Alle Kapitel von Sold to a Billionaire Mafia Boss: Kapitel 21 – Kapitel 30

"Ano ang pinag-usapan niyo? At bakit ka ba nakikipag-usap sa kanya?" Aniya. Bakas sa kanyang boses ang inis. Ano nanaman ba ang problema sa akin nang lalaking 'to? Hindi ko naman siya inaano. Imbis na sagutin siya ay inirapan ko na lamang siya. Kinuha ko ang remote sa may mesa saka binuksan ang tv. Tutok na tutok ako sa tv kaya hindi ko napansin na nasa tabi ko na pala si Dante. Nakapamulsa at madilim ang tingin sa akin. "I'm talking to you, lady." Aniya sa malalim na boses. Ramdam na ramdam ko ang mainit niya hininga mukha ko. Nasa tabi ko kasi siya, naka-upo at inilapit niya ang kanyang mukha sa mukha ko. "Wala kaming pinag-usapan." Sagot ko sa tanong niya kanina. "Hmmm?" Aniya. Parang hindi pa naniniwala sa sagot ko. "Wala nga!" Singhal ko sa kanya saka bahagyang umatras palayo sa kanya. Ang lapit-lapit niya kasi. Kulang na lang ay maglaplapan na kami. "Kumusta na pala si Molina?" Tanong ko sa kanya. Iniiba ang usapan para hindi niya madiin ang pag-uusap nami

"Talaga papayag ka?" Masayang tanong ko sa kanya. Tumango naman siya nang hindi ako tinitignan. Busy siya sa kanyang cellphone sa kung ano man ang ginagawa niya 'run. Hindi kayo maniniwala kung sasabihin kong pumayag na si Dante na bumalik ako sa hospital. Ilang araw ko siyang kinulit, ilang araw ko siyang sinabihan na hindi niya ako ma bebembang kung hindi niya ako papayagan na magtrabaho ulit. "In one condition." Aniya. Masaya naman akong tumango saka nakinig sa sasabihin niya. Kahit anong kondisyon pa 'yan ay papayag ako basta ay makabalik ako sa passion ko. "Sa hospital ka ni John magtratrabaho. I have guards around you pero hindi mo sila makikita, at huwag na huwag lang lalapit may John kung hindi naman kinakailangan." Aniya. Abot langit naman ang ngiti ko saka tumango sa turan niya. Hindi ko napigilan ang sarili na yakapin siya. Halatang nagulat naman siya sa ginawa ko dahil ramdam ko na bahagya siyang natigilan. Hindi ko naman iyun ginawa big deal. Naglaplap

Naghubad ako sa harap ng camera. Una kong hinubad ang shorts ko saka ang panty ko. Dahan-dahan kong ni rub ang perlas ko sa harapan ng camera. Naka-mask na si Dante ang nakikita ko sa cellphone. Mariin na nanonood ang kanyang mga mata sa ginagawa ko. Napakagat ako nang labi. Mas lalong nalilib*g sa uri nang tingin na binibigay niya sa akin. "Ohhh....D-dante." Ungol ko sa kanyang pangalan. Tumigil muna ako sandali sa pag-rub sa pink ko na perlas. Umupo ako sa kama saka kinuha ang unan na naroon at umupo ako sa unan nang nakabukaka. Gumiling giling ako sa unan, ni-ru-rub ang perlas ko roon. Napanganga naman ako sa sobrang sarap. Iniisip ko na tarub ito ni Dante na kinikiskis ko ang perlas ko sa kanya. "Ugh D-dante... ang sarap." Ungol ko pa. Wala namang makakarinig sa akin. Sound proof naman ang silid. "D-dante." Tawag ko sa kanya. "Hmmm?" Aniya. Nakatitik ang mga mata niya sa ginagawa ko. "Patingin..." Kagat ang labi na saad ko sa kanya. Nahihiya pa akong sabihin

"O saan na 'yun sinasabi mo na puwede na akong magtrabaho ulit sa hospital? Jusko naman Dante mahigit ilang linggo kang 'di nagpakita sa akin. Baka maging bato pa 'yung sinabi mo." Daldal ko sa kanya. Kakatapos lang namin magchuchu, kagigising ko lang din. Nasa tabi ko siya, nanonood ng tv. Nang magising ako ay agad ko siyang dinaldalan. "Oh ano? Wala ka talagang balak tuparin sinabi mo?" Taas ang kilay na tanong ko sa kanya. Ini-off niya ang tv saka tamad na tinignan ako. Sarap talagang alisin ng maskara niya. Nakakahinga pa ba ang balat niya sa mask na 'yan? Baka magka-pimples pa siya niyan. Hala baka papanget siya. "Tutuparin ko ang sinabi ko, bukas na bukas din ang ihahatid kita sa hospital ni John." Aniya. Lumapad ang mga ngiti ko sa labi, iyung ngiti na abot langit. Hindi ko napigilan ang sarili at niyakap ko siya. Nag-trigger nanaman ang hormones ko kaya hindi ko napigilan ang sarili na amuyin ang kanyang leeg. Ang sarap talaga ng amoy niya. Amoy nananakal sa kama.

Nakatulala ako habang tinitignan ang records ng mga pasyenteng ini-asign sa akin ni John. Hindi naman mga malalalang sakit ang ibinigay niya sa akin, mga mild lang. Iniisip niya rin siguro na kailangan ko pang mag-adjust dahil kakabalik ko pa lamang sa trabaho. “Ok ka lang ba? Ba’t parang namumutla ka yata?” Tanong sa akin ni John. Lunch time na ngayon, sabay kaming kumakain sa kanyang office, hindi ko na kailangan pang bumili sa cafeteria o sa labas dahil kanina biglang may lumapit sa akin na isa sa mga tauhan ni Dante at binigyan ang ng lunch meal.“Wala kasi akong lipstick kaya namumutla ako ngayon, saka kulang na rin sa tubig.” Pagsisinungaling ko sa kanya na mukhang naniwala naman siya. Hindi na siya nagtanong tungkol pa rito, tumango lamang siya. Tinignan ko ang office niya, wala man lang akong nakikitang mga picture nang asawa niya o anak. O kung meron man siya. “Meron ka bang asawa? Ang tamlay ng office mo, wala man lang ka picture-picture.” Saad ko sa kanya. Natatawang