All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 51 - Chapter 60

*ICE SWEET กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งตรงหน้าประตูของร้านไอศกรีมแห่งหนึ่งดังขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูของร้านเข้าไป ฉันหยุดยืนเยื้องกับประตูนิดหน่อยพลางกวาดสายตามองหาคนที่ฉันนัดไว้ นั่นไงล่ะ... ตึก~ เมื่อเห็นว่าคนที่ฉันนัดไว้นั่งอยู่ก่อนแล้วตรงตำแหน่งด้านในซึ่งร้านทั้งร้านเป็นกระจกใสทั้งหมดเธอคนนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะติดกับผนังกระจกที่ด้านนอกมีบ่อน้ำพุเล็กๆอยู่ด้วย ฉันเดินเข้าไปหาเธอทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา กึก~ เมื่อเดินไปถึงโต๊ะฉันก็หยุดชะงักเพราะมีผู้ชายอีกคนเดินมาที่โต๊ะก่อนจะหยุดยืนมองหน้าฉันพร้อมกับหญิงสาววัยสิบแปดที่ก็เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองฉันเช่นกัน เธอมองฉันสลับกับผู้ชายคนนั้นก่อนจะยื่นมือไปกระตุกแขนผู้ชายที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอให้นั่งลงข้างๆ ฟลุ่บ~ ฉันมองสองคนนั้นแต่ไม่ได้พูดอะไรแค่ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้นวมฝั่งตรงข้ามสองคนนั้น "นี่...แฟนฉันเอง" พอเห็นว่าฉันมองเธอสลับกับผู้ชายคนนั้น ลูกแก้ว ใช่แล้วล่ะคนที่ฉันนัดมาคือลูกแก้ว เธอก็เอ่ยปากพูดแนะนำผู้ชายข้างๆให้ฉันรู้จัก "ชื่อ ริว" "สวัสดีครับ พี่ลูกโซ่" ผู้ชายที่ชื่อริวและเป็นแฟนของลูกแก้ว

"อะไรนะ?" "ฉันกับเธอ...เรากลับมาเป็นคู่ควงกันเหมือนเดิมนะ" "ฉัน...อุ๊บ" เสียงของฉันขาดหายไปทันทีที่จู่ๆแทนก็ดึงฉันเข้าไปพร้อมกับจูบริมฝีปากฉันโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลยด้วยซ้ำ -ตะวัน- *Paradise Pub 19.45 น. ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในงานปาร์ตี้วันเกิดของแพร เพื่อนผู้หญิงต่างคณะที่ผมสนิทด้วยในระดับนึงเราสนิทกันตั้งแต่ก่อนที่ผมจะย้ายคณะมาแล้วล่ะ "ตะวัน ไม่สนุกเหรอ?" เสียงของแพรที่นั่งอยู่ข้างๆผมพูดขึ้น วันนี้เธอเป็นเจ้าของปาร์ตี้เธอจึงดูสวยโดดเด่นกว่าใครในนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าเธอเป็นคนเดียวที่ใส่ชุดเดรสเกาะอกสีขาวส่วนแขกที่มาร่วมงานปาร์ตี้คนอื่นๆก็ให้ใส่สีอื่นยกเว้นสีขาวเช่นกัน ส่วนที่เธอถามผมว่าผมไม่สนุกเหรอก็คงเป็นเพราะว่าผมเอาแต่นั่งส่วนสายตาผมก็มองหญิงสาวคนหนึ่งที่เพิ่งจะเดินขึ้นไปบนเวทีของดีเจที่ตรงหน้าที่พวกเพื่อนๆและแขกของแพรเริ่มพากันเดินไปที่หน้าเวทีเพื่อที่จะโยกย้ายไปพร้อมกับเสียงเพลงที่ดีเจจะเปิดให้ ดีเจลูกโซ่...หึ บางที...ผมก็ไม่รู้หมือนกันว่าทำไมต้องมอง ทำไมต้องมานั่งแบบนี้ทุกวัน "ทุกคนดูสนุกกันใหญ่เลย แต่นายดูไม่แฮปปี้อย่างนี้ฉันเฟลนะ" แพรทำหน้าง

เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานที่ดังขึ้นโดยฝีมือการมิกซ์เพลงของสองดีเจสาวอย่างฉันกับยาหยียังคงดังต่อเนื่องอยู่ตลอดจนกว่าจะถึงเวลาเลิกงานของฉันนั่นแหละ วันนี้ผู้คนโซนนี้ไม่เยอะและแออัดเหมือนทุกวันนั่นคงเป็นเพราะว่ามีคนลงทุ่มทุนปิดโซนนี้จัดเลี้ยงฉลองวันเกิด พวกที่เต้นๆกันอยู่หน้าเวทีก็คงเป็นพวกแขกที่มาร่วมปาร์ตี้เท่านั้นแหละ ฉันเสมองร่างบางของผู้หญิงชุดเดรสเกาะอกสีขาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของโซนในมือเธอถือแก้วไวน์สายตาของเธอกำลังมองภาพผู้ร่วมงานปาร์ตี้ที่กำลังสนุกสนานครื้นเครงอยู่ รอยยิ้มแบบพึงพอใจผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ "ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำชัดๆ" เสียงยาหยีที่ก็มองไปตำแหน่งเดียวกับฉันพูดขึ้น เธอคนนั้นนี่แหละที่ทุ่มทุนสร้างปิดโซนจัดปาร์ตี้ในวันนี้ "อืม" ฉันพยักหน้าตอบยาหยีเบาๆ ฉันก็เห็นด้วยนะกับความคิดเธอ แต่ก็นะคนรวยทำอะไรก็ไม่ผิดหรอก -- "ดีเจลูกโซ่ครับ" แล้วเสียงของใครสักคนที่ดังขึ้นด้านข้างเวทีทำให้ฉันกับยากหยีหยุดสนทนากัน ฉันหันไปตามต้นเสียงก็เห็นผู้จัดการของผับกำลังกวักมือเรียกฉันอยู่ ฉันพยักหน้าพลางเดินเข้าไปหาเขาทันที "ค้ะ?" ฉันถามอย่างสงสัย ผู้จัดการก็บอกอะไ

07.40 น. ติ้ง~ ฉันเดินออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ฉันเพิ่งจะกลับมาถึงห้อง ใช่ เพิ่งจะกลับมาตอนนี้นี่แหละ ดีที่วันนี้ไม่มีเรียนไม่งั้นฉันคงอดหลับอดนอนไปเรียนแหง๋ๆ ถามว่าทำไมกลับมาเอาป่านนี้น่ะเหรอ? ก็นะเวลาที่ฉันไม่อยากคิดอะไรเลยฉันก็จะเหลวไหลเรื่อยเปื่อยไปแบบนี้แหละ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหายหรอกนะ ฉันกับแทนก็แค่เอารางวัลจากชัยชนะของฉันไปฉลองกันต่อที่ร้านข้าวต้มโต้รุ่งและร้องคาราโอเกะที่ร้านนั้นจนเช้ากันเท่านั้นแหละ "อ้าวพี่" กึก~ ฉันชะงักขาเมื่อเดินผ่านหน้าห้องของเด็กมอปลายคนนั้นซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเปิดประตูออกมาพอดีในชุดนักเรียนผิดระเบียบเหมือนเดิม "ว่าไง" ฉันถามพลางก้าวเดินไปหยุดที่หน้าห้องตัวเองแล้วก้มลงควานหากุญแจในกระเป๋า "พี่ไปไหนมาอ่ะ กลับมาเอาป่านนี้" "หือ?" ฉันหันไปมองหน้าเด็กคนนั้นพลางขมวดคิ้วสงสัย อะไรของเขากัน? "นี่เป็นยามเฝ้าพี่หรือไง" ฉันพูดติดตลกใส่เขา "ก็เปล่า ผมแค่เห็นแฟนพี่อ่ะ" "ห๊ะ?" ฉันหันไปมองหน้าเด็กคนนั้นอีกครั้ง "ก็เมื่อคืนผมกลับมาจากเล่นเกมส์ใช่ป้ะ แล้วก็เห็นแฟนพี่คนที่ผมแบกมาส่งให้พี่วันนั้นอ่

เมื่อเดินลงจากบันใดเลื่อนเราสองคนก็ตรงดิ่งไปที่ร้านเป้าหมายทันที แต่ระหว่างทางที่เดินไปเราต้องเดินผ่านร้านอาหารญี่ปุ่นฉันก็ไม่ได้อะไรหรอกนะถ้าจะไม่มีใครเดินตัดหน้าฉันเพื่อที่จะเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นนั้น กึก~ ฉันกับข้าวหอมชะงักพร้อมกันพลางช้อนสายตามองร่างบางของผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่ก็หยุดยืนเช่นกัน โดยเฉพาะผู้หญิงที่ฉันคุ้นหน้าเป็นอย่างดี เธอชะงักเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าฉันพลางเหลือบมองมาด้วยหางตาในมือของเธอถือโทรศัพท์มือถือแนบหูไว้เหมือนกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่ "พวกฉันเข้าไปก่อนนะแพร" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเพื่อนในกลุ่มของเธอที่หยุดชะงักเยื้องพวกเราไป เพราะว่าพวกนั้นเดินนำไปก่อนแล้วแต่พอเห็นว่ายัยแพรหยุดเดินก็เลยพากันหยุดตาม "อื้ม เข้าไปก่อนได้เลย" ยัยแพรพยักหน้าเบาๆก่อนจะตวัดสายตามามองฉัน ฉันถอนหายใจพลางกรอกตาไปมาอย่างไม่ชอบใจข้าวหอมก็คงไม่พอใจอยู่เหมือนกัน เพราะเดินอยู่ดีๆก็มีคนมาตัดหน้าแถมยังทำเหมือนตัวเองไม่ได้ผิดอะไรด้วยซ้ำ "ว่าอะไรนะ..." ฉันมองยัยแพรที่กำลังยิ้มกับโทรศัพท์ก่อนจะตัดสินใจคว้าแขนข้าวหอมเพื่อจะเดินเลี่ยงไปที่ร้านอาหารที่อยู่ถัดไป ก็ไม่อยากมีเรื่องเพร