บททั้งหมดของ สายตาพล่าล่าเกมผี: บทที่ 1 - บทที่ 10

17

บทที่ 1

“ยินดีต้อนรับสู่ดันเจียน ‘บ้านสุขสันต์’ ““เงื่อนไขในการผ่านด่านคือผู้เล่นต้องมีชีวิตรอดให้ครบ 7 วันภายในดันเจียนนี้”
"ผู้เล่นเริ่มต้นมี 30 คน ผู้รอดชีวิตปัจจุบันเหลือ 30 คน"“ขอให้ผู้เล่นทุกท่านสนุกกับเกมนะคะ”หลังจากที่ฉันตายในอุบัติเหตุรถยนต์ แสงสีขาววาบหนึ่งก็พาฉันมายืนอยู่หน้าตึกสูงแห่งหนึ่ง เสียงกลไกประหลาดดังขึ้นข้างหูเพราะฉันเป็นคนสายตาสั้นขั้นรุนแรง แค่ในระยะไม่เกิน 3 เมตร ฉันยังแยกไม่ออกเลยว่านั่นคนหรือสัตว์
มองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าตึกหน้าตาเป็นยังไง หรือคนรอบตัวหน้าตาแบบไหน รู้แค่ว่ามีเงาคนอยู่ลาง ๆ เท่านั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงนักเรียนหญิงตัวเล็กร้องไห้สะอื้นดังขึ้น “ฮือ ๆ ที่นี่ที่ไหนกัน หนูอยากกลับบ้าน…”ต่อด้วยเสียงชายผมทองอารมณ์ฉุนเฉียว ที่กำลังตะโกนด่าอย่างเดือดดาล “ใครมันเล่นตลกวะ ปล่อยกูกลับไปเดี๋ยวนี้”จากนั้นชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูสุขุมกว่าก็เดินออกมา พวกเขาแนะนำตัวว่าเป็นผู้เล่นเก่า ชื่อ ‘พี่หง’ กับ ‘พี่จวิ้น’ และอธิบายให้พวกเราฟังด้วยน้ำเสียงใจดีที่นี่คือเกมแนวอินฟินิตโฟลว์ ทุกคนที่ถูกดึงเข้ามาล้วนเป็นคนที่ตายไปแล้ว
หากสามารถเคลียร์ด่านทั้งหมดได้และสะสมแต้มใน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 2

เพราะสายตาสั้น ฉันเลยวิ่งสู้ใครไม่ทัน ได้แต่รอให้ทุกคนเลือกกันเสร็จ
สุดท้าย…ก็เหลือแค่ชั้น 30 ให้ฉันอาศัยจังหวะที่ฉันมองไม่เห็น แชตก็เริ่มเสียงแตกทันที
“ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้ตายแน่ รู้กันทั้งเกมว่ายิ่งชั้นสูงเท่าไหร่บอสก็ยิ่งโหดเท่านั้น”
“โดยเฉพาะชั้น 30 เต็มไปด้วยบอสใหญ่ ได้ฉายาว่า ‘บ้านมรณะ’ “
ฉันขึ้นมาถึงชั้น 30 กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็พบว่า มันไม่ได้ต่างจากโลกจริงเท่าไร
แค่กลิ่นคาวเลือดแรงขึ้นหน่อย ผนังออกแดง ๆ อุณหภูมิต่ำลงนิดเดียว แสงไฟสลัวขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นเอง…ที่สำคัญ นี่มันห้องกว้างทั้งชั้นเลย แล้วยังมี “ครอบครัว” ที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดอีกต่างหากอันที่จริงแล้ว ในโลกแห่งความเป็นจริงนั้นฉันไม่ใช่แค่คนสายตาสั้นขั้นวิกฤต แต่ยังเป็นเด็กกำพร้าและยากจนชนิดที่เรียกได้ว่าไม่มีอะไรเลยฉันเดินไปถึงหน้าประตู ยกมือขึ้นเคาะแรง ๆ โดยไม่ลังเล พร้อมตะโกนลั่น
“เปิดประตูให้หน่อย หนูกลับมาถึงบ้านแล้ว ถ้าไม่เปิด ฉันจะหิวตายอยู่แล้วนะ”แชตถึงกับช็อก
“นี่มันหาเรื่องตายชัด ๆ ผู้เล่นทุกคนเขาเคาะประตูดี ๆ หรือไม่ก็ยืนรอให้อสูรอารมณ์ดีแล้วค่อยเปิดกันหมด”
“ดูแล้วปวดหัว ไม่มีสมองเอาซะเลย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 3

