All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 51 - Chapter 60

ติ๊ด ๆเสียงนาฬิกาปลุกที่ปาริฉัตรตั้งไว้ในโทรศัพท์ดังขึ้นตรงมุมห้อง ทำให้ผู้เป็นเจ้าของขยับตัวพร้อมกับการรู้สึกตัวตื่นของสมอง"อือ" เสียงหวานครางขึ้นในลำคอ วงแขนกอดกระชับและเรียวขายกขึ้นกกก่ายหมอนข้างตามความเคยชิน แม้จะได้เวลาตื่นแต่ร่างกายอ่อนเพลียเหลือเกิน สมองก็มึนตื้อไปหมด เธอจึงอยากนอนต่อสักหน่อย เพื่อรอให้แรงกายและความตื่นตัวของสมองกลับมาเป็นปกติ"...?" แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องแปลกใจ เมื่อพบว่าหมอนข้างที่เธอกอดรัดอยู่นั้นแข็งกระด้างแต่ทว่ามีความอบอุ่น ดวงตากลมเปิดพรึบทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้อยู่ห้องนี้คนเดียว"ไง" พอเสียงทุ้มคุ้นหูทักขึ้นเหนือศีรษะ ปาริฉัตรก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องเจอกับคางหนาที่มีตอหนวดเขียวครึ้มของคนพูด"อุ้ย!" ปาริฉัตรอุทานตกใจ รีบดึงแขนขาออกมาจากร่างใหญ่ของเสี่ยภาคินทร์ที่ก่อนเธอเข้าใจว่าเป็นหมอนข้างใบโปรด "โอ๊ะ!" แล้วเธอก็ต้องอุทานขึ้นมาเมื่อเจ็บแสบที่จุดสงวนกลางกายเกินจะทน แล้วสมองก็ฉายภาพเร่าร้อนปนเสียวซ่าน ที่เมื่อคืนเสี่ยหนุ่มมอบบทรักดุดันร้อนแรงให้เธอตั้งหลายครั้งหลายคราจนจุดบอบบางกลางกายของเธออักเสบ"หลับสบายไหม?" เสี่ยภาคินทร์

"ทำไมหน้าซีดแบบนั้นแป้งหอม เป็นอะไรหรือเปล่า?" เจ๊เครซี่ซักถามทันทีที่เห็นใบหน้าซีดเซียวของรุ่นน้อง"หนูไม่เป็นอะไรค่ะ" ปาริฉัตรตอบเจ๊เครซี่พลางส่งยิ้มเจื่อนให้รุ่นพี่"ไม่เป็นอะไรแน่นะ?" เจ๊เครซี่หรี่ตามองใบหน้าสวยอย่างจับผิด เพราะก่อนหน้านี้รุ่นน้องของเธอยังหน้าตาสดใสอยู่เลย แต่หลังจากที่ปาริฉัตรแยกไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาอารมณ์รุ่นน้องก็เหงาหงอยอย่างเห็นได้ชัด"จริงค่ะ ว่าแต่เจ๊สั่งข้าวให้หนูหรือยัง?" หญิงสาวหลบสายตารุ่นพี่เพราะกลัวจะแสดงพิรุธออกมา เฉไฉไปหาเรื่องอาหารที่จะรับประทาน"สั่งแล้ว นั่นไงได้พอดี" เจ๊เครซี่บอกแล้วพยักหน้าไปทางป้าเจ้าของร้านที่ถือจานข้าวสองจานมาทางโต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่พอดีหลังจากที่นั่งรับประทานไปเกือบหมดจาน ปาริฉัตรที่นั่งอัดอั้นใจมาตลอด ก็รวบรวมความกล้าเอ่ยถามรุ่นพี่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม"เจ๊เครซี่คะ เสี่ยมีผู้หญิงเยอะเหรอคะ?" หญิงสาวพูดเสียงแผ่วเบา"ก็หลายคนนะ ทำไม? นังคนไหนมาทำอะไรเธอใช่ไหม?" เจ๊เครซี่ชะงักมือที่จับช้อนแล้วเงยหน้าถามปาริฉัตร เธอคิดว่าพอจะรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้รุ่นน้องคนสวยอารมณ์เปลี่ยนแล้ว"เอ่อ..ไม่มีใครมาทำอะไรหรอกค่ะ หนูแค่อยากรู้"

ภายในห้องสลัวซึ่งมีเสียงทำนองเพลงบรรเลงเคล้าอารมณ์เบา ๆ สี่หนุ่มที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ได้นั่งชนแก้วพูดคุยสนุกสนานเฮฮาตามประสาคนโสดไม่มีคนโทรจิกให้รำคาญใจ ข้างกายของแต่ละคนมีสาวสวยคอยนั่งอำนวยความสะดวก คอยเติมเครื่องดื่ม คอยป้อนกับแกล้ม คอยนั่งกระแซะออเซาะหนุ่ม ๆ ให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ ยกเว้นสาวสวยข้างกายเสี่ยภาคินทร์ที่เอาแต่นั่งนิ่ง แต่เมื่อเขาส่งแก้วเครื่องดื่มที่พร่องให้ หญิงสาวถึงจะขยับตัวเอื้อมมือไปผสมน้ำสีอำพันให้แก่เสี่ยหนุ่ม"หิวไหม?" เสียงทุ้มของเสี่ยภาคินทร์เอ่ยขึ้นถามสาวสวยข้างกายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ โดยมือข้างที่วางพาดยาวไปตามพนักพิงด้านหลัง ลูบขึ้นลงผิวต้นแขนเนียนที่พ้นแขนเสื้อออกมาเล่น ๆ อย่างพออกพอใจ ที่มีเธอมานั่งเป็นเพื่อนและคอยชงเครื่องดื่มให้"เสี่ยให้หนูกลับได้หรือยังคะ?" ปาริฉัตรไม่ตอบคำถามแต่ย้อนถามเสี่ยหนุ่มกลับ ดวงตากลมโตเหลือบมองไปยังนาฬิกาดิจิตอลติดผนังเหนือประตูทางเข้า ซึ่งเธอก็เห็นว่าตอนนี้เวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว"เดี๋ยวค่อยกลับ หิวไหม?" เสี่ยหนุ่มถามซ้ำเพราะเขาไม่เห็นเธอหยิบอะไรเข้าปากเลย หญิงสาวดื่มแค่เพียงน้ำเปล่าเท่า

