Pustaka
Cari
Beranda / จินตนาการ / สายตาพล่าล่าเกมผี / บทที่ 6

Share

บทที่ 6

Penulis: เสิ่นหนานอิน
ทั้งสองคนไม่รู้ว่าไปเจออะไรมาบ้าง ค่าความสยองพุ่งตรงถึง 100 แล้วก็หายไปเลย

จู่ ๆ ฉันก็ได้รับข้อความแชตส่วนตัวจากพี่หง

"หนิงเนี่ยน เธอเป็นยังไงบ้าง เมื่อวานฉันมัวแต่ปะทะกับอสูรลี้ลับชั้น 2 เลยไม่มีเวลามาบอกเธอ ช่วง 3 วันแรก เธอต้องรีบจัดการ ‘สมาชิกในครอบครัว’ ของตัวเองให้ได้ ฉันเคยดูไลฟ์ของหมิงเสินมาก่อน นี่คือข้อมูลที่ฉันรู้นะ ถือว่าเป็นการชดเชยให้เธอแล้วกัน โทษฉันเองที่ไม่ได้บอกกติกาการเลือกห้องล่วงหน้า เลยทำให้เธอต้องมาอยู่ชั้น 30"

นอกจากนั้น พี่หงยังให้คำแนะนำกับผู้เล่นใหม่หลายคนในกลุ่ม ส่วนพี่จวิ้นก็โผล่มาด่าเป็นพัก ๆ

"จะไปบอกพวกผู้เล่นใหม่ทำไม ฉันว่ามันจะใจดีเกินไปแล้ว ช่วยพวกเขาไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับพวกเราหรอก"

พี่หงจึงพิมพ์ปลอบใจกลับไป

"กว่าจะได้รู้จักกันมันไม่ง่าย อย่าคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นเลย"

ผลคือ ผู้เล่นที่รอดชีวิตอยู่ต่างก็ซาบซึ้งใจพี่หงกันยกใหญ่

ผู้เล่นเก่า 2 คนนี้ ชวนให้น่าสนใจจริง ๆ

ฉันยิ้มบาง ๆ เอาหน้าแนบจอแล้วตอบพี่หงกลับไป

"ฉันสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ"

บอสใหญ่ไร้หัว มือข้างหนึ่งหิ้วหัวของตัวเอง อีกมือหนึ่งหิ้วซือซือที่สวมชุดกระโปรงสีขาว กำลังยก ‘ดัมเบล’ อยู่

พอเห็นฉันกอดมือถือไว้ เขาก็เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง จึงคิ้วขมวดนิด ๆ

“อย่าไปพึ่งพากันมากเกินไป…”

ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็เอามือกุมอกแล้วล้มลงไปทันที

ซือซือทำหน้าบึ้งด้วยความกังวล ก่อนจะรีบเข้าไปพยุงเขาไว้

ฉันเองก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว เพื่อใช้ร่างกายรับเขาไว้

กลไกของดันเจียนจำกัดไม่ให้ NPC เปิดเผยข้อมูลการผ่านด่านที่ชัดเจนแก่ผู้เล่น

เสียงฝีเท้าดัง “ตึง ตึง ตึง” มาจากนอกประตู ทุกก้าวเหมือนเหยียบลงบนเส้นประสาทของฉัน จนแก้วหูสั่นสะเทือน

ซือซือรีบพุ่งเข้ามากอดฉัน พยายามจะใช้ก้นดันบอสใหญ่ไร้หัวที่นอนอยู่ในอ้อมแขนฉันออกไป

“แม่คะ ปู่กับย่ากลับมาจากบ้านเกิดแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”

ชายคนนั้นไม่ยอมแพ้ นอนนิ่งไม่ขยับ หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รีบดึงมือฉันไว้ หน้าแดง แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง

“ไม่ต้องกลัว”

