Pustaka
Cari
Beranda / จินตนาการ / สายตาพล่าล่าเกมผี / บทที่ 3

Share

บทที่ 3

Penulis: เสิ่นหนานอิน
ตอนที่ 3

เสียงนั้นยังเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า “ขอบคุณค่ะ แม่”

ห๊ะ แม่งั้นเหรอ

ฉันได้เป็นแม่แบบไม่ต้องเจ็บตัวเลยเหรอเนี่ย

นี่มันโคตรจะสุดยอดไปเลย

ต้องรู้ก่อนว่า ในชีวิตจริงฉันได้ยินเรื่องคนตายบนเตียงคลอดจนชิน ถึงจะโหยหาครอบครัวแค่ไหน แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดก็คือการมีลูก

ฉันเพิ่งกล่อมโลลิต้าน้อยให้นอนพักกลางวันได้ ข้างหูก็มีเสียงกลไกดังขึ้น

“ผู้เล่นเริ่มต้นมี 30 คน ผู้รอดชีวิตปัจจุบันเหลือ 20 คน”

ไม่คิดเลยว่า แค่เลือกห้องพักจะมีผู้เล่นตายไปถึง 10 คน

ฉันเปิดมือถือ ยกมันขึ้นมาใกล้ดวงตา ถึงจะพอมองเห็นตัวอักษรบนหน้าจอได้ลาง ๆ

ที่แท้ทุกคนกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลกันในกลุ่มผู้เล่น เช่น คนอื่น ๆ ตายกันได้ยังไง

ว่ากันว่า หนุ่มผมทองอารมณ์ร้อนกับผู้ชายอีก 3 คน ทะเลาะกันเพื่อแย่งที่พักชั้น 3

สุดท้าย ชายผมทองเป็นฝ่ายชนะ ได้เข้าไปอยู่ชั้น 3

เห็นแค่ว่าเขาเพิ่งเคาะประตูไม่นาน เมื่อประตูเปิดออก อสูรร่างคนหัวสุนัขก็เดินออกมา อ้าปากเลือดสาด ก่อนจะกลืนชายผมทองเข้าไปทั้งตัวในคำเดียว

จากนั้นยังเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนจะคายกระดูกสีขาวที่ยังติดเศษเนื้อหนังออกมาหลายท่อน

เมื่อมองผ่านประตูที่อสูรหัวสุนัขเปิดแง้มไว้ ผู้เล่นคนอื่นเห็นกองกระดูกสีขาวกองโต พวกเขาคาดเดาว่า อาจเป็นซากกระดูกของผู้เล่นรุ่นก่อน ๆ

เมื่อเห็นภาพเหล่านี้ ผู้เล่นหน้าใหม่แทบทั้งหมดก็อะดรีนาลีนพุ่งกระฉูด

ตอนนี้ นอกจากพี่หงกับพี่จวิ้น ทุกคนมีค่าความสยองสูงถึง 50 ทั้งที่นี่เพิ่งจะเป็นวันแรกเท่านั้น

ยังมีลุงวัยกลางคนอีกคน เพียงแค่ก้าวเข้าไปในประตูชั้น 10 ค่าความสยองก็พุ่งถึง 100 จนทำให้ตายคาที่ไปเลย

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็ตายกันสารพัดรูปแบบ บ้างก็ตายเพราะค่าความสยอง บ้างก็ตกใจตาย

แน่นอน เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน

ฉันลุกขึ้น ระหว่างที่โลลิต้าน้อยกำลังหลับก็ไปหยิบไม้ถูพื้นจากห้องน้ำ พลางถูทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง

พื้นกระเบื้องสีแดงฉานถูกฉันถูจนกลายเป็นสีขาวไม่เหลือคราบ ฉันนี่มันเก่งจริง ๆ

ส่วนคราบสีแดงที่แข็งตัวบนผนัง ถูยังไงก็ไม่ออก ฉันเลยใช้เกรียงขูดมันออกแทน

พอจัดการทุกอย่างเสร็จก็ถึงช่วงบ่ายแล้ว ฉันเมื่อยเอวสุด ๆ เลยฟุบหลับไปบนโซฟาข้างโลลิต้าน้อย

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็รู้สึกเหมือนถูกความเย็นยะเยือกห่อหุ้ม

