All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 91 คนแปลกหน้าในงานหมั้น แสงแดดยามเช้าทอประกายผ่านม่านฟ้าสีครามสดใส เสียงพูดคุยครึกครื้นของแขกเหรื่อที่มาร่วมยินดีในงานหมั้นทำให้หญิงสาววัยสิบเจ็ดปีที่อดหลับอดนอนมาสองวันต้องแอบมองหาที่หลบหลีกเพื่อหนีความวุ่นวาย งานหมั้นถูกตระเตรียมอย่างใหญ่โตอลังการ ด้วยเป็นตระกูลใหญ่ถึงจะเป็นสายรองแต่แขกที่มาร่วมแสดงความยินดีก็ยังมีจำนวนมาก ท่ามกลางผู้คนที่แต่งกายอวดเบ่งกันตามฐานะของตน บางคนก็ประโคมเครื่องประดับจนเหมือนกับร้านเครื่องประดับเคลื่อนที่ เฉินซินหยานหลานสาวของท่านอัครมหาเสนาบดีในวัยสิบเจ็ดปีกลายเป็นหญิงสาวที่งดงามสะพรั่ง แก้มกลมซูบลงไปบางส่วนตามโครงสร้างของร่างกาย รูปร่างอรชรไร้ที่ติ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นแปรเปลี่ยนงดงามชวนหลงใหล เป็นความงามที่บุรุษเฝ้าคะนึงหา แต่ดวงตากลมโตยังคงเปล่งประกายไม่แปรเปลี่ยน “เอากล่องนั้นมาให้ข้าด้วย” ซินหยานสั่งกับซือเจียให้นำกล่องไม้ขนาดเล็กพกติดตัวไปด้วย ด้านในบรรจุขนมและผลไม้หลายอย่าง ท่าทางการเดินที่โดดเด่นและสง่างามทำให้ซินหยานกลายเป็นที่สนใจ ไม่ว่าจะเดินผ่านไปที่ใดก็จะมีคนจ้องมองมาท

บทที่ 93 แสนรักแสนหวง ฟ้าสีครามเจือแสงสีทองเรืองรองของอรุณแรก หมอกบางๆ ปกคลุมยอดไม้ เสียงนกร้องขานรับตะวันยามเช้า ร่างอรชรโยนอาหารปลาลงในสระ น้ำใสกระจ่างสะท้อนเงาของดอกไม้ที่โอนอ่อนไปตามสายลม ซินหยานสูดลมหายใจลึกกลิ่นหอมสดชื่นของไอหมอกปะปนกับกลิ่นดอกไม้ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ว้าวุ่น พอจิตใจเริ่มปลอดโปร่งได้ไม่นานก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านปู่เรียกหานางด้วยเรื่องใด หรือจะเป็นเรื่องที่นางก่อไว้เมื่อวาน ไม่ใช่ว่าเจ้าลูกสุนัขนั่นมาคิดบัญชีถึงจวนหรอกนะ จ๋อม ! เสียงของถ้วยในมือลอยไปกลางน้ำและค่อยๆจมลงสู่ก้นบ่อในเวลาต่อมา “อ๊ะ ! เป็นอะไรไปเนี่ย” ซินหยานก่นด่าตัวเองที่สติหลุดลอย พอในหัวคิดอะไรไปเรื่อยก็เผลอโยนถ้วยลงไปด้วยความลืมตัว ได้แต่หวังว่าจะไม่ไปโดนปลาตัวไหน ซินหยานหันหลังกลับไปเพื่อที่จะไปเตรียมตัวไปพบท่านปู่ ในหัวก็เตรียมคิดวิธีรับมือมากมายเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นคำแก้ตัวหรือวิธีหลบหนีนางคิดไว้หมด “ถ้วยไปไหนเจ้าคะคุณหนู” ซือเจียเตรียมจะรับถ้วยที่คุ

บทที่ 95 พบเจ้าลูกสุนัขอีกแล้ว ภายในร้านเครื่องเคลือบสกุลเฉิน ลูกค้าที่เข้ามามักจะเป็นคนต่างเมืองเสียส่วนใหญ่ แต่ยังมีอีกคนที่นั่งจมกองสมุดบัญชีมาสามวันแล้ว “ท่านปู่ ถ้าข้าทำทั้งหมดเสร็จท่านต้องมีรางวัลให้ข้านะเจ้าคะ” ซินหยานงอแงกับท่านปู่ของนาง แววตาที่เคยสดใสตอนนี้เลื่อนลอยไร้แวว วันไหนที่มีเรียนนางก็ต้องไปเรียนก่อนแล้วค่อยมาตรวจบัญชีที่ร้าน ท่านปู่ก็คอยส่งคนมาเฝ้านางตลอดไม่ให้คลาดสายตาและไม่ให้ใครมารบกวน “เหลืออีกเยอะหรือไม่” “อีกแค่สองเล่มเจ้าค่ะ อีกสักพักก็คงจะเสร็จแล้ว” ร่างบางบิดขี้เกียจอย่างไม่แยแสสายตาของท่านปู่ “เฮ้อออ” เขาถอนหายใจอย่างเหลืออด เหนื่อยใจกับหลานสาวคนนี้จริงๆ ใช้เวลาไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามนางก็ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย พอได้ทำไปเรื่อยๆก็เริ่มจะคุ้นชินกับรายการต่างๆจึงทำให้อ่านได้ไวขึ้น “เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” ดวงหน้างามแย้มยิ้มด้วยความดีใจที่ทำงานเสร็จ “เสร็จแล้วก็กลับจวนกัน ปู่ยังมีธุระต่ออีก” “อ้าว แล้วของรางวัลข้าล่ะเจ้าคะท่านปู่” ซินหยานเตรียมจะเบะ