เช้าวันรุ่งขึ้น ปาริฉัตรออกไปทำงานพร้อมร่างกายที่กระปรี้กระเปร่าเต็มที่ ใบหน้าเล็กของเธอไม่ซีดเซียวเหมือนดั่งวันวาน แต่ดูสวยหวานเพราะมีเส้นเลือดฝาดกระจายเต็มสองแก้มโดยไม่ต้องพึ่งบรัชออน ปากอิ่มที่ทาแค่ลิปมันก็ดูมีเสน่ห์น่าเชยชม หญิงสาวย่างก้าวด้วยท่าท่างที่กระชุ่มกระชวยไปตามทางที่มีผู้คนมากมายเดินขวักไขว่เพราะตอนนี้เป็นเวลาเร่งด่วน เมื่อเธอเดินมาถึงป้ายรถประจำทาง เธอได้พบกับเจ๊เครซี่ซึ่งยืนรอรถอยู่แล้ว ซึ่งเจ๊เครซี่นั้นมัวแต่มองไปยังถนนทางที่รถวิ่งมาจนไม่ได้เห็นหญิงสาวที่เดินมาทางด้านหลัง เห็นดังนั้นปาริฉัตรจึงพาร่างอรชรเดินเข้าไปหาหมายจะหยอกล้อเล่น"เจ๊!" ปาริฉัตรเอ่ยทักพร้อมเขย่าแขนรุ่นพี่ให้เธอตกใจ"ว๊าย! ตาเถร โอ๊ย! แกล้งเจ๊ได้นะแป้งหอม" เจ๊เครซี่ยกมือทาบอกเพราะตกใจกับการหยอกล้อของเพื่อนรุ่นน้อง ท่าทางนั้นสร้างความพอใจให้หญิงสาวจนต้องหัวเราะคิกคักออกมา"แหม วันนี้อารมณ์ดีนะยะ เมื่อคืนกลับดึกไหม?" มือหนาของเจ๊เครซี่ตีไหล่เล็กแรงจนร่างบางเซเล็กน้อยแล้วถามต่อจากนั้น"เกือบ ๆ ตีหนึ่งค่ะ" ปาริฉัตรตอบพลางยิ้มหวานให้คู่สนทนา ปรายตาไปมองดูรถโดยสารว่ามาหรือยัง"แล้วกลับยังไง เสี่ยมา

เจ๊เครซี่ประคองปาริฉัตรออกมาจากห้องน้ำ ร่างบางสั่นงันงกเหมือนลูกนกก็ไม่ปาน ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยโดนทำร้ายแบบนี้มาก่อน น้ำตาใสคลอเต็มเบ้าตาดูแล้วน่าสงสารเป็นที่สุด"ดีนะที่เจ๊ปวดฉี่ ไม่งั้นเธอจะโดนขนาดไหนเนี่ย" เพื่อนรุ่นพี่เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งใช้มือหนาลูบขึ้นลงที่แขนเล็กเพื่อปลอบประโลม"เรื่องนี้ต้องถึงหูเสี่ย เจ๊ไม่ปล่อยมันไว้แน่อีแนนซี่" เจ๊เครซี่พูดต่อโดยที่ร่างบางในอ้อมแขนของเธอยังคงนิ่งไม่พูดไม่จา มีแต่น้ำตาใสกลิ้งลงมาตามแก้มทั้งสองข้างเท่านั้น"โถ คงจะตกใจมากสินะ หน้าซีดหมดเลย" เจ๊เครซี่พูดขณะที่ใช้นิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้รุ่นน้องขณะที่ทั้งคู่เดินพ้นมุมทางเข้าห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยภาคินทร์ได้เดินมาพร้อมกับหมอกลูกน้องคนสนิทพอดี กึก!เสียงยางรองเท้าครูดกับพื้นเมื่อเท้าใหญ่หยุดกะทันหัน สายตาคมกริบของเสี่ยหนุ่มมองไปที่ใบหน้าของปาริฉัตร พอได้เห็นรอยแผลบนใบหน้าสวยของแม่กวางน้อยของเขาเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาได้แปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งโกรธเกรี้ยวขึ้นทันที ในแววตาคมมีไฟโกรธาอยู่ข้างใน"แป้งหอมเป็นอะไร!" เสียงเข้มดุดันของเสี่ยภาคินทร์ดังขึ้น จนผู้คนที่อยู่แถวนั้นมองมาเป็นตาเดียว"อีแ