษน