All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 111 - Chapter 120

131 Chapters

บทที่ 110 โชคชะตาซ้ำรอย

บทที่ 110 โชคชะตาซ้ำรอย เช้าวันต่อมาหลังจากที่เกิดเรื่องน่าหวาดหวั่นขึ้นขบวนรถม้าก็เดินทางต่อโดยมีเป้าหมายคือเมืองหลวง ซินหยานคอยเฝ้าท่านปู่ของนางตลอดคืนด้วยความเป็นห่วงว่าเขาอาจจะมีไข้เพราะความเจ็บจากบาดแผล “อีกไม่นานก็จะถึงเมืองหลวงแล้ว ท่านปู่ต้องให้ท่านหมอดูอาการหน่อยนะเจ้าคะเมื่อคืนท่านก็ตัวร้อนทั้งคืนเลย” ซินหยานสีหน้าวิตก ใบหน้าท่านปู่ดูซีดเซียวไร้สีกว่าปกติ เมื่อคืนก็ตัวร้อนไข้ขึ้นหายใจเหนื่อยหอบทำเอาซินหยานไม่สามารถวางใจได้ “ก็แค่เหนื่อยจากการเดินทางเท่านั้น เจ้าอย่าได้กังวลไปนักเลย” เขาพูดปลอบใจหลานสาวแต่เสียงกลับแหบแห้งจนแทบฟังไม่ออก ร่างบางหลับตาเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลรินออกมา ดูจากอาการของท่านปู่แล้วซินหยานเป็นห่วงเขามากจนอยากให้ถึงเมืองหลวงไวๆ ความจริงแล้วหากวิเคราะห์จากบาดแผลก็ไม่น่าจะทำให้ท่านปู่ของนางป่วยได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้าร่างกายของเขาแข็งแรงมากแท้ๆ ก่อนเดินทางก็ยังให้ถังอี้เฉินมาตรวจร่างกายให้อยู่เลย เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่ซินหยานคิดเอาไว้ นางก็เริ่มที่จะคิดมากแ
Read more

บทที่ 111 พิษโลหิตวิญญาณ

บทที่ 111 พิษโลหิตวิญญาณ บทสนทนาที่ไม่มีคำพูดมีเพียงการจ้องตากันเพียงชั่วครู่ก็ทำให้สองพี่น้องเข้าใจกันเป็นอย่างดี “อย่าให้คนอื่นเข้าไปเด็ดขาด” ซินหยานบอกเสียงเรียบกับอวี้หลางที่ออกมารับนางเข้าไป ในเวลานี้แค่ที่นางกรีดร้องเสียงดังหน้าจวนก็เรียกความสนใจของผู้คนมากเกินไปแล้ว อาการป่วยของท่านปู่ไม่อาจเปิดเผยได้เพื่อความมั่นคงและความปลอดภัยของราชสำนัก และในช่วงเวลานี้จะเกิดเหตุการณ์ใหญ่ที่จะทำให้แคว้นต้องสั่นคลอน การลอบสังหารท่านปู่คงเป็นหนึ่งในแผนของคนร้าย ในตอนนี้ซินหยานไม่สามารถรู้ได้เลยว่าใครกันที่ต้องการทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ “ขอรับคุณหนูหก” เจียงอวี้หลางพยักหน้ารับและตอบด้วยความเคารพ นอกจากนายท่านของเขาคงมีเพียงคุณหนูหกที่อวี้หลางเชื่อใจ เขายินยอมทำตามที่นางบอกโดยไม่สงสัย เขาเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับนาง ซินหยานและพี่ชายก้าวขาเข้าไปในห้องนอนของท่านปู่อย่างเชื่องช้า บนเตียงไม้หลังใหญ่มีร่างของชายชราที่กำลังหายใจแผ่วเบานอนอยู่ เป็นความรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งใจเมื่อได้เห็นใบหน้าอันขาวซีดของท่
Read more