ภายในบ้านมืดสลัว ตรงหน้าฉันมีเงาดำพร่าเลือนยืนอยู่

ถึงจะมองไม่ค่อยชัด แต่เพียงแค่เขาเอ่ยประโยคแรกฉันก็โดนเสียงนั้นสะกดเข้าเต็ม ๆ

เขาหัวเราะเบา ๆ ด้วยเสียงทุ้มต่ำเย้ายวน

“หึ…น่าสนใจนะ ยังมีชีวิตรอดจากมือซือซือได้จนถึงตอนนี้”

ถัดมา เสียงเย็นยะเยือกของโลลิต้าน้อยชื่อซือซือก็ดังขึ้น

“เจ้าอย่าแตะต้องเธอจะดีกว่า แม่คนนี้น่าสนใจ ฉันจะเก็บไว้เล่นเอง”

ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียวโลลิต้าน้อยที่ชื่อซือซือก็ปลิวออกจากโซฟา ชนเข้ากับกระจกระเบียงดัง “ปัง” พร้อมเสียงกระดูกแตกกระจาย

ชายหนุ่มหัวเราะเย็น “ใครอนุญาตให้พูดกับข้าแบบนั้น คิดว่าตัวเองเป็นลูกสาวจริง ๆ ของข้างั้นเหรอ”

ฉันทนไม่ไหวแล้ว กลิ้งตัวลุกจากโซฟาพร้อมพึมพำออกมาทันที

“ใครอนุญาตให้พูดกับเด็กแบบนี้ พ่อที่ไหนเขาทำกันแบบนี้”

เดิมทีฉันตั้งใจจะตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง แต่ไม่รู้ทำไม มือดันลื่น กลายเป็นคว้ากล้ามท้องของเขาเข้าเต็ม ๆ

ชิ…สัมผัสนี่มัน ฉันเผลอลูบไปอีก 2 ทีโดยไม่รู้ตัว

พอเห็นว่าชายหนุ่มใกล้จะระเบิดโทสะ ทั่วร่างเขาเริ่มแผ่ไอสีดำออกมา ฉันเลยรีบแก้ตัวทันที

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab sebelumnya Bab selanjutnya

Bab terbaru

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 17

    ฟางหย่วนพังทลายลงกะทันหัน ตะโกนลั่นอย่างเสียสติว่า“หัวใจแห่งความสุขบ้าอะไรกัน นั่นมันก็แค่หัวใจของคนเป็นไม่ใช่เหรอ? ฉันก็มีเหมือนกัน ”เขาไม่กล้าลงมือกับพวกประหลาด จึงฉวยจังหวะที่ซูเสี่ยวโม่ไม่ทันระวัง โยนร่างทั้งร่างของเธอไปยังประตูของตัวเองโดยตรงแม่กุญแจดอกหนึ่งบนประตูของฟางหย่วนแปรเปลี่ยนเป็นอสูรหัวโตทันที และกลืนซูเสี่ยวโม่ที่กำลังกรีดร้องเข้าไปในคำเดียวทั้งเนื้อทั้งกระดูก ถูกกินจนเกลี้ยงฉันยังไม่ทันได้ห้ามเลยด้วยซ้ำฟางหย่วนหันสายตาคลุ้มคลั่งมาทางฉัน ราวกับคิดจะโยนฉันเข้าไปด้วย เพราะเขาต้องเปิดแม่กุญแจถึงสองดอกซือซือหัวเราะเยาะเบา ๆ กระโปรงขาวขยายใหญ่ไม่สิ้นสุด กลายเป็นเครื่องบดเนื้อมีชีวิต แล้วงับฟางหย่วนเข้าไปในคำเดียวไม่นานนัก เศษเนื้อสีแดงก็ปลิวว่อนเต็มฟ้า เลือดสดย้อมกระโปรงขาวจนกลายเป็นสีแดงฉานซือซือพึมพำกับเศษเนื้อที่ปลิวฟุ้งทั่วอากาศว่า “เดิมทีก่อนที่แม่จะจากไป หนูตั้งใจจะเป็นเด็กดีนะ แต่น่าเสียดายที่คุณดันอยากตายเอง”จากนั้น เธอก็เงยหน้ากลมน่ารักขึ้น ยื่นแขนขาวเนียนออกมา ควักหัวใจของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างไปยังแม่กุญแจดอกที่สองบนประตูของฉัน“แม่ ซือซ

