พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

"อยากว่ะ"คำพูดชวนเสียวช่องท้องและสายตาอันเต็มไปด้วยความหื่นกระหายของเสี่ยภาคินทร์ทำให้ปาริฉัตรต้องเกร็งตัวฝืนแรงดึงของมือแกร่งแล้วขยับตัวออกห่างจากกายกำยำ"หนะ..หนูเจ็บอยู่นะคะ" หญิงสาวพูดตะกุกตะกักออกมาพลางส่งสายตาขอความเห็นใจจากเขา คนตัวโตลืมไปหรือเปล่าว่าเธอกำลังขวัญเสียอยู่"เธอเจ็บที่หน้าแต่ฉันเอาข้างล่าง ไม่เกี่ยวกัน" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ พออยากขึ้นมาแล้วมีเหรอที่เสือร้ายอย่างเขาจะปล่อยให้แม่กวางน้อยหลุดมือ นิ้วยาวค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ดจนกระทั่งสุดแถว พลางใช้ร่างบึกบึนขยับไล่ต้อนร่างบางจนสุดความยาวของโซฟา มือหนาเหวี่ยงเสื้อเชิ้ตออกไปให้พ้นตัวอย่างไม่ไยดี"ตัว..ตัวหนูเหม็นเหงื่อนะ" หญิงสาวพยายามหาข้ออ้างที่จะให้เสี่ยหนุ่มนั้นเปลี่ยนใจ มือเล็กกำคอเสื้อไว้แน่นป้องกันการรุกรานจากเขาแต่เธอลืมที่จะปกป้องด้านล่าง ที่ตอนนี้ชายกระโปรงสีดำของเธอร่นขึ้นไปจนถึงโคนขาอ่อน ทำให้กางเกงในสีขาวเผยออกมาวับ ๆ แวม ๆ ประจักษ์ต่อสายตาคมกริบของคนเสือร้ายตัวใหญ่ตรงหน้า"ไม่เป็นไรฉันไม่ถือ" เสี่ยภาคินทร์บอกพร้อมกับพ่นลมหายใจฟืดฟาดอย่างสุดจะกลั้น สองมือใหญ่ล้วงเข้าไปใต

"ไปอาบน้ำกันเถอะ"เสี่ยภาคินทร์พูดขึ้นขณะที่อ้อมแขนแข็งแรงตวัดไปที่เอวคอดของแม่กวางน้อยของตนแล้วยกขึ้นสูง ร่างบึกบึนค่อย ๆ ยันร่างตัวเองยืนขึ้นโดยที่จุดเชื่อมต่อยังไม่ได้หลุดออกจากกัน มือแกร่งเลื่อนมากุมที่แก้มก้นขาวเพื่อรั้งไม่ให้ร่างบางตกลงไปด้านล่าง "อ๊ะ! เดี๋ยวหนูตก" ปาริฉัตรร้องพลางรีบตวัดแขนเรียวกอดคอหนาของเสี่ยหนุ่มไว้ ขาเล็กเกี่ยวสะโพกเขาไว้แน่น หญิงสาวเอี้ยวหน้าลงไปมองพื้นด้านล่างอย่างหวาดกลัว ด้วยความสูงใหญ่ของเสี่ยทำให้สายตาของเธอที่มองไปยังพื้นดูไกลกว่าเดิมมากนัก"หึหึ ฉันไม่ปล่อยให้เธอตกไปหรอก" เสี่ยหนุ่มบอกขณะที่ก้าวขาเดินไปยังห้องน้ำ ขณะที่เขาเดินแรงสะเทือนทำให้แก่นกายที่ยังฝังอยู่ในตัวเธอเกิดการเสียดสีที่ผนังช่องคลอด เกิดเป็นความเสียวกระสันขึ้นมาอีกระรอก น้ำสีขาวขุ่นไหลย้อนท่อนเนื้อออกมาเลอะเยิ้มไปทั่วโคนลำท่อนตึก ตึก ตึก"อ๊ะ! อ๊ะ! เสี่ย อื้อ..ค่อย ๆ เดิน..สิคะ" ปาริฉัตรพูดด้วยน้ำเสียงสะดุด ร่างบางโหย่งตัวขึ้นพยายามไม่ทิ้งตัวลงไปหาลำท่อนใหญ่เต็มที่ "หึหึ ทำไม เสียวเหรอ?" รู้ทั้งรู้ยังจะถาม หญิงสาวค้อนให้สีหน้าที่แสนยียวนของเขา แต่เสี่ยภาคินทร์ก็ไม่สะทกสะท้าน