บทที่ 112 หาทางรักษา

บทที่ 112 หาทางรักษา โจวหานเฟิงใช้เวลาในการพูดคุยกับท่านอัครมหาเสนาบดีไม่นานมากนักก็ออกมาพบกับซินหยานอีกครั้ง “ข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนท่านแม่ทัพอีกสักเรื่อง” ซินหยานเรียกเขาไว้ก่อนที่โจวหานเฟิงจะจากไป “คุณหนูหกเชิญกล่าว” ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงเรื่อยๆ กำแพงที่ซินหยานเคยตั้งเอาไว้เพื่อแบ่งกั้นความรู้สึกกับคนอื่นก็เหมือนจะเริ่มลดลง “ข้าได้ไปคุยกับท่านหมอมาแล้ว เขาบอกว่าวิธีรักษามีทางเดียวคือการใช้รากหลงเหยียน” นางใช้ช่วงเวลาที่เขาพูดคุยกับท่านปู่เพื่อสอบถามถังอี้เฉิน หลังจากคุยเสร็จก็ได้ความว่าพิษนี้ร้ายแรงนัก หากไม่รีบใช้รากหลงเหยียนรักษาภายในสิบห้าวันเกรงว่าจะสายเกินไป ด้วยความหวาดกลัวซินหยานจึงตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อที่อาจจะได้ยามาไวขึ้น “รากหลงเหยียน ข้าพอจะรู้จักอยู่บ้าง” เขาพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่นางกล่าว “ข้าได้ส่งให้คนของข้าออกตามหาแล้วแต่หากไม่เป็นการรบกวนท่านแม่ทัพจนเกินไป พอจะช่วยข้าตามหาด้วยได้หรือไม่” ดวงตาคู่งามสบกับดวงตาของเขาที่ฉายแววคมปราบอย่างลึกซึ้ง
Read more

บทที่ 113 ควบคุมชะตาชีวิต

บทที่ 113 ควบคุมชะตาชีวิต “ซินหยานเจ้าฟังข้าก่อน” ซูเจินรีบตะโกนแทรกเพื่อที่จะอธิบาย “ซินซิน มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด” เฉินจงอิ้นเองก็รีบโพล่งออกมาเช่นกัน การที่พวกเขาแย่งกันพูดอธิบายมันกลับทำให้ซินหยานสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมากกว่าเดิม ถ้าหากสองคนนี้มีความรู้สึกดีๆต่อกันนั้นนางไม่ขัดข้อง แต่ไม่แน่ว่าท่านแม่จะเห็นด้วย ถึงหลังๆมานี้จะดีขึ้นแต่ซินหยานรู้ว่าในใจมารดายังเปลี่ยนไม่ได้ พื้นฐานเดิมของซูเจินไม่ได้ดีมากมาย ถึงจะเคยเป็นตระกูลใหญ่แต่ก็พังทลายลงไปแล้ว ซูเจินต้องปลอมเป็นบุรุษเพื่อเอาชีวิตรอดอีกไม่ง่ายเลยที่มารดาของนางจะยอมรับสหายคนนี้เป็นสะใภ้ได้ ก่อนที่ซินหยานจะคิดไปต่างๆนานาซูเจินก็ทุบหลังเฉินจงอิ้นเพื่อให้เขาปล่อยนางลง แต่พอขาถึงพื้นก็ต้องทรุดลงเพราะความเจ็บที่บริเวณขา “โอ๊ย ! ” ซูเจินที่กำลังจะล้มก็ถูกรับไว้ด้วยอ้อมแขนของจงอิ้น ทั้งสองสบตากันเพียงเวลาสั้นๆ แต่ในความรู้สึกกลับเนิ่นนาน ในอกเต้นรัวอย่างไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน “เอ่อออ” ภายใต้สถานการณ์ที
Read more

บทที่ 114 จุดพลิกผันของหมากกระดานแรก

บทที่ 114 จุดพลิกผันของหมากกระดานแรก บนบัลลังก์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าสุดเป็นจุดที่สูงที่สุดมีโอรสสวรรค์กำลังทอดพระเนตรมองเหล่าขุนนางใต้อาณัติของพระองค์โต้เถียงกันไปมา แต่ละคำล้วนเหมือนเป็นห่วงเป็นใยแคว้นและราษฎร แต่ผู้ใดเล่าจะมองไม่ออกว่าฝั่งไหนที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว ฝ่ายหนึ่งก็คิดจะรักษาดินแดนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แม้แต่ชีวิตก็ยอมสละ แต่ด้วยเสบียงที่จำกัดทำให้ไร้ทางออก ส่วนอีกฝั่งก็คิดถึงแต่ประโยชน์ส่วนตน คิดแต่จะยกดินแดนทางตอนใต้อันเป็นพื้นที่สำคัญของแคว้นเพราะกลัวจะรบแพ้และสูญเสียทหารและเสบียงไปพร้อมๆกัน ไม่ใช่ว่าพระองค์ไม่รู้ว่ามีพวกที่แอบนำเสบียงของหลวงแอบไปขายแต่เพราะยังอยู่ในจุดที่อดทนได้จึงได้ปิดพระเนตรพระกรรณเอาไว้เพื่อภาพรวม ขุนนางฉ้อฉลนั้นใช่ว่าสงสัยในตัวพวกเขาแล้วจะสามารถสั่งจับตัวมาและลงโทษได้อย่างใจคิด คนเหล่านี้ทำเป็นกระบวนการใหญ่ จะต้องสาวออกมาทีละคนเพื่อขจัดให้หมดสิ้น เมื่อแต่ละคนเริ่มไม่อยู่ในที่ของตัวเองและสร้างความวุ่นวาย พระองค์จึงยกพระหัตถ์ขึ้นเพื่อให้ทุกคนหยุดการกระทำทั้งหมด “เงีย
Read more