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 16

    "พรุ่งนี้จะได้เป็นพยานประวัติศาสตร์แล้ว 'บ้านสุขสันต์' เคลียร์ครั้งแรก"แต่พอคิดว่าจะต้องจากไป ฉันกลับไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่จินตนาการไว้เลยตอน 4 ทุ่ม 4 “ผู้พิทักษ์” ใหญ่พาฉันมาถึงชั้น 1 กำแพงลานชั้น 1 ที่เดิมทีแน่นหนาราวกำแพงทองแดงผนังเหล็ก ตอนนี้กลับเห็นชัดว่ามีประตูสีดำโบราณเปิดอยู่สามบานบนประตูแต่ละบานแขวนแม่กุญแจจำนวนไม่เท่ากันของฉันแขวนไว้ 4 ดอก ของนักศึกษาหญิงแขวนไว้ 1 ดอก ของโค้ชฟิตเนสแขวนไว้ 2 ดอกฉันเริ่มเดาอะไรบางอย่างออกแล้วบนประตูมีชื่อผู้เล่นเขียนไว้ ใต้ชื่อยังมีค่าความสยองกำกับอยู่ของฉัน "หนิงเนี่ยน ค่าความสยอง 0"ของนักศึกษาหญิง "ซูเสี่ยวโม่ ค่าความสยอง 99.9"ของโค้ชฟิตเนส "ฟางหย่วน ค่าความสยอง 90"อีก 2 คนมองฉันอย่างตกตะลึง เหมือนไม่เข้าใจว่าฉันทำได้ยังไงนี่มัน…พวกประหลาดนี้ก็น่ารัก แถมยังอ่อนโยนขนาดนี้ มีอะไรให้กลัวกัน เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความสะใจเล็กน้อย"ขอถามผู้เล่นทุกท่าน ต้องการ ‘ป้อนกุญแจ’ เพื่อเปิดประตูต่างโลกหรือไม่”"จำกัดเวลาเฉพาะก่อนเที่ยงคืนคืนนี้ ทุกท่านยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง มิฉะนั้นจะหลงหายในดันเจี้ยนนี้ตล

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 15

    คุณย่าดำเสียชีวิตจากเหตุไฟไหม้ในชุมชน ทั้งที่ลูกชายรู้ดีว่าต้องใช้ถังดับเพลิงและอุปกรณ์ดับเพลิงอย่างไร แต่เพราะหัวจ่ายน้ำดับเพลิงไม่มีน้ำ เขาจึงได้แต่ยืนมองแม่ของตัวเองถูกไฟเผาตายทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาบอสใหญ่ไร้หัว เป็นลูกชายแท้ ๆ ของสมาชิกองค์กรขนาดใหญ่ เรียนเก่ง ผลการเรียนยอดเยี่ยม จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังกว่าจะหนีออกมาจากครอบครัวเดิมได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พ่อแม่ของเขากลับถูกล้างสมอง ได้ยินมาว่ากินไขกระดูกสมองของลูกชายแท้ ๆ จะทำให้อมตะ ดังนั้น พออาศัยจังหวะที่ลูกชายเผลอ 2 สามีภรรยาก็ใช้มีดทื่อฟันหัวลูกชายขาด แล้วลงมือทุบกระดูกเพื่อควักไขกระดูกออกมาจริง ๆและการที่ฉันได้กลับมาพบพวกเขาอีกครั้งที่นี่ ได้มารวมตัวกันเป็นครอบครัวประหลาด ๆ ที่ทั้งแปลกทั้งฝืนใจ บางที… อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้ความจริงแล้ว ก่อนวันที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนหนึ่งวัน ฉันเพิ่งได้รับเงินเดือน กระโดดดึ๋ง ๆ เดินผ่านสุสานแห่งหนึ่งไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ก็เกิดความคิดประหลาดขึ้นมา ฉันเลยแวะร้านดอกไม้ใกล้ ๆ ซื้อดอกไม้ 4 ช่อ สุ่มเลือกหลุมศพสี่หลุมที่อยู่ติดกัน แล้วนำไปมอบให้กับผู้ล่วงลับฉันจำได้ว่า ชื่อบนแผ่นป้าย