ตอนที่ 3เสียงนั้นยังเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า “ขอบคุณค่ะ แม่”ห๊ะ แม่งั้นเหรอ
ฉันได้เป็นแม่แบบไม่ต้องเจ็บตัวเลยเหรอเนี่ย
นี่มันโคตรจะสุดยอดไปเลยต้องรู้ก่อนว่า ในชีวิตจริงฉันได้ยินเรื่องคนตายบนเตียงคลอดจนชิน ถึงจะโหยหาครอบครัวแค่ไหน แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดก็คือการมีลูกฉันเพิ่งกล่อมโลลิต้าน้อยให้นอนพักกลางวันได้ ข้างหูก็มีเสียงกลไกดังขึ้น
“ผู้เล่นเริ่มต้นมี 30 คน ผู้รอดชีวิตปัจจุบันเหลือ 20 คน”ไม่คิดเลยว่า แค่เลือกห้องพักจะมีผู้เล่นตายไปถึง 10 คนฉันเปิดมือถือ ยกมันขึ้นมาใกล้ดวงตา ถึงจะพอมองเห็นตัวอักษรบนหน้าจอได้ลาง ๆที่แท้ทุกคนกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลกันในกลุ่มผู้เล่น เช่น คนอื่น ๆ ตายกันได้ยังไงว่ากันว่า หนุ่มผมทองอารมณ์ร้อนกับผู้ชายอีก 3 คน ทะเลาะกันเพื่อแย่งที่พักชั้น 3สุดท้าย ชายผมทองเป็นฝ่ายชนะ ได้เข้าไปอยู่ชั้น 3เห็นแค่ว่าเขาเพิ่งเคาะประตูไม่นาน เมื่อประตูเปิดออก อสูรร่างคนหัวสุนัขก็เดินออกมา อ้าปากเลือดสาด ก่อนจะกลืนชายผมทองเข้าไปทั้งตัวในคำเดียวจากนั้นยังเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนจะคายกระดูกสีขาวที่ยังติดเศษเนื้อหนังออกมาหลายท่อนเมื่อมองผ่านประตูที่อสูรหัวสุนัขเปิ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 4

“ซือซือคือลูกน้อยของฉัน คุณคือสามีที่รักของฉัน เราก็คือครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกัน”
“คือว่า เอ่อ…สามี รูปร่างคุณก็ดีนะ แต่ทำไมดูเตี้ยไปหน่อยล่ะ”
“ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันมาแล้ว ต่อไปฉันจะทำของอร่อย ๆ ให้ทุกคนกินทุกวัน รับรองว่าพ่อลูกจะสูงกันทั้งคู่แน่นอน”แชตแทบระเบิด
"ช่วยด้วย เธอกำลังพูดอะไรอยู่ เธอกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าบอสใหญ่ไร้หัวได้ยังไง"
"ในที่สุดก็บอสใหญ่ไร้หัว เขาน่าจะเป็นบอสที่แข็งแกร่งที่สุดของด่านบ้านสุขสันต์แล้วล่ะ ตอนนั้นหมิงเสินก็ตายในกำมือเขา"
"แต่ทำไมหน้าบอสใหญ่ถึงแดงอย่างน่าสงสัยแบบนั้นล่ะ ฉันเริ่มจิ้นแล้วนะ"
"เมนต์บน สงสัยจะหิวเกินไปแล้ว"ทั้งห้องไลฟ์ต่างรอให้ชายคนนั้นบิดคอฉัน
ผู้เล่นก่อนหน้านี้ล้วนจบลงแบบนั้นใครจะคิดว่า วินาทีถัดมา ชายคนนั้นยกมือขึ้น แล้วเอาหัวที่ถืออยู่ประกอบกลับเข้าที่คอของตัวเองจากนั้นเขาก็โน้มเข้ามาใกล้ฉัน ภาพลักษณ์เย็นชาอำมหิตหายไปสิ้น เสียงพูดกลับแฝงความน้อยใจอย่างประหลาด“ฉันเตี้ยงั้นเหรอ ฉันสูง186 เซนติเมตรเลยนะ เธอดูให้ดีอีกทีสิ”ยุคนี้ ต่อให้เป็นอสูร ขอแค่เป็นผู้ชาย ก็ยังใส่ใจเรื่องส่วนสูงทั้งนั้น“หนิงเนี่ยน ฉันเตือนเธอ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 5

