All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 71 - Chapter 80

และพอมันได้พูดออกไปแล้วปากมันก็ยังอยากจะถามต่อ ฉันยั้งปากตัวเองไม่ได้แล้วตอนนี้ "..." และการที่เขาตอบไม่ได้มันทำให้ฉันคิดว่าเขากำลังเล่นสนุกเล่นกับความรู้สึกฉันอยู่...ซึ่งฉันไม่สนุกด้วย! "อืม เข้าใจ" ฉันพยักหน้าพลางบิดแขนออกจากมือเขา อย่าถามว่ารักไหมเลย...แค่คำว่าชอบยังพูดออกมาไม่ได้ "เข้าใจว่าอะไร" เขาถามขึ้นอีกเมื่อฉันหันหลังให้กับเขาแล้ว ขอบตาฉันร้อนผ่าวขึ้นทุกที ไม่ตอบก็คือไม่ได้รักไง... "นายคิดว่าเราจะหมั้นกันได้เหรอ ตะวัน" ฉันถามเขาแต่ไม่กล้าหันหน้าไปมองเขาอีกแล้ว เพราะฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะร้องไห้ "เราจะอยู่ด้วยกันได้จริงๆเหรอ..." "..." "เล่นเกมกับฉันอยู่เหรอ?" "..." "มันไม่สนุกตลอดไปหรอก เชื่อสิ" เพราะฉันเคยทำแบบนั้นมาก่อนฉันถึงเริ่มรู้สึกว่าเวรกรรมกำลังจะตามทัน ตะวันทำให้ฉันคิดถึงสิ่งที่ฉันเคยทำไว้กับภูมิเลย มันเหมือนเวรกรรมที่กลับมาทำให้ฉันรับรู้ว่าภูมิรู้สึกยังไงเพราะตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกแบบนั้นและมันเหมือนจะหนักกว่าเพราะตอนนั้นภูมิยังรู้ว่าตัวเองเป็นคนที่ฉันชอบถึงแม้มันจะเป็นเรื่องโกหกก็ตาม แต่สำหรับฉันตอนนี้มันแย่ยิ่งกว่านั้นคือฉันไม่รู้ด้วยซ

ซ่าาา~ เสียงคลื่นที่สาดซัดเข้ากระทบกับฝั่งทรายดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้ฉันที่นั่งอยู่บนพื้นทรายสายตากำลังทอดมองออกไปในทะเลกว้างพลางเหม่อลอยไปเรื่อยๆ วันนี้ฉันอยู่ที่ทะเลกับพวกเพื่อนๆแก๊งแบดเกิร์ล จริงๆฉันอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานเพราะมาถ่ายแบบที่นี่กับข้าวหอมส่วนปลายฟ้ากับยาหยีก็ลางานตามมาทีหลัง เหมือนพวกนั้นจะรู้ว่าฉันกำลังมีเรื่องอะไรในใจก็เลยอยากให้ฉันไม่เครียดและได้ปลดปล่อย หลังจากที่ฉันออกจากห้องของเขาฉันก็มาอาศัยอยู่กับปลายฟ้าชั่วคราวและก็เพิ่งได้รู้ว่าเพื่อนของตะวันที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามเป็นญาติห่างๆของปลายฟ้าด้วย วันนั้น...ฉันบังเอิญพบเธอที่หน้าห้องนั้น สวบ~ เสียงฝีเท้าที่หยุดลงด้านหลังทำให้ฉันได้สติ ฉันหันกลับไปมองก็เห็นว่าปลายฟ้ากำลังยืนมองฉันอยู่ "บาร์บีคิวเตรียมเสร็จแล้วนะโซ่^^" ปลายฟ้ายิ้มให้ฉันพลางเอ่ยบอก ก่อนหน้านั้นพวกเรากำลังเตรียมบาร์บีคิวสำหรับปาร์ตี้เล็กๆของกลุ่มเราและฉันเพิ่งเลี่ยงออกมาเดินเล่นได้ไม่นาน "ไปกันเถอะ" "อะ อื้ม" ฉันพยักหน้าพลางดันตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วปัดทรายที่ติดตามตัวและเสื้อผ้าออก จากนั้นก็เดินกลับไปที่ปาร์ตี้บาร์บีคิวที่มียาหยีกั

