All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ฉันไม่ตอบแต่ถามคำถามกลับไป ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆจากอีกฝ่ายแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา "เชิญครับ" ประตูฝั่งของฉันถูกดึงให้เปิดออกโดยลุงพงษ์ฉันก้มศีรษะเป็นเชิงขอบคุณก่อนจะตัดสินใจก้าวลงจากรถ ลุงพงษ์ยิ้มบางให้ฉันแล้ววิ่งไปเปิดประตูรถให้คนอีกฝั่งลงมา "มากันแล้ว" เสียงของหญิงสาววัยสามสิบปลายๆที่เพิ่งจะเดินออกมาที่หน้าบ้านพูดขึ้นเธอเดินเข้าไปต้อนรับชายผู้เป็นสามีของเธอก่อนจะหันมาหาฉันแล้วยิ้มบางๆให้อีกคน ฉันกรอกตาไปมาอย่างไม่ค่อยชอบใจอะไรเท่าไหร่นัก จริงๆฉันไม่ได้จะมาที่นี่หรอกถ้าไม่ติดที่ลุงพงษ์แกขอร้องอ้อนวอนฉันเพราะถ้าแกพาฉันมาไม่ได้จะถูกตัดเงินเดือน ฉันสงสารแกที่ต้องหาเลี้ยงอีกสามชีวิตข้างหลังก็เลยยอมมาด้วย เห้อ ตึก ตึก ตึก~ เมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการฉันก็ตัดสินใจเดินตามผู้ชายคนนั้นกับผู้หญิงที่ควงแขนกันเข้าไปในบ้าน ไหนๆก็มาแล้วนิ่ อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะลีลาได้อีกนานแค่ไหน ฟลุ่บ~ "นั่งก่อนสิ" ฉันเดินตามทั้งสองคนเข้าไปที่ห้องโถงก่อนที่ทั้งคู่จะทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟายาวติดหน้าตากระจกแล้วบอกให้ฉันนั่งตาม แล้วฉันก็นั่ง ไม่ใช่ว่าฉันว่าง่ายหรอกนะแต่ฉันไม่รู้จะยืนทำไมให้เ

ผมเรียกชื่อเธอที่เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทางกะว่าจะชวนคุยหรือไม่ก็จะถามว่าอยากกินอะไรมั้ยหรืออะไรก็ได้ไม่ให้บรรยากาศมันเงียบแบบนี้แต่เธอก็ไม่ตอบผมเลยนี่สิ "ลูกโซ่ ฉันเรียกไม่ได้ยินเหรอ..." ผมอ้าปากค้างเมื่อหันไปมองยัยตัวแสบที่กลายเป็นแมวแสนเชื่อง แต่แล้วก็รู้สาเหตุที่เธอเงียบก็คือ...หลับ ใช่ ยัยนี่หลับไปแล้วล่ะ ผมยิ้มบางๆพลางยื่นมือไปลูบหัวเธอ ลูกโซ่ครางในลำคอก่อนจะปัดฝ่ามือผมออกเหมือนรำคาญ ผมก็เลยยื่นมือไปแกล้งขยี้ผมเธออีกคราวนี้เธอตะครุบฝ่ามือผมไว้แต่ดันดึงเข้าหาตัวแล้วกอดแขนผมไว้ก่อนจะเอนตัวลงมานอนหนุนอยู่ที่หน้าขาผมเฉยเลย "เฮ้..." ผมเอียงคอมองว่าเธอลืมตาขึ้นมาหรือเปล่าแต่ตาของเธอก็ยังหลับอยู่ที่สำคัญก็ดูหลับสนิทเลยด้วย การที่เธอมานอนหนุนขาผมบนรถแบบนี้มันดูลำบากมากเลยนะ เธอไม่น่าจะนอนได้ด้วยซ้ำ ก็คงเพราะแอร์เย็นๆกับอาการอ่อนเพลียล่ะมั้งถึงทำเธอนอนหลับสนิทแบบนี้ได้ ต่อให้ภายนอกเธอดูแกร่งแค่ไหนก็เถอะ ยังไงเธอก็ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงตัวเล็กๆที่ต้องการคนอยู่ข้างๆ ผมถึงไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้ไง... "เธอไม่จำเป็นต้องแกร่งขนาดนั้นหรอก ลูกโซ่" ผมพูดกับเธอ