บอสใหญ่ที่ใสซื่อขนาดนี้ ช่างน่าเอ็นดูจริง ๆ

ไม่กลัวหรอก ยังไงฉันก็มองเห็นไม่ชัดอยู่แล้ว พอมองอะไรไม่ชัดก็คิดซะว่าเป็นคนปกติไปหมด

แถมยังตั้งตารอ NPC ใหม่ ๆ จะได้มาช่วยให้ผ่านด่านเร็วขึ้นด้วยซ้ำ

ดูท่าจะเป็นคุณปู่คุณย่าที่สุขภาพ ‘แข็งแรง’ เอามาก ๆ เลยนะ

ตอนที่กุญแจหมุนอยู่ในรูกุญแจนั้น แชตของช่องไลฟ์ก็เริ่มปะทะกันอย่างดุเดือด

"จู่ ๆ ก็เริ่มตั้งตารอปู่ไส้ยักษ์กับย่าดำ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครจัดการหนิงเนี่ยนได้"

“เมนต์บนนี่คิดอะไรอยู่ ถ้าผู้เล่นใหม่ผ่านด่านแรกได้ ก็เป็นประสบการณ์ล้ำค่าสำหรับพวกเราที่มาทีหลังไม่ใช่เหรอ"

เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูถูกเปิดออก

อสูรลี้ลับสองตนเดินเข้ามา พวกเขาหลังค่อมเล็กน้อย เหมือนแบกถุงหนังงูขนาดใหญ่สองใบไว้บนหลัง

พอเห็นบอสใหญ่ไร้หัวล้มอยู่บนพื้น ยายแก่ก็ร้องกรี๊ดแล้วพุ่งเข้ามาทันที ก่อนจะผลักฉันออกไปอย่างแรง พร้อมด่าทอด้วยความโกรธ

“นังผู้หญิงใจดำ แกกล้าทำร้ายลูกชายฉันได้ยังไง ฉันจะเอาชีวิตแก”

วิญญาณร้ายทวงชีวิต ฉันถูกกลุ่มควันสีดำห่อหุ้มเอาไว้ทั้งเรือนร่าง

พอเข้าไปใกล้ขึ้น ฉันถึงได้เห็นชัดว่า คุณยายผอมแห้งอย่างที่สุด ราวกับเหลือแค่โครงกระดูกแล้วใช้เสื้อผ้าค้ำร่างเอาไว้เท่านั้น

ผมไม่มีเหลือแม้แต่เส้นเดียว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบดูไม่ออก เห็นชัดเจนเพียงปากที่อ้าและหุบอยู่ตลอดเวลา

ผิวที่โผล่ออกมาด้านนอกไหม้ดำทั้งหมด เหมือนถ่านไม้ที่เพิ่งออกจากเตา

ถ้าไม่อาศัยการฟังเสียง ฉันคงแยกไม่ออกเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab sebelumnya Bab selanjutnya

Bab terbaru

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 17

    ฟางหย่วนพังทลายลงกะทันหัน ตะโกนลั่นอย่างเสียสติว่า“หัวใจแห่งความสุขบ้าอะไรกัน นั่นมันก็แค่หัวใจของคนเป็นไม่ใช่เหรอ? ฉันก็มีเหมือนกัน ”เขาไม่กล้าลงมือกับพวกประหลาด จึงฉวยจังหวะที่ซูเสี่ยวโม่ไม่ทันระวัง โยนร่างทั้งร่างของเธอไปยังประตูของตัวเองโดยตรงแม่กุญแจดอกหนึ่งบนประตูของฟางหย่วนแปรเปลี่ยนเป็นอสูรหัวโตทันที และกลืนซูเสี่ยวโม่ที่กำลังกรีดร้องเข้าไปในคำเดียวทั้งเนื้อทั้งกระดูก ถูกกินจนเกลี้ยงฉันยังไม่ทันได้ห้ามเลยด้วยซ้ำฟางหย่วนหันสายตาคลุ้มคลั่งมาทางฉัน ราวกับคิดจะโยนฉันเข้าไปด้วย เพราะเขาต้องเปิดแม่กุญแจถึงสองดอกซือซือหัวเราะเยาะเบา ๆ กระโปรงขาวขยายใหญ่ไม่สิ้นสุด กลายเป็นเครื่องบดเนื้อมีชีวิต แล้วงับฟางหย่วนเข้าไปในคำเดียวไม่นานนัก เศษเนื้อสีแดงก็ปลิวว่อนเต็มฟ้า เลือดสดย้อมกระโปรงขาวจนกลายเป็นสีแดงฉานซือซือพึมพำกับเศษเนื้อที่ปลิวฟุ้งทั่วอากาศว่า “เดิมทีก่อนที่แม่จะจากไป หนูตั้งใจจะเป็นเด็กดีนะ แต่น่าเสียดายที่คุณดันอยากตายเอง”จากนั้น เธอก็เงยหน้ากลมน่ารักขึ้น ยื่นแขนขาวเนียนออกมา ควักหัวใจของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างไปยังแม่กุญแจดอกที่สองบนประตูของฉัน“แม่ ซือซ

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 16

    "พรุ่งนี้จะได้เป็นพยานประวัติศาสตร์แล้ว 'บ้านสุขสันต์' เคลียร์ครั้งแรก"แต่พอคิดว่าจะต้องจากไป ฉันกลับไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่จินตนาการไว้เลยตอน 4 ทุ่ม 4 “ผู้พิทักษ์” ใหญ่พาฉันมาถึงชั้น 1 กำแพงลานชั้น 1 ที่เดิมทีแน่นหนาราวกำแพงทองแดงผนังเหล็ก ตอนนี้กลับเห็นชัดว่ามีประตูสีดำโบราณเปิดอยู่สามบานบนประตูแต่ละบานแขวนแม่กุญแจจำนวนไม่เท่ากันของฉันแขวนไว้ 4 ดอก ของนักศึกษาหญิงแขวนไว้ 1 ดอก ของโค้ชฟิตเนสแขวนไว้ 2 ดอกฉันเริ่มเดาอะไรบางอย่างออกแล้วบนประตูมีชื่อผู้เล่นเขียนไว้ ใต้ชื่อยังมีค่าความสยองกำกับอยู่ของฉัน "หนิงเนี่ยน ค่าความสยอง 0"ของนักศึกษาหญิง "ซูเสี่ยวโม่ ค่าความสยอง 99.9"ของโค้ชฟิตเนส "ฟางหย่วน ค่าความสยอง 90"อีก 2 คนมองฉันอย่างตกตะลึง เหมือนไม่เข้าใจว่าฉันทำได้ยังไงนี่มัน…พวกประหลาดนี้ก็น่ารัก แถมยังอ่อนโยนขนาดนี้ มีอะไรให้กลัวกัน เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความสะใจเล็กน้อย"ขอถามผู้เล่นทุกท่าน ต้องการ ‘ป้อนกุญแจ’ เพื่อเปิดประตูต่างโลกหรือไม่”"จำกัดเวลาเฉพาะก่อนเที่ยงคืนคืนนี้ ทุกท่านยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง มิฉะนั้นจะหลงหายในดันเจี้ยนนี้ตล

