All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 61 - Chapter 70

"ถ้าเคลียร์ไม่จบไม่รู้เรื่อง เธอก็ไม่ต้องขยับไปไหน อยู่มันที่นี่แหละ!" ฟลุ่บ~ สิ้นคำพูดของเขาฉันก็หยุดดิ้นลงทันที ฉันหันควับไปมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องบ้าง กำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อตะวันโยนโทรศัพท์มือถือลงใส่หน้าตักฉัน ฉันถลึงตาใส่เขาก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาดู "นี่มัน!" ฉันตกใจกับภาพที่เห็นบนหน้าจอมือถือของเขา ภาพในนั้นมันเป็นภาพที่ฉันกับแทน...เขาไปเอามันมาจากไหนกัน! "นาย..." "คือไร?" เขาตวัดสายตาคมกริบจ้องฉันอย่างคาดคั้น "ตอบดิ หมายความว่าไง" เสียงและสายตาคาดคั้นของตะวันอยู่ใกล้ๆทำให้ฉันที่จ้องหน้าจอมือถืออยู่อย่างตกใจถึงกับบีบโทรศัพท์ในมือแน่น "กลับไปหามัน" "..." "กลับไปคั่วกับมัน" "..." "แม่ง ขาดมันไม่ได้ว่างั้น!" ปึ้ง~ ตะวันตะคอกเสียงแหบๆใส่ฉันพลางทุบกำปั้นลงกับโต๊ะอย่างแรงจนฉันสะดุ้งโทรศัพท์หลุดมือร่วงลงบนหน้าตักของตัวเอง "ตอบดิวะ ตอบ!" พรึ่บ~ เขาบีบแขนฉันพลางเขย่าอย่างแรง เขากำลังเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกทีแล้ว "ลูกโซ่! ไม่พูดวะ" "โอ้ย ฉันเจ็บ" ฉันร้องออกมาพลางเริ่มดิ้นอีกครั้ง เขากำลังทำร้ายร่างกายฉันอยู่ รู้ตัวหรือเปล

10.35 น. Rrrr~ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งตื่นพลางงัวเงียมองหาต้นเสียงของโทรศัพท์ พรึ่บ~ "อืม น่ารำคาญ" เสียงบ่นงัวเงียอีกเสียงดังขึ้นใกล้ๆพร้อมกับแขนที่วางพาดอยู่บนตัวฉันและลำตัวช่วงบนที่เปลื่อยเปล่าตรงหน้าฉันมีการขยับเขยื้อน ฉันเงยหน้ามองคนที่นอนอยู่ข้าง ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าก่อนหน้านี้ตัวเองนอนซุกหน้าอยู่ตรงไหน...ระหว่างอกของเขาไงล่ะ>แล้วฉันก็ต้องหลบสายตาไปทางอื่นเมื่อตะวันหลุบตาลงมองฉันก่อนที่เขาจะขยี้หัวอย่างหงุดหงิดเมื่อโทรศัพท์ยังคงส่งเสียงดังไม่หยุด "โอ้ย รู้แล้ว" เขาส่งเสียงรำคาญหันไปมองหาที่มาของเสียงก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองจากบนลิ้นชักข้างเตียงมากดรับสาย ติ้ด~ "ฮัลโหล" เขากรอกเสียงลงไปแบบไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ฟลุ่บ~ ฉันจะขยับตัวถอยห่างจากเขาแต่ตะวันก็ตวัดเรียวแขนมาโอบไหล่ฉันพร้อมกับกระชับร่างของฉันเข้าหาตัวเขา ใบหน้าของฉันสัมผัสกับแผ่นอกด้านซ้ายของเขาอีกครั้ง ตัวของเขาไม่ร้อนมากแล้วและฉันกำลังได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นด้วย ฉันดันตัวเองออกจากเขาแต่ก็ถูกเรียวแขนโอบกระชับไว้แน่น ตะวันหลุบตาลงมองฉันพร้อมกับถลึงตาใส

