All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 80 สัญญาแห่งความหวัง หลังจากที่ตรวจอาการเสร็จซินหยานก็ชวนเขาคุยอีกหลายประโยค จนนึกได้ว่ามีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง “ที่เรียกท่านมาข้ามีเรื่องที่อยากจะรบกวนท่านเจ้าค่ะ แต่แน่นอนว่าข้าไม่ได้ใช้ประโยชน์จากท่านอยู่ฝ่ายเดียว ข้าเองก็จะให้ผลตอบแทนที่สมเหตุสมผลแน่นอนเจ้าค่ะ” ซินหยานเข้าเรื่องตรงประเด็นทันที เรื่องสุขภาพของท่านปู่และอาสะใภ้รบกวนจิตใจนางมาตลอดหลายปี ซินหยานจำได้ว่ากว่าจะหาวิธีรักษาโรคของอาสะใภ้สี่ได้ก็สายเกินไปแล้ว ถ้าหากเร่งเวลาในการค้นคว้าวิธีรักษาให้เริ่มต้นเร็วขึ้น นางคาดว่าจะสามารถรักษาชีวิตของอาสะใภ้สี่ไว้ได้ “คุณหนูเชิญกล่าว” “ข้าเคยได้ยินว่ามีโรคประหลาดอยู่โรคหนึ่ง เมื่อนานไปน้ำหนักจะลดลงอย่างรวดเร็ว ขยับร่างกายไม่ได้ป่วยติดเตียงและสุดท้ายก็จะเสียชีวิต” นางอธิบายอาการที่เคยเกิดขึ้นกับน้าสะใภ้ให้เขาฟัง “โรคที่ทำให้ร่างกายเสียสมดุลจนไร้เรี่ยวแรง ข้าพอจะได้ยินมาบ้าง” ถังอี้เฉินเคยเจอคนไข้ที่มีอาการคล้ายแบบนี้มาก่อนแต่ท่านอาจารย์ของเขายังคงหาวิธีรักษาไม่ได้ โรคร้ายแรง

บทที่ 82 เส้นใยแห่งมิตรภาพ อาหารเกือบสิบจานที่เคยตั้งอยู่บนโต๊ะถูกซือเจียและคนอื่นๆเก็บไปเรียบร้อยหลังจากที่ซินหยานทานเสร็จ มือก็คอยลูบท้องด้วยความอิ่มเอม “ไปตามทุกคนมาข้าพร้อมแล้ว” ซินหยานบอกกับซือเจีย ร่างบางหยิบกล่องสัมภาระของนางขึ้นมาเพื่อหาบางอย่าง ทั้งหมดเป็นหนังสือและกระดาษมากมายที่เอาไว้บันทึกทุกอย่างเกี่ยวกับกิจการทั้งของกิจการเหมืองหมานฉายและร้านผ้าอ้ายเยวี่ย เรียกได้ว่าเป็นความลับทางการค้าที่ไม่สามารถให้คนนอกเห็นได้ “กินยาก่อนเจ้าค่ะ” ซือเจียยังไม่ยอมเดินออกไปแต่ออกคำสั่งเจ้านายแทน คนเป็นเจ้านายที่โดนดุก็ทำหน้ามุ่ย ท่านหมอถังพึ่งให้รายการยามาเมื่อเช้าทำไมไปซื้อมาไวจัง แล้วนี่เอาเวลาที่ไหนไปต้มยากัน เดี๋ยวนี้ซือเจียชักจะทำหน้าที่ดีเกินไปแล้ว “ข้าไม่กินไม่ได้หรือ แค่นอนให้มากขึ้นทำงานให้น้อยลงก็พอแล้ว” เฉินซินหยานตอบเสียงเอื่อย มองถ้วยยาตาละห้อย แค่ได้กลิ่นก็รับรู้ได้แล้วว่ารสชาติจะต้องไม่น่าอภิรมย์แน่นอน คนที่ชอบกินแต่ของหวานอย่างเฉินซินหยานไม่ชอบยาขมๆเอาเสียเลย ไม่ว่