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 15

    คุณย่าดำเสียชีวิตจากเหตุไฟไหม้ในชุมชน ทั้งที่ลูกชายรู้ดีว่าต้องใช้ถังดับเพลิงและอุปกรณ์ดับเพลิงอย่างไร แต่เพราะหัวจ่ายน้ำดับเพลิงไม่มีน้ำ เขาจึงได้แต่ยืนมองแม่ของตัวเองถูกไฟเผาตายทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาบอสใหญ่ไร้หัว เป็นลูกชายแท้ ๆ ของสมาชิกองค์กรขนาดใหญ่ เรียนเก่ง ผลการเรียนยอดเยี่ยม จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังกว่าจะหนีออกมาจากครอบครัวเดิมได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พ่อแม่ของเขากลับถูกล้างสมอง ได้ยินมาว่ากินไขกระดูกสมองของลูกชายแท้ ๆ จะทำให้อมตะ ดังนั้น พออาศัยจังหวะที่ลูกชายเผลอ 2 สามีภรรยาก็ใช้มีดทื่อฟันหัวลูกชายขาด แล้วลงมือทุบกระดูกเพื่อควักไขกระดูกออกมาจริง ๆและการที่ฉันได้กลับมาพบพวกเขาอีกครั้งที่นี่ ได้มารวมตัวกันเป็นครอบครัวประหลาด ๆ ที่ทั้งแปลกทั้งฝืนใจ บางที… อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้ความจริงแล้ว ก่อนวันที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนหนึ่งวัน ฉันเพิ่งได้รับเงินเดือน กระโดดดึ๋ง ๆ เดินผ่านสุสานแห่งหนึ่งไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ก็เกิดความคิดประหลาดขึ้นมา ฉันเลยแวะร้านดอกไม้ใกล้ ๆ ซื้อดอกไม้ 4 ช่อ สุ่มเลือกหลุมศพสี่หลุมที่อยู่ติดกัน แล้วนำไปมอบให้กับผู้ล่วงลับฉันจำได้ว่า ชื่อบนแผ่นป้าย

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 14

    การทำให้ผู้เล่นรอดชีวิตให้ได้มากที่สุดจนถึงวันที่ 4 จริง ๆ แล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งแผนการแกล้งเป็นเพื่อนบ้านเพื่อให้ได้การ์ดเยี่ยมเยียนครบทุกใบเพราะไม่ใช่ผู้เล่นทุกคนจะโชคดีเหมือนฉัน ที่สามารถมีไอเท็มโจมตีรุนแรงมากพอจะข่มขวัญพวกประหลาดได้ตั้งแต่แรก แม้แต่หนังสือพิมพ์ชั้นล่างก็ไม่เคยเห็น จึงไม่อาจโน้มน้าวพวกประหลาดได้ในเชิงจิตใจดังนั้น ยังมีอีกหนึ่งวิธีคือการแย่งชิงและการกลืนกินตั้งแต่วันที่ 4 เป็นต้นไป ขอแค่ผู้เล่นคนหนึ่งฆ่าผู้เล่นอีกคน ผู้เล่นที่ฆ่าสำเร็จก็จะได้รับการ์ดเยี่ยมเยียนของประหลาดในชั้นของผู้เล่นที่ตายไปและยังได้รับสืบทอดการ์ดเยี่ยมเยียนทั้งหมดที่มีอยู่อีกด้วยเพราะงั้น มันก็เหมือนกับการเลี้ยงหมูขอแค่ผู้เล่นคนหนึ่งขุนผู้เล่นอีกคนให้อ้วน จากนั้นเมื่อเขาอ่อนแอกว่าก็มาฆ่าเพื่อให้ได้การ์ดทั้งหมดและพวกเราทุกคน ก็คือหมูที่พี่หงกับพี่จวิ้นเลี้ยงไว้ฉันดันกลายเป็นราชาหมูไปโดยไม่ตั้งใจถุย ๆพูดกันตรง ๆ ภายใต้กฎของเกมสยองขวัญนี้ อนุญาตและสนับสนุนให้ฆ่าฟันกันเองแค่เพราะครั้งนี้ พี่หงกับพี่จวิ้นมองคนผิดไปฉันปลดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดเดรสยาวสีแดง แล้วหยิบมีดทำครัวขอ

