Alle Kapitel von Sold to a Billionaire Mafia Boss: Kapitel 51 – Kapitel 60

Naaalala niya ba kung nasaan si Molina? Nang aalala kasi ako para sa bata. May sakit ito, kailangan kong malaman kung nasa maayos ba ito na kalagayan. Umupo ulit si Dante sa kanyang kama habang ako naman ay pinagbabalatan siya nang prutas para makain niya. Napansin ko rin na wala kahit ni isa ang bumibisita sa kanya. Marami akong tanong, maraming tanong ang nasa isipan ko ngayon na gusto kong itanong mismo sa taong nasa harapan ko ngayon pero hindi ko magawa dahil parang may humihila sa dila ko. "You look so beautiful my wife." Biglang wika ni Dante. Nakatitig lamang siya sa akin habang may ngiti sa kanyang labi. Hindi ko maiwasang mamula sa sinabi niya. Bakit biglang uminit? May aircon naman ah? Hindi ko na lang pinansin ang sinabi niya saka pinagpatuloy na ang pagbabalat nang mansanas, at nang matapos ay pinakain ko ito sa kanya. Sinusubuan ko siya. Medyo naiilang ako dahil nakatitig siya sa akin. May mga kamay naman siya pero pinipilit niya na subuan ko raw siya

“Mommy who is she?” Tanong ni Daniel sa akin nang nasa hapag kami kumakain, kasabay naming ngayon si Molina. Gumagalaw naman siya pero parati lamang siyang nakayuko at hindi nagsasalita. Tanging tango at iling lamang ang sinasagot niya sa akin tuwing tinatanong ko siya. “Siya si ate Molina niyo, ituring niyo siya na parang kapatid niyo ah,” malambing na turan ko sa anak ko. Napa ‘O’ naman ang mga bibig nila. Nagpatuloy na sila sa pagkain pero napapansin kong napapalingon sila kay Molina. Na tahimik lamang na kumakain at nakayuko. Mamaya ay ipupunta ko siya sa psychiatrist baka ay matulungan nito si Molina. Simula kagabi ay hindi siya umimik, hindi naman siya umiiyak na pero parati lamang siyang nakatulala ay hindi nagsasalita. “Sige na magbihis na kayo, may school day kayo ngayon hindi ba? Ayaw niyo naman sigurong ma late at pagalitan nang teacher?” Ani ko sa mga anak ko. Nang matapos silan

Villa P.O.V Sinundo ko ang mga bata sa school nila. Lumilipad pa rin ang utak ko, iniisip kung nasaan na ba si Dante ngayon. Hindi pa maayos ang kalagayan niya. Baka ma paano siya, baka ay mapagsamantalahan ang pagkawala nang alaala niya. Pero hindi ba ito ang gusto ko? Hindi ba mas ok ma siguro na wala na ulit si Dante? Pero bakit ganoon? Sumasakit ang puso ko. Parang may matulis na bagay roon na tumutusok. Napabuntong hininga ako saka inihinto na ang kotse sa tapat nang school nang anak ko. As usual ay nakita ko sila na naghihintay sa labas. Pinapasok ko na sila sa kotse saka agad kaming nagtungo sa condo. Natagpuan ko si Molina na nagbabasa nang libro, isa sa mga collections ko. Habang si manang Dite naman ay nagluluto sa kusina. "Manang," tawag ko kay manang. Lumapit ako sa kanya. "Kumusta na po

“Jolly galit ka pa rin ba sa’kin? Sorry if I keep it a secret natatakot lang kasi ako na baka hindi mo ako tanggapin,” pagmamakaawa ko. Nasa labas ako ngayon ng pinto niya, nasa kwarto niya lamang siya at nagkukulong. Kaka-discharge ko lang sa hospital at kahit na sinabihan na ako ni Gerlad na huwag munang makipagkita kay Jolly ay hindi ako nakinig, gusto ko munang magkaayos kami bago ako magpakalayo sa kanya pansamantala.“Umalis ka na lang, Franz! Ayaw kong makita ang pagmumukha mo, ever again!” Sigaw niya mula sa loob ng silid.Nagpakawala ako nang malalim na buntong hininga, ang hirap talagang suyuin nang babaeng ‘to buti na lang at mahal ko siya. Saka naiintindihan ko naman siya, naglihim ako sa kanya kung sino talaga ako. “Please Jolly open the door, let us talk. Sige ka kapag hindi mo ‘to bubuksan sisirain ko ‘to,” pagbabanta ko na siyang effective naman dahil bumukas ang pinto.Napangiti na lamang ako nang buksan

Natagilan ako sa kinatatayuan ko ngayon dahil sa sinabi ng lola. Si Dante?Rinig na rinig ko ang malakas na pagkabog ng puso ko, hinihintay na lumabas ang lalaking inaasahan ko at ganoon na lamang nanghina ang mga tuhod ko nang lumabas ang isang matikas na lalaki mula sa loob ng silid, walang iba kundi si Dante.Dahil sa gulat ay nabitawan ko ang hawak kong medical kit. Nakuha ko ang atensyon nila, gayun din ang atensyon ni Dante. Nang magtinginan kami ay ganoon na lamang din nanlaki ang mga mata niya tulad ko. “Villa?” Rinig kong wika niya. “Dante…” hindi makapaniwalang tawag ko sa kanya. Bakit siya nandito? Bakit siya nasa malayo at nang suriin ko ang katawan niya ay puno nanaman ito ng sugat tulad nang sabi ni lola. Wala siyang suot na pang-itaas na damit kaya klarong klaro ng mga mata ko ang kanyang sugat. “Magkakilala kayo apo?” tanong ni lola saka pumagitna sa amin. Akmang sasagot na si Dante nang bigla akong nagsalita. “Maupo na po kayo doon lola, saka Dante maupo ka na