All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 81 - Chapter 90

เขามองตาฉัน ฉันเม้มปากพลางคิดมากมายในหัวไปหมด "ถ้าฉันทำตามที่เธอต้องการทุกอย่าง มันทำให้เธอไม่ไปไหนอีก" เขาพูดพร้อมกับก้าวไปที่ประตู ฉันหลุบตาลงมองพื้น "ฉันยอม" ปัง~ สิ้นคำพูดประโยคนั้นเสียงประตูก็ดังขึ้น ฉันเงยหน้ามองไปที่บานประตูปิดสนิท ตะวันออกไปแล้วจริงๆ ฉันยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองอีกครั้งฉันอยากจะเชื่อใจเขาแต่ว่า... "ฉันกลัว..." ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันยังกลัว ฉันกลัวไปหมด กลัวสิ่งที่มันยังไม่ทันจะได้เกิดขึ้นด้วยซ้ำแต่ฉันก็คิดไปต่างๆนาๆ เรื่องราวที่ผ่านมาของเราทำให้ฉันเชื่อใจเขาไม่ลงในตอนนี้ 08.25 น. อืมมม ฉันตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงจากภายนอกห้อง ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหนทั้งๆที่ตัวยังเปียกน้ำฝนอยู่ด้วยซ้ำ ฟลุ่บ~ ฉันดีดตัวลุกขึ้นเมื่อพบว่าตอนนี้บนร่างกายตัวเองเปลี่ยนไปเพราะจำได้ว่าเมื่อวานฉันอยู่ในชุดนักศึกษาเปียกโชกแต่ว่าตอนนี้ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงในชุดนอนของตัวเอง แต่ก็คงไม่ต้องคิดอะไรมากเพราะตอนที่ฉันหนีเขาไปฉันไปแต่ตัวข้าวของและเสื้อผ้าของฉันยังอยู่ที่นี่และตะวันคงแอบเข้ามาเปลี่ยนให้ฉันตอนที่ฉันหลับอยู่แน่ๆ "เดี๋ยวสิ" "ทำไมล่ะ ฉันว่ามันหายที่นี่นะ

"ทีนี้จะแถอะไรอีกล่ะ หึ๊" ฉันถาม ยัยแพรกัดฟันกรอดพลางหันไปคว้าหนังสือบนชั้นปาใส่หน้าฉันแต่โชคดีที่ฉันหลบทัน ยัยนั่นคงหมดความอดทนเลยถลาเข้ามาง้างมือจะฟาดฉันที่เสียหลักเพราะหลบหนังสือ ฉันยกแขนขึ้นกันท่าแต่ฝ่ามือนั้นก็ไม่ได้ฟาดโดนตัวฉันสักนิดหรอก หมับ~ เพราะมีใครบางคนคว้าแขนข้างนั้นของยัยแพรไว้ได้ทัน "ตะ ตะวัน!" ยัยแพรหันไปมองหน้าคนที่เข้ามาคว้าแขนตัวเองไว้พลางเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ต่างจากอีกคนที่กดสายตาลงมองหน้าเธอพลางขบกราม พรึ่บ~ "ว้าย!" เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ปล่อยแขนข้างนั้นพร้อมกับออกแรงผลักออกไปแต่คงไม่เต็มแรงเท่าไหร่นักแต่ก็ทำให้ยัยแพรเซถอยหลังไปหลายก้าวพร้อมอุทานออกมา "..." ฉันเงียบไม่ได้พูดอะไรไม่ได้ตกใจกับการโผล่กลับเข้ามาของตะวันด้วย เพราะฉันรู้ไง...เขาจะลงไปซื้อของแต่เขาดันลืมกระเป๋าเงินเอาไว้ฉันเหลือบเห็นมันบนโต๊ะ ตอนแรกฉันไม่ได้กะจะให้เขารู้หรอกแต่ก็แอบเห็นว่าเขากลับมาคงเพราะมาเอากระเป๋าและก็คงได้ยิน เขาแง้มประตูเข้ามาตอนแรกคงกะจะเปิดแต่ดันชะงักและเงียบยืนฟังอยู่ที่หลังประตูแทน ฉันสังเกตุเห็นเขาต่างจากยัยแพรที่ตอนนั้นสนใจแต่คลิปเส