บทที่ 84 ผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือ “ท่านปู่ กระดาษของข้าล่ะเจ้าคะ” ซินหยานกำลังนั่งอยู่บนรถม้ากับท่านปู่ของนางเพื่อเดินทางไปตลาด แต่เส้นทางที่รถม้าวิ่งผ่านกลับเป็นคนละทางกัน นางจึงทักท้วงพร้อมกับเขย่าแขนท่านปู่ของนาง “กระดาษปู่สั่งให้คนไปซื้อแล้ว” เขาตอบนางเพียงเท่านี้ไม่ได้อธิบายต่อ ซินหยานที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ กระดาษก็สั่งให้คนไปซื้อแล้วแต่รถม้ากลับวิ่งไปอีกทาง นี่ท่านปู่จะพานางไปที่ใดกันแน่ “แล้วพวกเราจะไปที่ใดกันเจ้าคะ นี่มันไม่ใช่ทางไปตลาด” ซินหยานทำหน้างงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างที่รอคำตอบก็พลันคิดไปถึงเรื่องไร้สาระ อย่างการที่นางเอาแต่ใจใช้เงินของท่านปู่มากเกินไปเลยจะโดนทิ้งแล้ว นางคงไม่โดนทิ้งเพราะแค่กระดาษไม่กี่แผ่นหรอกนะ “คิดอะไรของเจ้า” เฉินรุ่ยเซียวมองหน้าหลานสาวแล้วก็รับรู้ได้ทันทีว่านางคงคิดอะไรแปลกๆอีกแน่ “ข้าไม่ได้คิดอะไรนะเจ้าคะ แค่สงสัยว่าเราจะไปที่ไหนกัน” ซินหยานทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อนความคิดชั่ววูบของตน “เมื่อไปถึงก็จะรู้เอง” เขายัง

บทที่ 86 ประหลาดคน เสียงถกเถียงของคนสองคนที่เคยดังลั่นเงียบลงไปแล้ว ผู้คนที่เคยยืนรุมก็ค่อยๆทยอยแยกตัวออกไป เหวินอี้บุรุษร่างสูงโปร่งได้ยินเสียงหวานใสของใครบางคนจากทางด้านหลัง มันช่างชวนสงสัยเสียจริงว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร ร่างสูงโปร่งค่อยๆหันหลังไปหาต้นเสียง และสายตาของเขาก็ต้องหยุดชะงัก แม่นางน้อยในอาภรณ์ที่ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นๆในร้านทำให้เขาแทบหยุดหายใจ “มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” ซินหยานโบกมือไปมาที่ใบหน้าของเขาหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งไปนาน เสียงหัวเราะคิกคักของเหวินฮูหยินดังขึ้นเบาๆ ซินหยานไม่เข้าใจว่านางกำลังหัวเราะสิ่งใด มีเรื่องอะไรน่าตลกหรือ “อี้เอ๋อร์” เหวินฮูหยินเรียกบุตรชายของนางแต่เหมือนว่าเจ้าลูกชายของนางจะโดนพลังสาวงามสะกดไปแล้ว ภาพที่เขาเห็นคือหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของนางสงบเรียบดวงตากลมโต ผิวขาวสะท้อนแสงจากดวงตะวัน ใบหน้าที่ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก ทุกอิริยาบถของนางดึงดูดสายตาและความสนใจของเขาจนไม่อาจละสายตาได้ “คุณชายเหวิน” ซินหยานเรียกเขาด้วยเสียงที่ดังขึ้น “ห้ะ

บทที่ 88 โดนดุเป็นครั้งแรก กว่าอาการป่วยของซินหยานจะหายดีก็ใช้เวลาถึงสามวัน นางไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปเจอลมหรือแดดแรงๆแม้แต่นิดเดียว ไปเรียนก็ไม่ได้ไป ท่านปู่อยากให้นางหายไวๆจึงสั่งห้ามเอาไว้ เมื่อหายดีแล้วซินหยานก็รีบตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียน รู้สึกเหมือนว่าช่วงนี้นางจะขาดเรียนไปหลายครั้งแล้ว เดี๋ยวก็มีธุระเดี๋ยวก็ป่วยหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าจะรักษาฐานะลูกศิษย์คนโปรดไว้ไม่ได้อีกต่อไป “จะไปไหน หายดีแล้วหรือ” เสียงเข้มของคนที่ซินหยานไม่เห็นใบหน้าก็เดาได้ทันทีว่าเป็นใคร “หายดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่ดูสิใบหน้าของข้าก็กลับมางดงามเหมือนเดิมแล้วแถมข้ายังวิ่งได้อีกด้วยนะเจ้าคะ” ซินหยานทำท่าจะวิ่งให้ท่านปู่ของนางดู ร่างเล็กไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในห้องอีกแล้ว ที่ผ่านมานางแทบจะไม่เคยได้หยุดอยู่เฉยๆเลย ซินหยานใช้เวลาอย่างคุ้มค่ามาตลอดพอต้องนอนบนเตียงนานๆมันก็เบื่อ ถึงนางจะชอบนอนก็ตาม “ไม่ต้องๆ มาเถอะปู่จะเดินไปเป็นเพื่อน” เฉินรุ่ยเซียวทิ้งงานทุกอย่างเพื่อมาดูหลานสาวของเขาทันทีที่ได้รู้ข่าวว่าวันนี้นางจะมาเรียนกับพี่ๆคนอื่นๆ