ฟลุ่บ~ "นี่" "..." "หลับยัง..." "..." "ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ" "..." รู้แล้วจะถามเพื่อ? ฉันคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวสักนิดเดียวยังคงแสร้งนอนนิ่งเหมือนคนที่หลับไหลไปแล้วทั้งๆที่จริงๆแล้วฉันก็ยังไม่หลับนั่นแหละ "ลูกโซ่" เสียงเรียกชื่อฉันแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังของฉันพร้อมกับแรงกระชับของวงแขนกว้างที่วางพาดตัวฉันจากทางด้านหลังนอกผ้าห่มที่ตอนนี้เขากำลังกระชับมันให้แน่นขึ้นเพื่อดึงให้ตัวของฉันขยับเข้าไปใกล้ตัวของเขามากขึ้น "พูดสักคำเถอะ" เสียงของเขาก็ยังคงดังอยู่ใกล้ๆ เขาเหมือนจะพยายามให้ฉันเอ่ยปากพูดกับเขาเพราะหลังจากที่เรา...ไม่สิเขานั่นแหละที่ขืนใจฉันเป็นครั้งที่สอง ฉันก็พลิกตัวนอนหันหลังให้เขาและเงียบมาตลอดเกือบๆชั่วโมงได้แล้วมั้ง "หรือ...ครางจนไม่มีเสียงพูดแล้ว" พอเห็นว่าพูดดีๆกับฉันไม่ได้ผลเขาก็เปลี่ยนมาพูดจาบ้าๆบอๆใส่กันซะอย่างนั้น เหอะ คนอย่างตะวันน่ะไม่เคยทนพูดดีๆกับฉันได้นานหรอก คนบ้าอะไรความอดทนโครตต่ำ! "..." ฉันกัดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงด่าเขาออกมา ฉันไม่อยากคุยกับเขา ไม่อยากพูดกับเขาแล้ว เห้อ~ ฉันได้ยินเสียงเขาถอนหายใจฟึดฟัด

ไม่รู้ทำไมใจฉันสั่นแปลกๆเมื่อเขาทำแบบนี้ ฉันไม่รู้ว่านี่มันเรียกว่าอะไรแต่สำหรับฉัน ฉันรับรู้ว่ามันอ่อนโยนและมันทำให้น้ำตาอีกหลายๆหยดของฉันไหลออกมาโดยที่ฉันไม่ได้สะอึกสะอื้นให้เขารับรู้ มันเป็นแค่น้ำตาที่ไหลออกมาเอง ไม่ได้ร้องไห้ แต่มันแค่... "คืนนี้...นอนกับฉันนะ" "..." "ลูกโซ่..." "อืม..." 08.25 น. พรึ่บ~ ฉันขยับตัวพลางค่อยๆลืมตาขึ้นมาจากนั้นก็ดันตัวเองลุกขึ้นพิงหัวเตียงพลางมองไปข้างๆก็พบว่าตอนนี้มันว่างเปล่า บนเตียงนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น "เอ๊ะ?" ฉันก้มลงมองตัวเองแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้ตัวฉันไม่ได้เปลือยเปล่าและมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายไว้เหมือนเมื่อคืนแต่ตอนนี้มันมีเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวใหญ่สีขาวกับกางเกงบอกเซอร์สีน้ำเงินเข้มมาอยู่บนตัวฉันแทน หรือว่า...เขาใส่มันให้ฉันงั้นเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แอด~ "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงเข้มๆที่ดังขึ้นทำให้ฉันตกใจนิดๆพลางหันไปมองทางต้นเสียงทันทีก็เห็นว่าตะวันยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเหมือนเขาจะเพิ่งเปิดเข้ามาเมื่อกี้นี้ แต่ดูเหมือนเขาจะตื่นนานแล้วเพราะตอนนี้เขาอยู่ในชุดลำลองเป็นเสื้อยืดแขนยาวสีเทา

*Paradise Pub ฟลุ่บ~ "มีไรอ่ะแก?" ฉันเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์พลางถามคำถามออกไปทันทีที่ข้าวหอมหันมาเจอหน้าฉัน คือเมื่อวานนี้เธอโทรหาฉันตั้งหลายสายแต่แบตหมดฉันก็เลยไม่รู้มารู้ก็ตอนที่เปิดเครื่องอีกครั้งแล้ว "พอดี...ยุ่งๆน่ะแบตหมดเมื่อไหร่ไม่รู้ โทษทีนะ" "อืมไม่เป็นไร ว่าแต่แกว่างยัง?" ข้าวหอมที่ตอนนี้อยู่ในชุดเกาะอกสีดำคลุมด้วยเสื้อกั๊กแขนกุดตัวสั้นสีขาวและกระโปรงหนังสีดำซึ่งเป็นชุดของบาร์เทนดี้ที่นี่วางแก้วเปล่าลงแล้วเงยหน้ามาถามฉัน "อ่าาา ก็ว่างอยู่นะ" "ที่ฉันโทรไปหาอ่ะ มีงานให้ทำ" ข้าวหอมบอกฉัน ฉันเลิ่กคิ้วพลางเท้าแขนกับเคาน์เตอร์บาร์ "งานไรอ่ะ?" "ก็ถ่ายแบบไงถ่ายกับฉัน วันนั้นเป็นวันหยุดแกพอดี" "..." ฉันเกาต้นคอตัวเองอย่างใช้ความคิด ไอ้ถ่ายแบบฉันก็เคยมาบ้างเพราะข้าวหอมเคยชวนไปถ่ายแล้วแต่ฉันก็ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่หรอก "อ้อ เงินดีด้วยนะแก" เมื่อเห็นว่าฉันกำลังตัดสินใจข้าวหอมก็รีบหาข้อมาโน้มเหนี่ยวจิตใจฉันทันที เธอเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บ้างแล้วกระพริบตาปริบเชิงอ้อนฉันด้วย "ถ่ายเหอะนะ ฉันอยากให้แกถ่ายด้วย นะๆๆ" "โอเค ก็ได้" "เย้