ตะวันตะปบมืออีกข้างของฉันที่บิดเข้าที่เนื้อแขนของเขาอย่างแรงด้วยความหมั่นใส้เขาร้องออกมาพลางถลึงตาใส่ เพื่อนๆของเขาหันมามองเราก่อนที่จะหันไปพยักเพยิดกันเป็นเชิงหยอกล้อแล้วพากันเดินนำหน้าเราไป "อืม ก็อย่าหวานให้มากนะมึง" มีก็แต่พี่ไปป์ที่ยังคงเดินเทียบกับเราสองคนอยู่เขาตบบ่าตะวันเบาๆพลางพูดล้อ "เห็นใจกันบ้าง พวกกูโสดอยู่^^" เขาหันมายักคิ้วทะเล้นใส่ฉันก่อนจะตบบ่าตะวันอีกแล้วเดินนำเราสองคนไปอีก ฉันมองตามแผ่นหลังของพวกเพื่อนๆเขาที่เดินห่างเราออกไป จึ้ก~ จนรู้สึกเจ็บจี้ดที่แก้มข้างขวาถึงทำให้ฉันละสายตาพลางยกมือขึ้นกุมข้างแก้มของตัวเองอย่างตกใจ "นี่นาย ฉันเจ็บนะ" ฉันหันไปแหวใส่ตะวันที่อาศัยจังหวะที่ฉันเผลอมาหยิกแก้มฉันคืนบ้าง ไอ้บ้านี่! "ก็แล้วจะให้หยิกคืน..." เขากระตุกยิ้มพลางโน้มหน้าลงมาหาฉันจนฉันต้องเอียงหน้าหลบเขา "หรือจะให้หอมคืนล่ะ หืม" "ไอ้บ้า เกินไปแล้วนะ" ฉันต่อว่าเขาพลางดึงแขนออกจากมือของเขาด้วย "เหรอ" แต่เขากลับตอบกลับมาหน้าทะเล้นใส่นี่สิ ฮึ่ย "กวนประสาท" ฉันกระแทกเสียงใส่เขาก่อนจะผลักเขาออกห่างจากตัวแล้วเดินลิ่วๆตามหลังพวกเพื่อนของเขาไปซึ่งก็ยั

-ตะวัน- *Paradise Pub 19.25 น. หมับ~ "เดี๋ยว" ลูกโซ่ชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูรถของผมออกไปพลางหันไปมองหน้าผมด้วยความตกใจที่จู่ๆก็คว้าแขนเธอไว้ "อะ อะไร" เธอมองหน้าผมแค่แว่บเดียวก่อนจะถามอึกอักออกมา ก่อนหน้านั้นที่มหาวิทยาลัยผมสอบเสร็จก่อนแต่ก็นั่งรอเธอจนเลิกเรียน เธอไม่รู้หรอกว่าผมรออยู่จนกระทั่งได้เวลาเลิกเรียนผมเห็นพวกเพื่อนร่วมคลาสของเธอพากันกลับแล้วแต่เธอก็ยังไม่โผล่มาสักทีจนผมคิดว่าต้องเดินไปดูที่คลาสแต่ก็เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ลูกโซ่ก็วิ่งมาชนกับผมเข้า ท่าทางของเธอดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เหมือนรีบหรือหนีอะไรมาสักอย่างดูลุกรี้ลุกรนเสื้อผ้าหน้าผมก็ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่กระเป๋าที่ถือมาก็สายขาดด้วยผมสังเกตุเห็นนะแต่ผมถามแล้วและเธอปฏิเสธแถมหาคำพูดมาเปลี่ยนเรื่องด้วย โอเค ถ้าเธอไม่อยากบอกในตอนนั้นก็ไม่เป็นไรผมไม่เซ้าซี้ แต่ผมจะทำให้เธอบอกผมเองแน่ๆด้วยวิธีของผม "ฉันต้องไปทำธุระก่อน" "ระ รู้แล้ว นายบอกแล้วไง" เออ ผมบอกไปแล้วจริงๆนั่นแหละ -- "แต่เดี๋ยวฉันจะมา" "ไม่..." "จะมา" ผมพูดแทรกเธอ เพราะรู้ว่าเธอจะพูดอะไร'ไม่ต้องมาก็ได้ไม่มีการบ้านทำหรือไง'เพราะเธอก็พู

อะไรคือการที่เขายกครอบครัวเขามาที่นี่? ก่อนหน้านั้นเขาพาครอบครัวของเขามาทำความรู้จักฉันพูดคุยกับฉันแล้วก็ทานข้าวเที่ยงด้วยกัน ถามว่าตอนนั้นฉันรู้สึกยังไงเหรอ...แปลกนะที่ฉันดันมีความสุข แม่ของเขาเอ็นดูฉันมากแถมยังเผาเรื่องตะวันให้ฉันฟังตั้งเยอะส่วนพ่อของเขาฉันไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนของพ่อมาก่อนแต่เขาดูรู้จักฉันดีเลยล่ะคนสุดท้ายก็คือน้องชายของตะวันถึงแม้ตอนแรกๆเขาจะดูหงุดหงิดมากที่ถูกลากมาที่นี่แต่เขาก็ดูไม่ได้แอนตี้ฉันขนาดนั้น เขาดูเฉยๆไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้เกลียด ซึ่งฉันก็คิดว่ามันดีที่ไม่มีใครเกลียดฉันเพิ่ม ติ้ด~ และตอนนี้ฉันที่นั่งอยู่ตรงของเตียงกำลังดูโทรศัพท์ของตัวเองที่มีข้อความเข้ามาอยู่มันเป็นข้อความจากข้าวหอมที่ส่งมาเตือนฉันเรื่องงานถ่ายแบบที่จะถึง ฉันเปิดอ่านแล้วตอบข้อความเธอไปสั้นๆ ตึก~ ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำและเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าตะวันยืนอยู่ไม่ไกล เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและออกมาจากห้องร้ำในสภาพที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่จนฉันต้องเบือนหน้าหนีแก้เก้อ ให้ตายเถอะ!ยังไงฉันก็ไม่ชินหรอก-*- "แอบคุย