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 13

    ฉันเองก็มาถึงชั้น 10 แล้วเหมือนกัน
ตอนนี้ ในมือฉันเก็บการ์ดเยี่ยมเยียนไว้กองโตแล้วจริง ๆ ตั้งแต่ชั้น 20 ลงมา บอสก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไรแล้ว ฉันยังเจอผู้เล่นที่รอดชีวิตอีกสองคนด้วย!แต่พวกเขาก็ไม่กล้าต่อกรกับฉัน
แน่นอนว่า ก็ไม่ถึงตาพวกเขามาช่วยฉันผ่านด่านเพื่อนบ้านเพราะเพื่อนบ้านพวกนี้ทั้งเป็นมิตร แถมยังน่ารัก เปิดประตูเอง แล้วยื่นการ์ดเยี่ยมเยียนมาใส่มือฉันเองด้วยซ้ำ!หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินไปเยี่ยมเพื่อนบ้านห้องอื่น ๆ พร้อมกับฉัน เราลงมาทีละชั้น จนมาถึงชั้น 10คอมเมนต์ "ชั้น 30 มีมหาเทพสี่องค์จ้องอยู่ ใครจะกล้าไม่ให้ล่ะ"พวกเราสามคนเพิ่งมาถึงชั้น 10 ก็เห็นสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัข สูงสองเมตร ยืนอยู่กลางโถงทางเดินประตูห้องเปิดอ้ากว้าง ข้างในเต็มไปด้วยกองกระดูกสีขาวซีดของผู้เล่นสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัขยื่นการ์ดเยี่ยมเยียนมาสามใบให้พวกเราฉันอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัขกลับหันมาทางฉันทันที ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อยถึงฉันจะสายตาสั้นมาก แต่ก็ยังมองเห็นเศษเนื้อที่ติดอยู่ระหว่างเขี้ยวของมันได้ชัดเจน แม้กระทั่งนิ้วมือมนุษย์ที่ยังคาอยู่

  • สายตาพล่าล่าเกมผี   บทที่ 12

    "ที่นี่ไม่มีสังคมใด ๆ มีเพียงความเป็นกับความตายเท่านั้น ดังนั้น ที่นี่เธอจะใส่เสื้อผ้าแบบไหนก็ได้ จะหน้าสดก็ได้ จะแต่งหน้าจัดก็ได้ รอพวกมันตายแล้วถ้าบังเอิญมาที่นี่ เธอก็สามารถทรมานพวกมันได้อย่างบ้าคลั่ง”
"แน่นอนว่า ฉันคิดว่า คนพวกนั้น ต่อให้ตายไปแล้ว ก็ไม่สมควรได้รับโอกาสฟื้นคืนชีพอีกครั้ง"เมื่อฟังฉันเล่าต่อ เด็กสาวก็แสยะยิ้มกว้าง
เธอค่อย ๆ ชักอาวุธออกมาจากด้านหลัง เป็นแส้ 9 ข้อคู่แบบวงแหวน ดวงตาฉายแววกระหายเลือด
นั่นคืออาวุธของตัวละคร 2D ที่เด็กสาวคอสเพลย์อยู่"ได้เลยค่ะ พี่สาว ฉันจะเป็นตัวของตัวเอง”
"หากวันหนึ่งพวกมันมาจริง ๆ และต้องตายด้วยอาวุธของเทพเจ้าที่พวกมันเคารพบูชา นั่นจะเป็นเกียรติของพวกมันมาก"แบบนี้สิ ถึงจะสมกับบอสชั้นที่ 28ฉันมาถึงชั้นที่ 27ความประหลาดของชั้นนี้ คือหญิงออฟฟิศคนหนึ่ง สวมชุดยูนิฟอร์ม แต่งหน้า และใส่ผ้ากันเปื้อน ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย
ในมือของเธอยังจูงเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ร่างกายถูกบดขยี้จนแหลกถึงฉันจะไม่อ่านหนังสือพิมพ์ ฉันก็รู้ว่าพวกเขาเป็นใครในตอนนั้น เด็กชายคนนี้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่โรงเรียน แม่ของเขารีบไปโรงเรียนทั้งที่ยังใส่

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status