บทที่ 97 เคราะห์ร้ายมาเยือน หลังจากที่เร่งรีบคุยธุระจนเสร็จเฉินรุ่ยเซียวก็รีบทำการไล่เจ้าคนหน้าด้านออกไปจากจวนของเขา และสั่งให้คนตามหลานสาวมาหาเขาที่ห้องหนังสือ เมื่อสั่งการเรียบร้อยเขาก็เดินกลับไปรอนาง ระหว่างรอก็จิบชาไปพลางๆแต่ในใจกลับไม่สงบ แค่สายตาของโจวหานเฟิงเขาก็มองออกแล้วว่าเด็กคนนั้นสนใจในตัวของซินหยาน เขาในฐานะปู่ไม่อาจวางใจได้ถ้าจะกล่าวให้ถูกคือในสายตาของเขาไม่มีบุรุษคนใดเหมาะสมกับหลานสาวที่แสนล้ำค่าคนนี้เลย “ท่านปู่ให้คนเรียกข้ามามีอะไรหรือเจ้าคะ” รอยยิ้มและน้ำเสียงยังเป็นเด็กน้อยที่สดใสของเขาคนเดิม ในสายตาของชายชราไม่ว่านางจะอายุแปดขวบหรือสิบเจ็ดนั้นไม่ต่างกันเลย สำหรับเขาซินหยานยังคงเป็นหลานสาวตัวน้อยที่เขาต้องรักและถนอมเสมอ “ตามปู่มาสิ” เขาลุกขึ้นและพานางออกจากประตูห้องหนังสือผ่านทางประตูด้านหลังที่ไม่ค่อยได้ใช้ ใบหน้างามคิ้วขมวดมุ่นเมื่อไม่ใช่ทางที่คุ้นชิน สำหรับนางแค่ชิงช้าก็มากพอแล้วไม่ได้คิดว่าจะมีสิ่งใดอีก “เราจะไปไหนกันหรือเจ้าคะท่านปู่” คำถามเดิมๆที่ไม่เคยได้คำตอบถูกเปล่งออกไปโดยธ

บทที่ 99 เจ็ดวันแห่งความหวัง ภายในห้องนอนที่เงียบสงบไร้เสียงรบกวน เฟิงลี่นอนนิ่งอยู่บนเตียงลมหายใจสม่ำเสมอ ดวงตาคู่งามค่อยๆ ลืมขึ้นมาด้วยความอ่อนล้ารู้สึกได้ถึงแรงปวดเบาๆ ที่ศีรษะ ร่างกายหนักอึ้งไม่สามารถขยับได้ มองไปรอบๆสังเกตเห็นเงาร่างของคนสองสามคนยืนล้อมเตียงอยู่ ทุกสายตาจ้องมองมาด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น” คำแรกที่นางกล่าวเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเป็นคำเดียวกับเมื่อวานที่นางตื่นขึ้นมา เมื่อวานเฟิงลี่ฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานก็หมดสติหลับไปอีกจนซินหยานต้องตามถังอี้เฉินมาอีกครั้ง แต่ก็ได้ความว่าเป็นแค่อาการอ่อนเพลียเท่านั้น “ท่านอาสะใภ้อย่าพึ่งคิดมากนะเจ้าคะ ท่านแค่ป่วยเล็กน้อยเท่านั้น” เรื่องอาการป่วยซินหยานและทุกคนไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเจ้าตัวแต่ก็ต้องรอให้เฟิงลี่อาการดีขึ้นกว่านี้และสุขภาพใจดีขึ้นกว่านี้เพื่อไม่ให้กระทบกับร่างกายจนป่วยหนักกว่าเดิม “ป่วยเล็กน้อย แล้วทำไมข้าขยับไม่ได้” ดวงตาของนางขยายกว้างขึ้น “นี่เป็นแค่อาการชั่วคราว รอข้าหายามาได้แล้วก็จะหายเจ้าค่ะ” ร่างบางบอกอย่างใจเย็นเพื่อไม่ให้คนป่ว