All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 31 - Chapter 40

ปึ้ง! "ไอ้นั่นมันเป็นใคร!" เสี่ยภาคินทร์ที่นั่งดูกล้องวงจรปิดของห้องที่ปาริฉัตรทำงานอยู่ถึงกับทุบโต๊ะอย่างแรง เมื่อเห็นท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยของชายที่กำลังสอนงานให้เด็กใหม่ของเขา เสี่ยหนุ่มกัดฟันกรอดถามลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน "ไหนครับ?" หมอกเดินอ้อมโต๊ะใหญ่ของเสี่ยภาคินทร์เพื่อมาดูหน้าจอ แล้วเขาก็ได้เห็นทัศน์ที่สอนงานแล้วพยายามถึงเนื้อถึงตัวปาริฉัตร "มันชื่อทัศน์ครับ คนที่แป้งหอมจะมาแทน มันอาสาสอนงานแป้งหอมครับ" "แป้งหอม? เดี๋ยวนี้มึงสนิทกันถึงขั้นเรียกชื่อเล่นกันเลยเหรอวะ!" เสี่ยหนุ่มที่หงุดหงิดกับภาพในจอแล้วก็ยังพาลมาโมโหลูกน้องเพียงเพราะเขาเรียกชื่อเล่นของเธอ "เอ่อ.." หมอกถึงกับพูดไม่ออกที่เสี่ยออกอาการหวงของมากขนาดนี้ "มึงไปเรียกแป้งหอมมาชงกาแฟให้กูหน่อย" เสี่ยหนุ่มพูดขณะที่สายตาคมยังจ้องอยู่ที่หน้าจอเขม็ง "ทำไมเสี่ยไม่โทรไปที่นั่นล่ะครับ ถ้าผมลงไปตามจะช้านะครับ" หมอกรีบแนะนำในทางที่คิดว่าน่าจะดีกว่า "มึงลงไปเรียกเอง แล้วก็พูดให้ได้ยินทั้งห้องจะได้ไม่มีใครมายุ่งกับของของกูอีก รีบลงไปเลย" หมอกซึ่งได้รับคำสั่งจากเจ้านายรีบลงไปยังชั้นสาม ขายาวก้าวเท้าอย่างรีบเร

"อื้อ!" ปาริฉัตรร้องอู้อี้ในลำคอ เมื่อปากหนาของเสี่ยภาคินทร์จู่โจมเธอรุนแรงตามอารมณ์โทสะ จนปากล่างของเธอกระทบกับฟันซี่เล็กจนรู้สึกเจ็บแปลบ หญิงสาวรับรู้ถึงรสเค็มเลือดในปาก มือเล็กดึงทึ้งเสื้อเชิ้ตสีดำที่ไหล่หนาจนยับยู่ยี่ เพื่อดึงตัวเสี่ยหนุ่มให้ออกไป แต่ทว่าคนตัวโตก็ไม่สะทกสะท้าน เขายังไล่ต้อนจูบเธออย่างหนักหน่วงซาบซ่านจนร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง หญิงสาวหยุดการต่อต้านปล่อยให้ลิ้นหนาได้สิ่งที่ต้องการ เขาจึงกวาดเอาความหอมหวานไปทั่วโพรงปากนิ่มของเธออย่างย่ามใจ "เธอเป็นของฉัน แป้งหอม" เสี่ยหนุ่มถอนริมฝีปากออก เขาพูดพึมพำขณะที่ไล่ดูดขบเม้มไปตามซอกคองามระหงเมื่อแม่กวางน้อยสิ้นท่าต่อเขาแล้ว "เสี่ยอย่าดูดเดี๋ยวเป็นรอย เอ๊ะ!" ปาริฉัตรเอ่ยเมื่อเริ่มเจ็บแปลบไปทั้งลำคอผลพวงอันเกิดมาจากปากร้อนแรงของเขา มือเล็กพยายามดันหน้าหล่อของเสี่ยหนุ่มออก แต่ยิ่งเธอยิ่งห้ามเขายิ่งออกแรงดูดแรงขึ้นกว่าเดิม "พวกนั้นมันจะได้รู้ว่าเธอเป็นของฉัน" เสี่ยหนุ่มพูดพลางยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจใส่ตากลมโตของหญิงสาว หลุบตามองรอยตีตราที่ลำคอระหงอย่างพอใจ "หนูลงไปได้หรือยังคะ? หนูชงกาแฟให้เสี่ยแล้วนะคะ" ป

