Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

บทที่ 100 เดิมพันด้วยความหวังสุดท้าย การขอพระราชทานผลอินหลันจากท้องพระคลังอาจจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับท่านปู่ แต่มันอาจจะทำให้เกิดคลื่นลมในราชสำนัก เรื่องนั้นคงจะมาตามแก้ไขทีหลังได้ขอแค่ช่วยอาสะใภ้สี่ไว้ได้อะไรเฉินซินหยานคนนี้ก็ยอม ด้วยความร้อนใจซินหยานไม่รอช้ารีบเดินทางไปหาท่านปู่ของนางทันทีหลังจากที่แยกจากทุกคน นางค่อนข้างมั่นใจว่าท่านปู่จะต้องยอมตกลงโดยไม่สนว่าจะต้องแลกมาด้วยหน้าที่หรือตำแหน่งของท่าน ท่านปู่ของนางไม่ใช่คนหลงมัวเมาในลาภยศเงินทอง ที่ท่านทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อราษฎรและตระกูล ขุนนางชั้นดีอย่างเขาหาได้ยากยิ่งในช่วงเวลานี้ “คุณหนูหกรอสักครู่นะขอรับ นายท่านมีแขกสำคัญ” บ่าวเฝ้าหน้าห้องบอกกับซินหยานให้นางรอก่อน ถึงในใจจะไม่สามารถสงบได้แต่ซินหยานก็ไม่ได้ทำให้เสียเรื่อง นางไปยืนรอบริเวณใกล้ๆหน้าประตูจนแขกของท่านปู่ออกไปแล้วจึงได้เดินเข้าไป “ท่านปู่ นั่งพักก่อนเจ้าค่ะ” ซินหยานประคองท่านปู่ของนาง จากที่จะรีบมาพูดให้จบๆกลับต้องหยุดคำเอาไว้ก่อน ช่วงนี้สถานการณ์ในบ้านไม่ดีแต่สถานการณ์ชายแดนนั้นอาจแย่ย

บทที่ 102 ชีวิตคู่ไม่ใช่เรื่องง่าย ก่อนที่จะต้องออกเดินทางไปต่างเมืองกับท่านปู่นั้นซินหยานยังต้องจัดการเรื่องบางอย่างให้เสร็จสิ้นเสียก่อน วันนี้จึงได้นัดเฉินหนานมาเพื่อพูดคุยถึงรายละเอียด ร้านผ้าอ้ายเยวี่ยเริ่มที่จะอยู่ตัวแล้วเจียงเฉินหนานจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่ร้านตลอดเวลาอีกต่อไป “เฉินหนานนั่งก่อน” ซินหยานยิ้มทักทายคนสนิทและเชิญชวนให้เขานั่งด้วยกัน ดูจากสภาพของเขาแล้วคงโดนฮูหยินของเขาดุมาอีกแล้ว “ขอจิบชาก่อนนะ อึก ค่อยชื่นใจหน่อย” เจียงเฉินหนานดูอ่อนล้าโรยราเต็มทน ไม่เหมือนท่าทีของเจ้าของร้านผ้าที่กินส่วนแบ่งมากที่สุดในเมืองหลวงเลย “โดนบ่นมาอีกแล้วหรือ” นางเลิกคิ้วถามอย่างพอจะเดาสถานการณ์ออก ช่วงนี้เจียงเฉินหนานมาบ่นกับนางบ่อยครั้งว่าฮูหยินของเขามีท่าทีเปลี่ยนไป อะไรนิดอะไรหน่อยก็เอาแต่ไม่พอใจและบ่น ด้วยความที่หน้าที่การงานของเขาทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวมากนักเฉินหนานจึงไม่ได้ใส่ใจและปล่อยผ่านไป ทั้งสองแต่งงานกันมาเป็นปีแล้วก็จริง แต่นั่นเป็นเพราะทั้งคู่โดนครอบครัวกดดัน พอมาใช้ชีวิตด้ว

