Lahat ng Kabanata ng กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค: Kabanata 11 - Kabanata 20

จางเข่อซินเข้ามาถึงก็พบว่าคนที่เขาต้องการพบได้หลับหนีเขาไปอีกแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ปลุกนางให้ลุกขึ้นในทันที เขานั่งมองหน้านางอยู่อย่างนั้น ใบหน้างามของนางช่างดึงดูดเขาได้ยิ่งนัก ขนาดยามที่หลับนางยังทำให้เขาหลงใหลได้เพียงนี้หญิงสาวที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจก็รู้สึกว่ามีคนกำลังมองตนเองอยู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพราะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมีคนมาหา นางจึงไม่ได้ตกใจอะไรมากนัก เพราะนางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขามีเรื่องอะไรจะสนทนากับนางกันแน่“ท่านมาแล้วหรือ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามเอาแต่มองคนที่นอนทำตาปรือ เขารู้ดีว่าเป็นช่วงที่นางเพิ่งตื่นนอน แต่ไฉนดูไปดูมาแล้วเหมือนตั้งใจยั่วยวนเขา“ท่าน...อื้ออ” ไวกว่าความคิดเขาก็ก้มหน้าลงไปงับริมฝีปากอวบอิ่มที่ดึงดูดสายตาของเขาอยู่นานแล้ว ส่วนคนที่โดนฉกชิงอากาศหายใจก็ได้แต่ร้องครางในลำคอ ก่อนจะเผยปากรับจุมพิตแสนร้อนแรงที่เขามอบให้คนตัวโตเมื่อเห็นว่านางหายใจไม่ทันจึงได้ผละออกจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง แม้จะอยากทำมากกว่านี้แต่ก็พยายามห้ามใจเอาไว้ เพราะเขายังมีเรื่องสำคัญต้องสนทนากับนาง“ลุกขึ้นมาคุยกันดี ๆ” เขาประคองนางให้ลุก

 “เงินที่พวกเรารวบรวมได้ในตอนนี้มีเพียงสามหมื่นตำลึงขอรับ” ฟ่านเฉิงที่ได้รับรับหน้าที่ไปรวบรวมเงินตามร้านค้าในเครือ ตอนนี้รวบรวมมาทั้งหมดแล้วก็ยังไม่ได้ตามเจ้านายต้องการ“หากตอนนี้พวกเราต้องการเงินอีกสองหมื่นตำลึงจะหาได้จากที่ใด” ซีห่าวถาม หากเงินพวกนี้ยังไม่พอก็คงต้องหยิบยืมมา มิเช่นนั้นพวกเขาจะเป็นฝ่ายที่ถูกลงโทษเสียเอง“มีร้านกู้เงินอยู่ขอรับ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังเปิดอยู่หรือไม่” ฟ่านเฉิงบอก ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วไม่รู้ว่าร้านจะยังเปิดอยู่หรือไม่“เจ้าไปจัดการเอาเงินสองหมื่นมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใด หรือดอกจะแพงเพียงใดก็ไม่ต้องสนใจ” ตงหยางรีบบอก ดูเหมือนว่านี่จะเป็นทางออกเดียวของพวกเขา ไม่ว่าจะต้องจ่ายดอกเบี้ยมากเพียงใดก็ต้องยอมจ่าย“พวกข้าต้องการเร็วที่สุด” ตงหยางรีบบอก ตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม(หนึ่งชั่วโมง)แล้ว หากช้ากว่านี้เกรงว่าพวกเขาจะเก็บ