หลังจากที่เราปาร์ตี้กันจนเมาหลับอยู่ที่โต๊ะ ตื่นมาอีกทีก็ตอนสายมากและทุกคนก็รับรู้เรื่องของฉันหมดแล้วรวมถึงเรื่องคลิปนั่นด้วย ทุกคนโกรธมากที่มีคลิปแบบนั้นออกมาถึงแม้ตอนนี้มันจะส่งไปให้แค่กับตะวันแต่ฉันและเพื่อนเชื่อและลงความเห็นว่าเรื่องนี้มันต้องมีคนรู้เห็นและพวกฉันตามหาตัวบงการแน่ "ฮัลโหล" ตอนนี้พวกเรากำลังจะกลับกันแล้วแต่เสียงของข้าวหอมที่กดรับโทรศัพท์ทำให้พวกเราทุกคนที่กำลังเดินออกจากบ้านเช่าริมทะเลมองเธอตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ปลายฟ้าจะหันมาล็อกกุญแจบ้านแล้วส่งกุญแจคืนให้กับเจ้าของห้องเช่าที่ยืนรออยู่ "ค่ะ" ข้าวหอมก็ยังคงคุยกับปลายสาย เธอขมวดคิ้วไปด้วยแต่พวกเราก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคิดว่าเป็นคนโทรมาหาเธอไปถ่ายแบบเหมือนที่ผ่านๆมา จนกระทั่งเธอพูดชื่อใครคนหนึ่งขึ้น "ตะวัน..." ควับ~ ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นฉันก็หันควับไปมองและมันทำให้หัวใจฉันกระตุกยิ่งกว่าเมื่อข้าวหอมก็หันมามองฉัน "ใครคะ?ฉัน...ไม่รู้จัก" ฉันไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรแต่ข้าวหอมก็แสร้งถามออกไปเพื่อความแน่ใจ ถ้าเป็นเขาฉันพอจะเดาได้ว่าเขาเอาเบอร์ข้าวหอมมาจากที่ไหน ก็โทรศัพท์ของฉันที่ทิ้งไว้ที่ห้องของเขาไง "ตาม

เขาถามฉันลุกลี้ลุกลน ฉันไม่ได้ตอบเขาเพียงแค่ชูโทรศัพท์ในมือขึ้นและเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันสื่ออะไร "ลบซะ!" เขาบีบแขนพลางพูดสั่งฉันแล้วฉันควรต้องฟังเขาไหมล่ะ "จำเป็นต้องลบเหรอ" ฉันถามเขาพลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าด้วยความรวดเร็ว "ฉันจำได้ว่าคราวที่แล้วเธอทำฉันแสบมาก อยากมีเรื่องเหรอ" "ถ้านายไม่เลวใส่ฉันฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก" ฉันพูดพลางกระชากแขนตัวเองออกจากมือเขาแล้วก้าวถอยหลัง "เออแล้วไง แล้วคิดเหรอว่าคราวนี้เธอจะรอดไปได้" เขาจ้องฉันตาเขม็งพลางถลาเข้ามาจะคว้าตัวฉันอีกแต่ฉันรู้ทันเลยรีบถอยหลังออกมาจากจุดที่ยืนอีกครั้งซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้ชายอีกสามคนที่ฉันขอให้เขามาด้วยก้าวเดินออกมาจากมุมตึกอีกด้าน ผลัก~ พี่ไปป์ผลักอกผู้ชายคนนั้นทันทีเมื่อเขาก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน "ให้คิดใหม่ว่าใครจะรอด" พี่ไปป์พูด ผู้ชายคนนั้นชะงักแล้วกวาดสายตามองพวกเราทุกคน "ไม่ใช่เรื่องของพวกพี่ อย่ายุ่งดีกว่า" เขาเหมือนจะไม่สนใจพี่ไปป์กับเพื่อนเพราะเป้าหมายของเขาคือฉัน เขาจ้องจะเดินเข้ามากระชากฉันอีกครั้งแต่ก็ถูกผลักออกไปอีก "ลูกโซ่เป็นน้องฉัน ฉันจะยุ่ง" พี่ไปป์พูดอีกครั้ง ฉันมองแผ่น

ยาหยีพูดแล้วออกแรงดึงลูกโซ่ไป ลูกโซ่เองก็หันมาบิดแขนออกจากมือผมแต่ผมก็ยังรั้งไว้ ผมหันไปสบตากับยาหยีที่มองมาอย่างเคืองๆ ผมรู้ว่าเธอไม่อยากให้ผมเข้าใกล้ลูกโซ่อีกเพราะกลัวว่าผมจะทำเพื่อนรักของเธอเสียใจ แต่ผมไม่ได้คิดจะทำแบบนั้น... "ฉันจริงจัง..." ผมพูดออกไปและผมคิดว่ายาหยีรู้ว่าผมหมายถึงอะไร "..." ยาหยีไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เธอช้อนตามองหน้าผมก่อนจะหลุบตาลงมองมือของเธอที่ยังจับแขนลูกโซ่ไว้ก่อนจะค่อยๆคลายมือออกจนกลายเป็นปล่อยแขนเธอเป็นอิสระ "ไปกับฉันหน่อย" ผมหลุบตาลงพูดกับลูกโซ่พลางกระชับแขนเธอไว้แน่น "ไม่" ลูกโซ่ตอบผมทันทีแต่ไม่ได้เงยหน้ามองผมเลย "อยากคุยด้วย" ผมก็พูดต่อแต่ลูกโซ่ก็ยังยืนอยู่แบบเดิมแถมยังบิดแขนออกจากมือผมด้วย ฟลุ่บ~ แต่ผมเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน ออกแรงดึงเธอเข้ามาหาพลางตวัดแขนโอบรัดรอบตัวเธอไว้แน่น "นี่!" ลูกโซ่เงยหน้ามามองผมแต่ก็แค่แว่บเดียวก่อนจะเริ่มดิ้นออกจากอ้อมแขนผมท่ามกลางสายตาคนอื่นที่ยังมองอยู่ ผมเหลือบตามองทุกคนก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูเธอ "อุ้มนะ" ผมพูดบอก ลูกโซ่เงยหน้ามามองอย่างตกใจพลางดันผมไว้เมื่อผมตั้งท่าจะอุ้มเธอขึ้นจริงๆ "ม