บทที่ 115 องค์ชายสาม

บทที่ 115 องค์ชายสาม ท่ามกลางม่านหมอกมืดมัวสายลมพัดกระหน่ำเย็นเยียบราวกับอยู่ท่ามกลางหิมะ กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและซากไม้ที่ผุพังคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดปกคลุมทุกสิ่งรอบกาย สถานที่ดูราวกับถูกทิ้งร้างในชนบทมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังรวมตัวกัน ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิททำให้ไม่สามารถมองเห็นว่าได้ว่าพวกเขาคือใคร ประตูไม้แกว่งไกวไปตามลมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณเร่ร่อนชวนขนลุก ท่ามกลางความมืดมิดมีเพียงโคมไฟดวงเดียวที่เป็นแสงสว่าง ชายภายใต้หน้ากากนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกเยกไปมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว “พวกมันมีเสบียงสำรองไว้ได้อย่างไร ข้าให้เจ้าไปตรวจสอบมาก่อนแล้วไม่ใช่หรือว่าสกุลเฉินยังมีเสบียงหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่” น้ำเสียงเย็นยะเยือกคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกเราไปตรวจสอบมาแล้วจริงๆขอรับนายท่าน พวกข้าก็ไม่รู้ว่าพวกมันไปหาเสบียงจำนวนมากขนาดนั้นจากที่ใด” “ครั้งนี้ข้ายังให้โอกาสพวกเจ้า หากครั้งหน้ายังพลาดอีกอย่าหวังว่าจะมีชีวิตกลับไป” “แต่จะโทษพวกมันอย่างเดียวก็ไม่ได้ขอรับนายท่าน ท
Read more

บทที่ 116 ความอัปยศครั้งใหญ่

บทที่ 116 ความอัปยศครั้งใหญ่ ที่ดินที่เคยรกร้างว่างเปล่าในแถบชนบทบัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นสวนขนาดย่อมดูสบายตา ถัดไปเป็นอาคารไม้ขนาดใหญ่โอ่อ่ากินพื้นที่เกือบทั้งบริเวณ รอบข้างมีบ้านของชาวบ้านมากมายตั้งอยู่ ที่ดินผืนนี้เป็นผลจากการทำงานอย่างหนักของเฉินซินหยานและทุกคน เมื่อเปิดทำการจึงมีการฉลองกันเล็กๆเป็นภายในแบบครอบครัวพี่น้อง “ไม่รู้จะขอบคุณคุณหนูอย่างไรดีเลยขอรับ สิ่งที่คุณหนูทำเพื่อชาวบ้านนั้นมากมายเหลือเกิน” ถังอี้เฉินบอกด้วยความซึ้งใจ อาคารแห่งนี้เฉินซินหยานสร้างขึ้นมาเพื่อทำเป็นสำนักศึกษาแพทย์ของราษฎรแห่งแรกในเมืองหลวง กว่าจะผ่านแต่ละด่านไปได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย “ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นหรอก ทุกคนก็ทำเพื่อส่วนรวมกันทั้งนั้น” ร่างบางยิ้มร่าด้วยความเบิกบาน นางใช้ทั้งเงินลงทุนและทรัพยากรต่างๆไปไม่น้อยเลย กว่าจะรวบรวมหมอฝีมือดีมาเป็นอาจารย์ที่นี่ได้ การก่อตั้งสถานที่แห่งนี้ขึ้นมามีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มจำนวนหมอให้เพียงพอต่อความต้องการ มีคนมากมายที่อยากจะเป็นหมอแต่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ลองเรียนรู้ นางแค่เพิ่มโอกา
Read more

บทที่ 117 ร้านผ้าซิ่นเมิ่ง

บทที่ 117 ร้านผ้าซิ่นเมิ่ง ความกระอักกระอ่วนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สถานการณ์ที่พลิกผันทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทันแม้แต่โจวหานเฟิงที่เมื่อครู่อารมณ์ของเขายังคุกรุ่นอยู่ แต่ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความอัปยศที่เขากระทำต่อตัวเอง “งั้นหรือ” เสียงทุ้มถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่ก็ไม่ถึงกับเผยความอับอายของตัวเองออกมา เขายังคงวางท่าความเข้มขรึมเอาไว้ได้บางส่วน มือแกร่งปัดเสื้อของเจียงเฉินหนานที่ยับยู่ยี่เพราะแรงขยำของเขาเบาๆให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม “ในเมื่อรู้ความจริงแล้วช่วยบอกข้าสักคำได้หรือไม่ว่าท่านทำเช่นนี้ไปทำไมกัน ท่านสนิทสนมกับคุณหนูหกงั้นหรือ” คราวนี้เป็นเจียงเฉินหนานที่เริ่มระแวงอีกฝ่ายแทน คนผู้นี้ดูท่าทางน่ากลัวเกินไป หากปล่อยให้คุณหนูหกของเขาไปรู้จักและสนิทสนมด้วยคงไม่ปลอดภัย “ข้าหรือ ข้าเป็นใครไม่สำคัญ” โจวหานเฟิงโยนความอับอายเมื่อครู่ทิ้งไป ร่างสูงรับมือกับเรื่องแบบนี้ได้ดี เขาไม่เกรงกลัวใครอยู่แล้ว ต่อให้ต้องอับอายก็ไม่นาน เขากลับมาทำหน้าเคร่งขรึมเย็นชาได้อย่างรวดเร็ว หลังจากที่ไขข้อข้องใจ
Read more