ในที่สุด ฉันกับเขาก็แยกย้ายกันหน้าที่ของตัวเอง
ฉันอยู่ในครัว ล้างผมให้ผู้ชายคนนั้นไปด้วยพลางฮัมเพลงไปด้วย
คอมเมนต์ที่เห็นภาพประหลาดตรงหน้านี้ต่างก็ขนลุกกันถ้วนหน้า
"เท่าที่ฉันดูมา ไม่ใช่พวกเดียวกันก็คงเข้ากันไม่ได้ หนิงเนี่ยนคงเป็นโรคจิตตายด้านเหมือนกัน"
พวกเขาจะไปรู้อะไร สำหรับฉันที่สายตาสั้นขั้นรุนแรง รู้สึกว่าในมือก็แค่กำลังล้างแตงโมเปลือกดำที่มีขนลูกหนึ่งเท่านั้นเอง
จู่ ๆ “แตงโมเปลือกดำ” ในมือฉันก็พูดขึ้นมา “อารมณ์ดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
ฉันตอบตรงไปตรงมา “แน่นอนสิ ฉันรู้สึกว่าฉันเข้ากับพวกคุณพ่อลูกได้ดีมาก ต้องผ่านด่านนี้ได้อย่างราบรื่นแน่ ๆ ”
แตงโมเปลือกดำจ้องมองฉัน ก่อนจะอ้าปากยิ้ม ทั้งประหลาดทั้งหล่อเหลา
“เธอจะสมหวัง หนิงเนี่ยน”
ฉันมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน…จริง ๆ ก็ยังมองไม่ชัดนั่นแหละ อย่าไปใส่ใจรายละเอียดพวกนี้เลย
“ฉันยังไม่รู้ชื่อคุณเลยนะ”
แตงโมเปลือกดำ เอ่อ ไม่สิ บอสใหญ่ไร้หัว อยู่ ๆ หัวทั้งหัวก็ลอยออกไป ไปเชื่อมเข้ากับร่างที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำได้อย่างพอดี แล้วก็กลับมาเป็นหนุ่มหล่อสูง 186 เซนติเมตรคนนั้นอีกครั้ง
ผู้ชายคนนั้นเหมือนจะนึกถึงเรื่องไม่ดีอะไ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 6

ทั้งสองคนไม่รู้ว่าไปเจออะไรมาบ้าง ค่าความสยองพุ่งตรงถึง 100 แล้วก็หายไปเลยจู่ ๆ ฉันก็ได้รับข้อความแชตส่วนตัวจากพี่หง"หนิงเนี่ยน เธอเป็นยังไงบ้าง เมื่อวานฉันมัวแต่ปะทะกับอสูรลี้ลับชั้น 2 เลยไม่มีเวลามาบอกเธอ ช่วง 3 วันแรก เธอต้องรีบจัดการ ‘สมาชิกในครอบครัว’ ของตัวเองให้ได้ ฉันเคยดูไลฟ์ของหมิงเสินมาก่อน นี่คือข้อมูลที่ฉันรู้นะ ถือว่าเป็นการชดเชยให้เธอแล้วกัน โทษฉันเองที่ไม่ได้บอกกติกาการเลือกห้องล่วงหน้า เลยทำให้เธอต้องมาอยู่ชั้น 30"นอกจากนั้น พี่หงยังให้คำแนะนำกับผู้เล่นใหม่หลายคนในกลุ่ม ส่วนพี่จวิ้นก็โผล่มาด่าเป็นพัก ๆ"จะไปบอกพวกผู้เล่นใหม่ทำไม ฉันว่ามันจะใจดีเกินไปแล้ว ช่วยพวกเขาไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับพวกเราหรอก"พี่หงจึงพิมพ์ปลอบใจกลับไป"กว่าจะได้รู้จักกันมันไม่ง่าย อย่าคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นเลย"ผลคือ ผู้เล่นที่รอดชีวิตอยู่ต่างก็ซาบซึ้งใจพี่หงกันยกใหญ่ผู้เล่นเก่า 2 คนนี้ ชวนให้น่าสนใจจริง ๆฉันยิ้มบาง ๆ เอาหน้าแนบจอแล้วตอบพี่หงกลับไป"ฉันสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ"บอสใหญ่ไร้หัว มือข้างหนึ่งหิ้วหัวของตัวเอง อีกมือหนึ่งหิ้วซือซือที่สวมชุดกระโปรงสีขาว กำลังยก ‘ดัม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 7