วันรุ่งขึ้น ปาริฉัตรตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่ปวดระบม ยามเดินเธอจะรู้สึกทั้งแสบทั้งขัดที่ซอกหว่างขาจนต้องเหยหน้าขมวดคิ้วเข้าหากันเพื่อข่มความเจ็บเอาไว้ โดนเสี่ยจับทำรักทีไรเช้ามาต้องเป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า หญิงสาวคิดในใจพลางกัดฟันเดินไปยังป้ายรถโดยสารประจำทางเพื่อเดินทางไปทำงานณ คาสิโนใหญ่เมื่อปาริฉัตรเดินเข้ามาด้านใน เธอก็ต้องแปลกใจกับท่าทีของทุกคน ช่างแตกต่างกับเมื่อวานจากหน้ามือเป็นหลังมือ ยามเดินสวนทางกันก็เดินเลี่ยงไม่มีใครเข้าใกล้ไม่มาเบียดมาชน เดินเข้าไปใกล้ก็ไม่มีเสียงกระแหนะกระแหนค่อนขอดให้รำคาญหูเหมือนเมื่อวาน แล้วทุกคนยังดูเกรงกลัวเธออีกด้วย หญิงสาวขมวดคิ้วกวาดตามองไปสังเกตโดยรอบอย่างสงสัยจากนั้นจึงรีบเดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง"เจ๊เครซี่ ทำไมทุกคนดูแปลก ๆ กันคะ? ไม่เห็นเหมือนเมื่อวานเลย" ปาริฉัตรนั่งลงที่ประจำตัวเองที่อยู่ข้างเจ๊เครซี่แล้วเอ่ยขึ้นถาม"ก็เมื่อวานน่ะ หลังจากที่เราไปกันแล้ว เสี่ยอาละวาดยัยแนนซี่เสียยกใหญ่ เห็นว่าเสี่ยน่ากลัวม๊าก! เอาซะทุกคนขนลุกไปตาม ๆ กันเลย แถมประกาศว่าไม่ให้ใครมายุ่งกับเธออีก ไม่งั้นจะโดนแบบนังนั่น เจ๊ล่ะอยากเห็นตอนนั้นจริง ๆ เจ๊เกลีย

"หนูไปได้แล้วใช่ไหมคะ?" ปาริฉัตรถามหลังจากที่ข้าวทั้งสองหมดจานแล้ว หญิงสาวถามขณะที่กำลังเขยิบก้นกลมลงจากหน้าตักกว้าง"หิวน้ำ" เสี่ยภาคินทร์พูดขึ้นในตอนที่ร่างบางกระโดดออกจากตักแข็งเขาแล้ว ทำเอาปาริฉัตรที่กำลังจะก้าวเดินชะงักแล้วค่อย ๆ เอี้ยวหน้ามามองหน้าหล่อเข้มของเสี่ยหนุ่มที่ยกยิ้มที่มุมปากเพียงนิดแล้วทิ้งลงตามเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปาริฉัตรถึงกับพ่นลมหายใจออกมายืดยาว วันนี้เป็นง่อยหรือไงถึงได้ใช้ดี ทีเมื่อวานล่ะแรงดีอย่างกับม้าพยศ ได้แค่คิดในใจแต่ร่างบางก็ยอมเดินไปเทน้ำจากเหยือกที่ตั้งอยู่บนโต๊ะแล้วมาส่งให้เขา"นี่ค่ะ หนูไปได้แล้วใช่ไหมคะ ได้เวลาทำงานแล้วนะคะ" หญิงสาวส่งแก้วให้เขาพลางพูดบอกเขาในหน้าที่ที่เธอต้องรับผิดชอบในห้องข้างล่างนั่น"กินของคาวไปแล้ว ยังไม่กินของหวานเลย" ว่าแล้วมือแกร่งได้กระตุกแขนเธอจนร่างบางกลับไปนั่งที่ตักกว้างอีกรอบ"ขะ..ของหวานอะไรคะ" หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนตะกุกตะกักถาม เธอเริ่มหายใจมาทั่วท้องเมื่อได้เห็นแววตากระหายอยากของคนตัวโต ร่างบางเอนหน้าออกห่างจากหน้าเจ้าเล่ห์เขาอย่างไม่ไว้วางใจ คนอย่างเสี่ยภาคินทร์จะให้คิดดี ๆ ด้วยไม่ได้หรอก"เธอไงแป้

ปาริฉัตรเดินออกมาจากห้องทำงานเสี่ยภาคินทร์ด้วยท่าทางเซื่องซึม ในหัวคิดถึงวันแรกที่เธอมาขอพบเสี่ยหนุ่ม เธอก็มาในฐานะลูกหนี้มาเสนอตัวให้เสี่ยเหมือนกับเธอคนนั้น ห้ามลืมเด็ดขาดว่าเขาเป็นเจ้าหนี้ จะไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น หญิงสาวคิดแล้วก็เจ็บแปลบในอกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ "อ้าว แป้งหอมทำไมทำหน้าอย่างนั้นยะ?" เจ๊เครซี่ถามขึ้นมาหลังจากที่หันไปเจอหน้าหดหู่ของเพื่อนรุ่นน้อง"ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่เหนื่อย ๆ น่ะเจ๊" หญิงสาวบอกกับรุ่นพี่แล้วหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ตัวเอง"แล้วทำไมลงมาเร็ว เจ๊นึกว่าเสี่ยจะไม่ปล่อยมาง่าย ๆ เสียอีก" เจ๊เครซี่ถามขณะที่มือหนาหยิบเหรียญชิพส่งให้นักพนัน คิดไปเองหรือเปล่าว่าตั้งแต่ที่ปาริฉัตรมานั่งฝึกงานกับเธอ รู้สึกว่าจะมีคนเข้ามาแลกชิพกับเคาน์เตอร์ของเธอเพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน"เสี่ยเขามีธุระเลยให้หนูลงมา" ปาริฉัตรตอบเจ๊เครซี่เสียงเบา หน้าเล็กเจื่อนลงไปอีกเมื่อนึกถึงภาพที่เสี่ยภาคินทร์มองผู้หญิงคนนั้น ขณะที่มือเล็กหยิบธนบัตรสีเทามาเพื่อนับและเก็บเข้าลิ้นชักภายในห้องทำงานของเสี่ยภาคินทร์ หลังจากที่ให้แม่กวางน้อยออกไปแล้วเขาจึงได้ลุกมาหาฟ้าใสที่ยืนยิ้มหวานอยู่"สวยดีนะ" เสี่