บทที่ 104 ข่าวลือของคุณหนูหก แสงแดดตอนเช้าลอดผ่านม่านเมฆาบางเบา ไออุ่นของแสงแดดอ่อนๆ แผ่กว้างไปทั่วบริเวณ หยาดน้ำค้างเกาะพราวบนใบหญ้าระยิบระยับราวกับอัญมณีสุกสกาวปะปนกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่ลอยอบอวล ดวงตาคู่งามเหม่อมองเหล่าต้นไม้ใบหญ้าด้านข้างโถงศึกษาด้วยใจที่เป็นสุขและผ่อนคลาย บนโต๊ะมีกระดาษและพู่กันตั้งอยู่แต่นางไม่ได้สนใจมันในตอนนี้ ใจของนางกำลังจดจ่อกับสิ่งอื่นมากกว่า รอบข้างเงียบสงบ จะมีก็แต่เพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันและเสียงนกร้องคลอเบาๆที่ดังแว่วเข้ามา ร่างบางสูดหายใจเข้าเพื่อรับอากาศอันบริสุทธิ์ในยามเช้า “มีอะไรหรือพี่ห้า” ซินหยานที่พึ่งละสายตาจากมวลดอกไม้ก็พบกับสายตาประหลาดของพี่สาวที่นั่งอยู่เยื้องกัน แววตาของพี่สาวนั้นดูอึดอัดเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหมือนกับว่านางมีบางสิ่งอยากจะกล่าวแต่ก็ไม่กล้า ซินหยานที่ไม่อาจปล่อยให้เรื่องค้างคาใจผ่านได้จึงต้องเอ่ยปากถามก่อน “คือออ...” เฉินจือจื้อลากเสียงยาวไม่รู้ว่าควรจะพูดกับน้องสาวอย่างไร ตั้งแต่เมื่อวานที่นางเห็นท่านหมอถังเข้ามาในจวน

บทที่ 106 แอบมองสาวงามใต้แสงจันทร์ กำหนดการการเดินทางไปต่างเมืองดำเนินมาถึงอย่างรวดเร็ว ความมืดค่อยๆถูกกลืนหายไปพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ แสงสีทองเรืองรองสาดส่องจากทิศตะวันออก นกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วปลุกให้ตื่นจากนิทรา “ตรวจของครบแล้วหรือยังซือเจีย” ซินหยานที่กำลังแต่งตัวอยู่ก็ถามสาวใช้คนสนิท “ครบแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ซือเจียให้คนยกไปขึ้นเกวียนเลยนะเจ้าคะ” น้ำเสียงของซือเจียร่าเริงกว่าปกติ เป็นเวลานานแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้ออกเดินทางไกล จึงตื่นเต้นกว่าปกติ และที่สำคัญสถานที่ที่จะไปยังเป็นที่ที่น่าสนใจมากๆอีกด้วย “ยกไปเลย เสร็จแล้วเจ้าก็ไปจัดการสัมภาระของตัวเองได้เลย” ร่างบางมองกระจกครั้งสุดท้ายเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย ด้านนอกยังคงมืดสลัวเล็กน้อย แสงแดดยังไม่ได้เจิดจ้าในห้องจึงต้องจุดตะเกียงเพื่อการมองเห็นที่ชัดขึ้น สัมภาระทุกอย่างถูกขนขึ้นเกวียนสัมภาระจนครบ ซินหยานเดินรอบเกวียนเพื่อความแน่ใจว่าของจะไม่ตกหล่นระหว่างทาง ผู้ร่วมเดินทางในครั้งนี้มีคนมากมายนัก เนื่องจากเป็นพระราชประสง

บทที่ 108 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน “ท่านปู่ ! ใจร้ายมากเจ้าค่ะ” นางส่งเสียงดังและทำหน้างอแงใส่เขา พามาเที่ยวแล้วยังใช้ให้นางทำงานอีกจะใจดำกันเกินไปแล้ว ริมฝีปากบางเชิดขึ้นจนแทบชิดจมูก แขนทั้งสองข้างกอดอกอย่างเอาแต่ใจ “ทำเหมือนเด็กไปได้” เขาบ่นหลานสาวแต่มุมปากก็ยกยิ้มเอ็นดู “ข้าเดินดูร้านได้หรือไม่เจ้าคะท่านปู่ ข้าไม่เคยเห็นร้านอัญมณีที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย” แววตาที่เคยฉายแววน้อยใจแปรเปลี่ยนเป็นเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นไปทุกสิ่ง “เอาสิ ดูได้เท่าที่เจ้าต้องการเลย” เขาปล่อยให้หลานสาวได้ออกไปดูสินค้าของทางร้านและตัวเองก็นั่งรอ ระหว่างนั้นก็จิบชาและลอบมองสังเกตรอบตัวนางตลอดตามประสาคนหวงหลานสาว ร่างบางเดินไปตรงนู้นตรงนี้จนทั่วร้านและก็มาสะดุดตากับหยกแกะสลักชิ้นหนึ่ง ทั้งพื้นผิวและลวดลายที่สะดุดตาทำให้ซินหยานหยิบมันขึ้นมาดู ปกติทางร้านจะไม่อนุญาตให้ลูกค้าจับสินค้าเองแต่จะมีคนของทางร้านคอยดูแลให้ตลอด แต่นี่คือหลานสาวเจ้าของร้านใครจะกล้าตำหนินาง “ซือเจียดูนี่สิงดงามมากเลย” ซินหยานดวงต