ฉันรีบยื่นมืออีกข้างออกไป คว้ามือสีดำเหมือนถ่านของยายแก่ไว้ด้วยความเป็นห่วง แล้วพูดอย่างสงสารจับใจ“แม่คะ ทำไมผิวแห้งขนาดนี้เลย เมื่อคืนฉันเพิ่งทำมาส์กแตงกวาใช้เองไปชุดหนึ่ง เอามาให้แม่ลองดีไหมคะ”ยายแก่ที่กำลังด่ากราดอยู่ชะงักไป ก่อนจะพูดตะกุกตะกัก“อะ…กะ ก็ได้…”เห็นไหมล่ะ ผู้หญิงที่ไหนจะไม่รักสวยรักงามพอเห็นว่าฉันยกกะละมังแตงกวาออกมาจริง ๆ แล้วเริ่มพอกหน้าให้แม่สามี ทางฝั่งพ่อสามีก็เริ่มไม่พอใจ“ยายแก่เอ๊ย แกไม่ใช่เหรอที่บอกว่าจะหลอกหลอนลูกสะใภ้ใหม่ให้เต็มที่”ฉันหันไปมองบอสใหญ่ไร้หัวนิ่ง ๆ ก่อนจะเบะปาก “อ้าว แบบนี้แปลว่าคุณเคยมีเมียเก่าสินะ”ชายคนนั้นหน้ามืดทันที ร่างกายแผ่ไอสีดำออกมาเข้มข้น มือหนึ่งคว้าหัวกะโหลกของแม่ตัวเองแล้วบิดออกทันทีช่างเป็นความกตัญญูที่น่าชื่นชมเสียจริง ๆ เขาหันมายิ้มให้ฉัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนจะน้อยใจ“ไม่มีหรอก ยังไม่ทันได้เข้าบ้านก็ถูกซือซือฆ่าหมดแล้ว”ยายแก่ทำหน้ากระอักกระอ่วน รีบใส่หัวกลับเข้าที่ พลางตบแตงกวาบนหน้าเบา ๆ แล้วจ้องคุณตาด้วยสายตาเย็นยะเยือก“ตาแก่ตายซาก พูดมากจริง ไปทำกับข้าวไป”คุณตาปิดปากเงียบทันที ก่อนจะลา
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 8

ชั้นล่างงั้นเหรอ ชั้นล่างจะมีอะไรได้นอกจากผู้เล่นที่ตายไปแล้วฉันทิ้งตะเกียบลงทันที แกล้งทำเป็นปวดท้อง เอามือกุมท้องแล้วอาเจียนแห้ง ๆ นิดหน่อย ก่อนจะเอนตัวไปพิงบอสใหญ่ไร้หัว“แหวะ ! ไม่ได้ ฉันกินของคาวไม่ได้ คงเป็นเพราะเมื่อคืนจัดหนักเกินไปแน่ ๆ เลย ฉันว่าฉันท้องแล้วล่ะ”ผีโลลิตากระโปรงโลหิตทำหน้าทำตาดูสนุกลุงไส้ยักษ์กับคุณยายดำดีใจกันออกนอกหน้า รีบสั่งให้ลูกชายอุ้มฉันเข้าห้องไปพักบอสใหญ่ไร้หัวหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะอุ้มฉันลุกขึ้นอย่างลนลาน แล้วก้มมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงดุเบา ๆ“เธอ…เธอพูดอะไรน่ะ เราสองคนยังไม่ได้…”ใสซื่อเกินไปจริง ๆ ถึงขนาดคำว่า “นอนด้วยกัน” ยังพูดไม่ออกเห็นแบบนั้น ฉันก็เอนตัวซบอกเขา ถือโอกาสลูบกล้ามท้องไปด้วย พร้อมลดเสียงลงกระซิบกลับ“ไม่เป็นไรนะ ถ้าคุณยอม ตอนนี้นอนด้วยกันเลยก็ได้”คอมเมนต์เดือดทันที"หนิงเนี่ยน ยัยลามก ! "
"นี่มันฉากที่ฉันดูได้โดยไม่ต้องเสียเงินจริงเหรอ ! "
"ฮือ ๆ จริง ๆ แล้วบอสใหญ่ไร้หัวกับหนิงเนี่ยนเข้ากันมากเลยนะ คนหนึ่งภายนอกดูชั่วร้ายแต่ข้างในใสซื่อ อีกคนดูอ่อนโยนแต่ใจป่าเถื่อน ฉันประกาศเลย ฉันเชียร์คู่นี้ ! "สุดท้ายแล้ว ฉ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 9

ฉันรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วตะโกนลั่น“หยุดนะ ! พวกคุณหยุดตีกันเดี๋ยวนี้เลย หยุดตีกันเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“ฉัน…ฉันนอนกับทั้ง 2 คนพร้อมกันก็ได้”3 วันแรก ผ่านไปอย่างปลอดภัยตามรายงานแบบเรียลไทม์ของระบบ ตอนนี้ผู้เล่นที่ยังมีชีวิตอยู่ เหลือเพียง 12 คนแล้วคืนวันที่ 3 จู่ ๆ ฉันก็ได้รับข้อความแชตส่วนตัวจากพี่หง"หนิงเนี่ยน พรุ่งนี้จะเริ่มภารกิจเยี่ยมเพื่อนบ้านแล้ว ได้ยินมาว่า ต้องไปเยี่ยมอสูรลี้ลับครบทั้ง 30 ชั้นของตึกนี้ ถึงจะปลดล็อกทุกชั้นได้ แล้วอาจจะมีคำใบ้การผ่านด่านสุดท้ายปรากฏขึ้น"เธออยู่ชั้น 30 ซึ่งยากที่สุด ต้องช่วยทุกคนให้เยี่ยมอสูรลี้ลับของชั้น 30 ให้สำเร็จนะ แน่นอนว่าไม่นับผู้เล่นที่ตายไปแล้ว ผู้เล่นที่เหลือจะช่วยพูดให้เธอ ช่วยไปเยี่ยม ‘สมาชิกในครอบครัว’ ของพวกเขาด้วย"น่าเสียดาย ตอนนั้นหมิงเสินตายวันที่ 6 ถูกบอสใหญ่ไร้หัวฆ่าตอนเข้าไปเยี่ยม เราเลยไม่รู้เลยว่าวันที่ 7 จะเกิดอะไรขึ้น"ฉันมองข้อความที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและข้อมูลที่พี่หงส่งมา แล้วฉันก็ยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะตอบกลับไปอย่างใจเย็น"ขอบคุณมาก แน่นอนว่าฉันยินดีจะช่วยทุกคนอยู่แล้ว"ในเมื่อไม่รู้ว่าวันที่ 7 จะเกิดอะไ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 10

อาจเป็นเพราะความหวาดกลัว ทั้งบนตัวซือซือและกระโปรงสีขาวที่อยู่ในมือของเธอ ต่างก็เปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิตในทันที
ซือซือโยนกระโปรงแดงในมือมาทางฉัน กระโปรงแดงนั้นสวมเข้ากับร่างฉันทันที และขยายขนาดอย่างสมบูรณ์ พอดีกับรูปร่างของฉันพอดี
ซือซือโอบเอวฉันแล้วถูไถ สีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ “แม่คะ นี่คือกระโปรงที่หนูใส่ตอนถูกฆ่า แม่ใส่มันไว้ มันจะช่วยปกป้องแม่ได้”
เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง "ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นได้รับไอเทมระดับ SSSS ‘กระโปรงแห่งเทวทูต’ "
ยังไม่ทันที่ฉันจะซาบซึ้งใจ คุณปู่ไส้ยักษ์ก็ฉีก “เสื้อไหมพรม” ที่ฉันอุตส่าห์เย็บให้เขาออก แล้วล้วง ๆ ควาน ๆ ที่ท้อง ก่อนจะควักก้อนด้ายออกมาส่งให้ฉัน บอกให้เอาไว้ป้องกันตัว
เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง "ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นได้รับไอเทมระดับ SSS ‘ลำไส้จุใจ’ "
คุณย่าดำตามมาติด ๆ จัดการดึงแขนสีดำเหมือนถ่านออกมาข้างหนึ่งอย่างฉับไว บอกว่าหากถึงเวลาจำเป็น จะช่วยฉันออกแรงสักแขน
เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง "ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นได้รับไอเทมระดับ SS ‘ไม้แห้งผลิบาน’ "
คอมเมนต์ "มึนกันหมดแล้ว"

บอสใหญ่ทั้ง 4 ออกโรงพร้อมกัน ส่งฉันลงไปอย่างอาล
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status