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 14

    การทำให้ผู้เล่นรอดชีวิตให้ได้มากที่สุดจนถึงวันที่ 4 จริง ๆ แล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งแผนการแกล้งเป็นเพื่อนบ้านเพื่อให้ได้การ์ดเยี่ยมเยียนครบทุกใบเพราะไม่ใช่ผู้เล่นทุกคนจะโชคดีเหมือนฉัน ที่สามารถมีไอเท็มโจมตีรุนแรงมากพอจะข่มขวัญพวกประหลาดได้ตั้งแต่แรก แม้แต่หนังสือพิมพ์ชั้นล่างก็ไม่เคยเห็น จึงไม่อาจโน้มน้าวพวกประหลาดได้ในเชิงจิตใจดังนั้น ยังมีอีกหนึ่งวิธีคือการแย่งชิงและการกลืนกินตั้งแต่วันที่ 4 เป็นต้นไป ขอแค่ผู้เล่นคนหนึ่งฆ่าผู้เล่นอีกคน ผู้เล่นที่ฆ่าสำเร็จก็จะได้รับการ์ดเยี่ยมเยียนของประหลาดในชั้นของผู้เล่นที่ตายไปและยังได้รับสืบทอดการ์ดเยี่ยมเยียนทั้งหมดที่มีอยู่อีกด้วยเพราะงั้น มันก็เหมือนกับการเลี้ยงหมูขอแค่ผู้เล่นคนหนึ่งขุนผู้เล่นอีกคนให้อ้วน จากนั้นเมื่อเขาอ่อนแอกว่าก็มาฆ่าเพื่อให้ได้การ์ดทั้งหมดและพวกเราทุกคน ก็คือหมูที่พี่หงกับพี่จวิ้นเลี้ยงไว้ฉันดันกลายเป็นราชาหมูไปโดยไม่ตั้งใจถุย ๆพูดกันตรง ๆ ภายใต้กฎของเกมสยองขวัญนี้ อนุญาตและสนับสนุนให้ฆ่าฟันกันเองแค่เพราะครั้งนี้ พี่หงกับพี่จวิ้นมองคนผิดไปฉันปลดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดเดรสยาวสีแดง แล้วหยิบมีดทำครัวขอ

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 13

    ฉันเองก็มาถึงชั้น 10 แล้วเหมือนกัน
ตอนนี้ ในมือฉันเก็บการ์ดเยี่ยมเยียนไว้กองโตแล้วจริง ๆ ตั้งแต่ชั้น 20 ลงมา บอสก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไรแล้ว ฉันยังเจอผู้เล่นที่รอดชีวิตอีกสองคนด้วย!แต่พวกเขาก็ไม่กล้าต่อกรกับฉัน
แน่นอนว่า ก็ไม่ถึงตาพวกเขามาช่วยฉันผ่านด่านเพื่อนบ้านเพราะเพื่อนบ้านพวกนี้ทั้งเป็นมิตร แถมยังน่ารัก เปิดประตูเอง แล้วยื่นการ์ดเยี่ยมเยียนมาใส่มือฉันเองด้วยซ้ำ!หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินไปเยี่ยมเพื่อนบ้านห้องอื่น ๆ พร้อมกับฉัน เราลงมาทีละชั้น จนมาถึงชั้น 10คอมเมนต์ "ชั้น 30 มีมหาเทพสี่องค์จ้องอยู่ ใครจะกล้าไม่ให้ล่ะ"พวกเราสามคนเพิ่งมาถึงชั้น 10 ก็เห็นสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัข สูงสองเมตร ยืนอยู่กลางโถงทางเดินประตูห้องเปิดอ้ากว้าง ข้างในเต็มไปด้วยกองกระดูกสีขาวซีดของผู้เล่นสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัขยื่นการ์ดเยี่ยมเยียนมาสามใบให้พวกเราฉันอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัขกลับหันมาทางฉันทันที ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อยถึงฉันจะสายตาสั้นมาก แต่ก็ยังมองเห็นเศษเนื้อที่ติดอยู่ระหว่างเขี้ยวของมันได้ชัดเจน แม้กระทั่งนิ้วมือมนุษย์ที่ยังคาอยู่