บทที่ 118 อันธพาลและแจกันราคาแพง

บทที่ 118 อันธพาลและแจกันราคาแพง ร้ายผ้าอ้ายเยวี่ยเป็นที่รู้จักในเรื่องของอาภรณ์ที่งดงามและคุณภาพดีที่สุดในเมืองหลวง มีชายฉกรรจ์สามคนเดินอุกอาจ มาถึงก็ถีบชั้นผ้าด้วยท่าทางโอหังไม่เกรงกลัวใคร ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวซินหยานมีธุระที่จะต้องมาร้านอ้ายเยวี่ยพอดีก็ต้องมาเจอกับคนกลุ่มนี้ นางไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือตกใจแม้แต่น้อย กับอันธพาลพวกนี้มีสิ่งใดให้ต้องกลัวกัน เพียงแค่นางเอ่ยคำเดียวผู้คุ้มกันเกินสิบคนก็พร้อมจะปรากฏตัวจากทุกทิศแล้ว คนพวกนั้นต้องไร้สมองขนาดไหนถึงได้กล้าบุกเข้ามา “พี่ชาย พวกท่านต้องการสิ่งใดเหตุใดต้องมาทำลายร้านของข้าด้วย” เจียงเฉินหนานรับมือได้เป็นอย่างดี เขาเองก็ไม่ได้กลัวคนพวกนี้ ถ้าเทียบกับที่เขาเคยเจอจากชายปริศนาผู้นั้นคนพวกนี้ดูกระจอกไปเลย “ข้าจะพูดตรง ๆเลยแล้วกัน” ชายร่างใหญ่พูดขึ้น ซินหยานกลอกตามองบนอย่างรำคาญใจที่คนพวกนั้นกำลังจะพ่นสิ่งที่น่ารำคาญ ระหว่างนั้นก็หันไปคว้าเก้าอี้มานั่งฟังด้วยท่าทางไม่ใส่ใจจะฟังอีกฝ่ายพูดแม้แต่คำเดียว “ช่างตัดผ้าร้านนี้มีฝีมือยอดเยี่ยม ข้าอ
Read more

บทที่ 119 วันเกิดสุดวุ่นวาย

บทที่ 119 วันเกิดสุดวุ่นวาย เข้าสู่คิมหันตฤดูอีกครั้ง แสงอาทิตย์อ่อนๆ ในยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้ ปะทะกับผ้าม่านโปร่งบางที่ปลิวไสวเบาๆ ตามแรงลมที่พัดเข้ามาให้ความเย็นสบาย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ปลูกในสวนข้างๆลอยมาตามลม สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและสดชื่น ซินหยานยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างบานนั้น นางสวมชุดนอนสีขาวเรียบง่าย ดวงตาคู่งามทอดมองออกไปยังสวนที่มีต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อเห็นสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทกำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารเช้าสำหรับงานเลี้ยงเล็กๆ ที่นางขอให้พวกเขาทำให้ "สุขสันต์วันเกิดเจ้าค่ะ คุณหนู ! " เสียงสดใสของซือเจีย สาวใช้คนสนิทและผู้ช่วยคนสำคัญดังขึ้น “ขอบใจนะซือเจีย” ซินหยานระบายยิ้มบางๆ วันนี้ถือเป็นวันสำคัญของซินหยาน จากเด็กน้อยที่เคยตัวเล็กแค่เอวของท่านปู่ในตอนนี้กลายเป็นหญิงสาววัยสิบแปดงามสะพรั่ง และก็เป็นช่วงเวลาอันใกล้นี้เช่นกันที่สิ่งที่นางล่วงรู้ในอนาคตของนางจะหมดลง แต่นั่นอาจจะไม่จำเป็นอีกต่อไปเพราะซินหยานได้แก้ไขเรื่องสำคัญที่สุดไปถึงสองเรื่องแล้ว ทั้งเรื่อง
Read more
PREV
1
...
91011121314
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status