 บทที่ 6กลับจวน จางเข่อซินเดินถือถ้วยยาเข้ามาให้คนที่ยังนอนหมดแรงอยู่ที่เตียง เขายื่นให้นางด้วยใบหน้าที่ไร้รอยยิ้ม หญิงสาวก็ยื่นมือไปรับมาดื่มอย่างไม่คิดอะไร“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หญิงสาวยื่นถ้วยยาคืนไปให้เขา“เจ้าก็พักผ่อนเถิด” เขาเดินเอาถ้วยยาไปวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะกลับมานั่งที่เตียงตามเดิม หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่มองด้วยความงุนงง เพราะคิดว่าหลังจากนางดื่มยาเสร็จเขาจะกลับไป“ท่านไม่กลับหรือ นี่ก็จะสว่างแล้ว” เขาจะอยู่ต่อไม่ได้ หากมีคนมาเห็นว่านางนอนร่วมเตียงกับบุรุษจะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้“ไล่ข้า?” นี่เขาเพิ่งจ่ายเงินให้นางไปตั้งห้าหมื่นตำลึง นางยังกล้ามาเอ่ยปากไล่เขาอีกหรือ“หากผู้อื่นเข้ามาเห็นจะทำเช่นไร&rdqu

“เช่นนั้นเจ้าก็ว่ามาเถิด” ตอนนี้นางกำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ทั้งสองตระกูลได้ทำสัญญาหมั้นหมายกันเอาไว้ แต่ไม่ได้ระบุเอาไว้ว่าเป็นผู้ใด เพราะเมื่อก่อนตระกูลหลัวมีนางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ส่วนฝั่งนั้นก็วางตัวไว้เป็นคุณชายใหญ่ป๋อเหวินจ้ง“ข้าต้องการแต่งงานกับพี่เหวินจ้ง พวกเราสองคนต่างก็มีใจให้กัน เจ้าแต่งเข้าไปก็มีแต่เสียใจเปล่า ๆ เพราะเขาไม่มีทางรักเจ้า” หลัวซูอิงเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจ ที่ผ่านมาเขาใส่ใจเพียงนาง ไม่ได้สนใจพี่สาวตัวดีของนางเลยสักนิด“หากเจ้ามีปัญญาก็มาแย่งไปสิ” หากน้องสาวของนางทำได้ก็ดีไปนางจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ แต่หากให้นางเดาคนตระกูลป๋อไม่มีทางยอมรับหลัวซูอิงเด็ดขาด ที่ยอมตกลงเรื่องแต่งงานส่วนหนึ่งก็เพราะตระกูลเดิมของมารดานาง แต่ตระกูลป๋อคำนวณผิดไปหน่อย เพราะหลังจากมารดาของนางจากไปไม่กี่ปีก็พาภรรยาและบุตรสาวอีกคนเข้ามาในจวน“เจ้าไม่ต้องห่วงอย่างไรพี่เหวินจ้งต้องเลือกข้าแน่” หญิงสาวได้แ

“สบายใจจริงนะ” ขณะที่หญิงสาวกำลังแช่น้ำอย่างสบายอารมณ์ จู่ ๆ เสียงเข้มก็ดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่นอนแช่น้ำอยู่ถึงกลับสะดุ้ง“นายท่านมาหาเย่เอ๋อร์หรือเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าผู้ใดที่บุกรุกเข้ามาถึงในห้องอาบน้ำก็เอ่ยเสียงหวาน ส่งสายตายั่วยวนไปให้คนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ ทว่าคนที่บุรุษเข้ามากลับยืนนิ่งไม่หวั่นไหวไปกับท่าทางที่แสนยั่วยวนของนาง“เหตุใดนายท่านถึงได้หน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าเขายังคงนิ่งอยู่ก็พอจะเดาออกแล้วว่าต้องเกิดเรื่องไม่ปกติขึ้น หากให้เดาก็คงเป็นเรื่องที่นางออกไปเดินเล่นกับป๋อเหวินจ้งเขายังคงไม่ตอบและยื่นมองนางด้วยสายตานิ่ง ๆ จนคนตัวเล็กต้องลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปดึงคนตัวโตให้เขยิบเข้ามาใกล้ ๆ โดยไม่ได้เขินอายเลยว่าตอนนี้ตนเองได้โป๊เปลือยอยู่“มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น เย่เอ๋อร์ไม่ได้นัดพบกับบุรุษผู้นั้นนะเจ้าคะ” นางนั่งลงไปแช่น้ำเหมือนเดิม แต่ไม่ยอมปล่อยมือจากมือของเขายังคงจับ