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 12

    "ที่นี่ไม่มีสังคมใด ๆ มีเพียงความเป็นกับความตายเท่านั้น ดังนั้น ที่นี่เธอจะใส่เสื้อผ้าแบบไหนก็ได้ จะหน้าสดก็ได้ จะแต่งหน้าจัดก็ได้ รอพวกมันตายแล้วถ้าบังเอิญมาที่นี่ เธอก็สามารถทรมานพวกมันได้อย่างบ้าคลั่ง”
"แน่นอนว่า ฉันคิดว่า คนพวกนั้น ต่อให้ตายไปแล้ว ก็ไม่สมควรได้รับโอกาสฟื้นคืนชีพอีกครั้ง"เมื่อฟังฉันเล่าต่อ เด็กสาวก็แสยะยิ้มกว้าง
เธอค่อย ๆ ชักอาวุธออกมาจากด้านหลัง เป็นแส้ 9 ข้อคู่แบบวงแหวน ดวงตาฉายแววกระหายเลือด
นั่นคืออาวุธของตัวละคร 2D ที่เด็กสาวคอสเพลย์อยู่"ได้เลยค่ะ พี่สาว ฉันจะเป็นตัวของตัวเอง”
"หากวันหนึ่งพวกมันมาจริง ๆ และต้องตายด้วยอาวุธของเทพเจ้าที่พวกมันเคารพบูชา นั่นจะเป็นเกียรติของพวกมันมาก"แบบนี้สิ ถึงจะสมกับบอสชั้นที่ 28ฉันมาถึงชั้นที่ 27ความประหลาดของชั้นนี้ คือหญิงออฟฟิศคนหนึ่ง สวมชุดยูนิฟอร์ม แต่งหน้า และใส่ผ้ากันเปื้อน ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย
ในมือของเธอยังจูงเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ร่างกายถูกบดขยี้จนแหลกถึงฉันจะไม่อ่านหนังสือพิมพ์ ฉันก็รู้ว่าพวกเขาเป็นใครในตอนนั้น เด็กชายคนนี้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่โรงเรียน แม่ของเขารีบไปโรงเรียนทั้งที่ยังใส่

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 7

    ฉันรีบยื่นมืออีกข้างออกไป คว้ามือสีดำเหมือนถ่านของยายแก่ไว้ด้วยความเป็นห่วง แล้วพูดอย่างสงสารจับใจ“แม่คะ ทำไมผิวแห้งขนาดนี้เลย เมื่อคืนฉันเพิ่งทำมาส์กแตงกวาใช้เองไปชุดหนึ่ง เอามาให้แม่ลองดีไหมคะ”ยายแก่ที่กำลังด่ากราดอยู่ชะงักไป ก่อนจะพูดตะกุกตะกัก“อะ…กะ ก็ได้…”เห็นไหมล่ะ ผู้หญิงที่ไหนจะไม่รั

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 6

    ทั้งสองคนไม่รู้ว่าไปเจออะไรมาบ้าง ค่าความสยองพุ่งตรงถึง 100 แล้วก็หายไปเลยจู่ ๆ ฉันก็ได้รับข้อความแชตส่วนตัวจากพี่หง"หนิงเนี่ยน เธอเป็นยังไงบ้าง เมื่อวานฉันมัวแต่ปะทะกับอสูรลี้ลับชั้น 2 เลยไม่มีเวลามาบอกเธอ ช่วง 3 วันแรก เธอต้องรีบจัดการ ‘สมาชิกในครอบครัว’ ของตัวเองให้ได้ ฉันเคยดูไลฟ์ของหมิงเสิ

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 5

    ในที่สุด ฉันกับเขาก็แยกย้ายกันหน้าที่ของตัวเอง
ฉันอยู่ในครัว ล้างผมให้ผู้ชายคนนั้นไปด้วยพลางฮัมเพลงไปด้วย
คอมเมนต์ที่เห็นภาพประหลาดตรงหน้านี้ต่างก็ขนลุกกันถ้วนหน้า
"เท่าที่ฉันดูมา ไม่ใช่พวกเดียวกันก็คงเข้ากันไม่ได้ หนิงเนี่ยนคงเป็นโรคจิตตายด้านเหมือนกัน"
พวกเขาจะไปรู้อะไร สำหรับฉันที่สายตาสั

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 4

    “ซือซือคือลูกน้อยของฉัน คุณคือสามีที่รักของฉัน เราก็คือครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกัน”
“คือว่า เอ่อ…สามี รูปร่างคุณก็ดีนะ แต่ทำไมดูเตี้ยไปหน่อยล่ะ”
“ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันมาแล้ว ต่อไปฉันจะทำของอร่อย ๆ ให้ทุกคนกินทุกวัน รับรองว่าพ่อลูกจะสูงกันทั้งคู่แน่นอน”แชตแทบระเบิด
"ช่วยด้วย เธอกำลังพูดอะไรอ

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status