ตึก~ ฉันเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้น ฉันเดินออกมาจากเขาที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่แบบนั้น นัยน์ตาของฉันสั่นไหวเพราะฉันไม่ได้อยากทำให้เขาเจ็บ ฉันแค่ประชดเขาเท่านั้น แต่ยิ่งทำแบบนั้นเป็นฉันเองที่รู้สึกเจ็บแทน รู้สึกเหมือนกำลังทุบตีตัวเองอยู่อย่างไงอย่างงั้นเลย พรึ่บ~ "อ๊ะ!" ฉันอุทานออกมาพลางผวาเข้ากอดคนที่ลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาตามมาช้อนอุ้มร่างฉันขึ้นจากพื้นจนตัวลอยหวืออย่างน่าใจหาย ฉันหลับตาปี๋เพราะตกใจก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อหายตกใจ "นาย!" ฉันดีดขาเมื่อหันมาเขาที่อุ้มฉันอยู่แต่กลับโดนขโมยหอมแก้มไปฟอดใหญ่ "ดีใจจังเมียหายโกรธแล้ว" ตะวันยิ้มกว้างใส่ฉันพลางทำตาระยิบระยับ "ใครบอกนายห๊ะ" "ก็เธอทำฉันจนพอใจแล้ว ก็แสดงว่าหายโกรธแล้ว" "อ๋อ เล่นแบบนี้เหรอ" ฉันกัดฟันใส่เขา เขามันเจ้าเล่ห์!ฉันไม่น่าลืมเลย ตะวันไม่ตอบแต่ยิ้มใส่อยู่แบบนั้น เห็นแบบนี้แล้วหมั่นไส้มาก ฉันน่าจะทุบหน้าเขาให้ฟันหักไปซะ "ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้" ฉันพูดเสียงเข้มใส่เขา ทำหน้าบึ้งตึงให้เขารู้ว่าฉันไม่เล่นด้วย ไม่ตลก! "ก่อนที่ฉันจะ..." ฟอด~ อ้ายยย เขาโขมยหอมแก้มฉันอีกแล้วอ่ะ "ไอ้ตะวั

*Paradise Pub วันนี้ฉันมาทำงานแล้วแต่กว่าจะมาได้ฉันถูกตะวันยื้อแล้วยื้ออีก เขางอแงจะไม่ยอมให้ฉันมาทำงานเขาบอกไม่อยากให้ฉันทำงานแบบนี้แล้ว อันนี้ฉันก็เข้าใจเขาแต่ว่าเขาก็ต้องเข้าใจฉันด้วย ฉันไม่อยากให้ใครมาว่าฉันเกาะเขาหรอกนะ "ฮั่นแน่ แหวนใครเอ่ย?" เสียงของข้าวหอมที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์พูดขึ้นพลางหลุบตาลงมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉันทำให้ยาหยีและปลายฟ้าที่นั่งอยู่ข้างๆมองตามมาด้วย ฉันหลุบตามองมันพลางยิ้มออกมาอย่างเขินๆ "ถึงขั้นต้องจองตัวไว้เลยอ่อ" ยาหยีพูดแซวแล้วใช้หัวไหล่กระแซะแขนฉันส่วนปลายฟ้าก็จิ้มแขนฉันแล้วยิ้มแบบแซวๆด้วย "บ้า พวกแกอย่าแซวดิ" ฉันหน้าแดงพลางยกมือขึ้นกุมแก้มร้อนๆของตัวเองไปด้วย ฉันไม่เคยรู้สึกเขินขนาดนี้มาก่อนเลยยิ่งนึกถึงตอนที่เขาสวมแหวนให้ฉัน ตอนนั้น... โอ้ยยย >///หน้าแดงไปอีกกก" "ไม่คุยด้วยแล้ว" ฉันพูดงอนๆพลางฟุ่บหน้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์โดยยังมีเพื่อนทั้งสามคนหัวเราะคิกคักแซวอยู่ไม่ห่าง ฉันกับตะวันเราดีกันแล้วแต่มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากหรอก ตะวันก็ยังเหมือนเดิมไม่ได้ขี้อ้อนเหมือนตอนง้อฉันหรอกแต่ฉันก็คิดว่าเขาเป็นแบบเดิมก็ดีเพร

ฉันถามย้อนกลับไปอีกครั้งเมื่อปลายสายบอกอะไรบางอย่างกับฉัน ซึ่งมันน่าตกใจจนตะวันมองฉันอย่างตกใจด้วยเช่นกัน "แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ...ค่ะ ฉันจะไป" รับปากเสร็จสรรพฉันก็กดตัดสายแล้วลุกพรวดขึ้นทันที หมับ~ "โซ่ จะไปไหน" ฉันตกใจจนลืมไปว่ามีตะวันนั่งอยู่ข้างๆจนกระทั่งเขาคว้าขอมือฉันไว้ ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยใบหน้าถอดสี "ใคร เป็นอะไร?" เมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของฉันตะวันก็หน้าเจื่อนลง เขากระเถิบเข้ามาหาฉันพลางถามแล้วบีบมือเบาๆ "คือว่า..." ฉันจะบอกเขาดีมั้ยนะ แล้วถ้าบอกไปเขาจะยอมให้ฉันไปเหรอ... "เกิดอะไรขึ้น" "ฉัน...ต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" "ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นอะไร" แต่พอฉันพูดออกไปแบบนั้นตะวันก็รัวคำถามใส่ฉันมากขึ้น ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องน่าตกใจและเชาก็คงตกใจ "บอกฉันสิ..." ตะวันบีบมือฉันอีกครั้ง ฉันมองหน้าเขาก่อนจะถอนหายใจ ยังไงก็คงต้องพูดสินะ "คือ...แทน" "ใครนะ?" ตะวันเอียงคอถามเขาชักสีหน้าทันทีที่ได้ยินชื่อของแทน "ทะ แทน เขาขับรถชนเมื่อคืนตอนนี้อาการ..." "จะไปหามันเหรอ" ตะวันถามแทรกขึ้นมาจนฉันต้องกลืนคำพูดลงคอ ใช่ ฉันต้องไปหาเขา...ก่อนที่