"เสี่ย หนูเหนื่อย" ปาริฉัตรเอ่ยปากบอกเขาขณะก้มลงไปมองที่แผงอกหนาตรงหน้า เธอไม่กล้าสบสายตาคมที่แฝงไปด้วยความต้องการนั้นได้ "อย่างอแงน่าแป้งหอม นอนเฉย ๆ แท้ ๆ ฉันเป็นคนทำยังไม่เห็นจะเหนื่อยเลย" เสี่ยภาคินทร์พูดพลางดึงท่อนเนื้อใหญ่ให้หลุดออกจากกลางตัวเธอ น้ำสีขาวข้นที่ถูกกักอยู่ในนั้นไหลตามออกมาแล้วตกลงบนหนังสีดำของโซฟา "ก็นั่นเสี่ยนี่คะ อ๊ะ!" หญิงสาวแย้งแต่ก็ต้องร้องออกมาเพราะโดนคนตัวใหญ่จับตัวเธอพลิกคว่ำอย่างรวดเร็ว มือหนาดึงสะโพกเธอขึ้นมายกสูงให้เสมอกับหน้าขาแกร่งของเขา "พูดมาก" เสี่ยหนุ่มต่อว่าเธอพลางดึงชายกระโปรงขึ้นไปไว้ที่เอวคอด เผยให้เห็นก้นกลมขาวเนียนน่าตีของหญิงสาว เห็นแล้วเกิดอาการมันเขี้ยวจึงประทับมือไปที่แก้มก้นของเธอไม่แรงมากนัก เพียะ! "เอ๊ะ! หนูเจ็บนะคะ!" ปาริฉัตรหันมาต่อว่าเสี่ยหนุ่มเสียงขุ่นไร้ความกลัวเกรงอย่างที่เคบเป็น ก็ใครให้เขามาตีก้นเธอเล่า "หึหึ น่าตี" เสี่ยหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ ไม่สนใจเสียงแหวของแม่กวางน้อยเพราะกำลังก้มหน้าก้มตาจับแก่นกายถูไถที่ร่องเนื้อสีแดงของเธอ แต่ไม่ทันได้ให้เธอได้พูดอะไรต่อ ท่อนเอ็นร้อนผ่าวก็แทงพรวดเข้ามาในตัวอย่างแรงทีเดียวมิ

หลังจากที่เสี่ยภาคินทร์เสร็จกิจจากแม่กวางน้อย เขาก็ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับมาที่โต๊ะทำงานเพื่อทำงานต่อ เสี่ยหนุ่มยังปล่อยให้ปาริฉัตรนอนหลับอยู่ที่โซฟาใหญ่กลางห้องอยู่ที่เดิม โดยมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างไว้ จากนั้นจึงได้โทรหาลูกน้องคนสนิท ตื๊ด ตื๊ด 'ครับเสี่ย' รอสายไม่นานเสี่ยหนุ่มได้ยินหมอกตอบกลับมา "ขึ้นมาได้แล้ว หาอะไรมาให้กูกินด้วย สองชุด" เสี่ยภาคินทร์สั่งลูกน้องก่อนจะกดตัดสายไป สายตาคมเหลือบไปมองร่างบางที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจเมื่อคิดถึงความสุขที่ได้จากเธอ จากนั้นจึงได้แล้วดึงสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า โดยที่ไม่คิดจะปลุกแม่กวางน้อยที่นอนหมดเรี่ยวแรงนั้นเลย ก๊อก ๆ ผ่านไปพักใหญ่ เสียงเคาะที่ประตูก็ดังขึ้นขออนุญาตเจ้าของห้อง "เข้ามา" เสี่ยภาคินทร์เอ่ยเสียงดังออกไป "ข้าวครับเสี่ย ให้ผมวางไว้ที่โต๊ะ.." หมอกที่ในมือมีทั้งอาหารและแฟ้มงานพูดขึ้น พลางสายตาก็มองไปที่โซฟารับแขกกลางห้อง แล้วคำพูดเขาก็สะดุดเมื่อเห็นปาริฉัตรนอนหลับอยู่ตรงนั้น "มองอะไร? วางข้าวไว้นั่นแล้วเอาเอกสารมานี่" เสี่ยภาคินทร์พูดเสียงเข้มเมื่อเห็นส

ปาริฉัตรลงมายังห้องแลกชิพสถานที่ที่ตัวเองทำงาน มือเล็กค่อย ๆ บิดลูกบิดประตูเข้าไปอย่างคนไม่มั่นใจ มาทำงานวันแรกเธอหายไปสี่ชั่วโมง รู้สึกว่าเธอจะมองหน้าทุกคนในห้องนั้นไม่ติดสักเท่าไร แกรก.. เมื่อประตูถูกเปิดออก ทุกคนที่นั่งทำงานอยู่ต่างพากันหันขวับมองมายังเธอเป็นตาเดียว ทัศน์นั้นมองมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบหลบสายตาเธอหันกลับไปมองจอด้านหน้า ถัดมาเป็นน้ำฝนสาวอกโต เธอมองมาทางปาริฉัตรตาขวางก่อนที่สะบัดหน้าขวับกลับไป ส่วนอีกสองคนชายหญิงถัดมา สองคนนั้นมองมาโดยที่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเธอก็ได้หันกลับไปทำงานต่อ ส่วนเครซี่ที่นั่งอยู่ติดทางออก มองมาทางเธอเขม็งก่อนที่ริมฝีปากหนาที่เคลือบลิปติกสีแดงชาดจะเอ่ยขึ้น "มาแล้วเหรอยะหายไปตั้งนานสองนาน" เครซี่พูดกับพนักงานใหม่ด้วยถ้อยคำกระแนะกระแหน "หนูขอโทษค่ะ" หญิงสาวรีบยกมือขอโทษรุ่นพี่ เธอไม่รู้สึกโกรธเลยที่โดนว่า เพราะเธก็ทำตัวเหลวไหลจริง ๆ แม้การเหลวไหลนั้นจะมาจากเสี่ยหื่นกามข้างบนนั้นก็ตาม "ต๊าย! มือไม้อ่อนซะด้วย แบบนี้สิฉันน่ะช๊อบชอบ ไม่ใช่เชิดเป็นหงส์เหมือนใครบาง พอเสี่ยเรียกไปไม่กี่ครั้งก็คุยกับคนอื่นเ